Σήμερα παρακολουθοῦμε μέσ’ ἀπό τή διήγηση τοῦ Ματθαίου ἕνα καταπληκτικό γεγονός. Ὁ Χριστός ἀφήνει τούς μαθητές στήν ἀκρογιαλιά καί ἀνεβαίνει σ’ ἕνα κοντινό βουνό, νά προσευχηθεῖ. Οἱ μαθητές ἐπιβαίνουν στό πλοιάριό τους. Πλέουν μέσα στή θάλασσα. Εἶναι βράδυ.Ἀρχίζει μία φοβερή ἀνεμοθύελλα καί θαλασσοταραχή. Τό πλοιάριο κινδυνεύει νά καταποντιστεῖ. Ἐκείνη τή φρικτή ὥρα βλέπουν τόν Ἰησοῦ νά περπατάει στά κύματα! Ἀπίστευτο τό θέαμα. Φοβοῦνται. Νομίζουν ὅτι μπροστά τους βρίσκεται κάποιο ἀπόκοσμο ὄν. Ὁ Κύριος τούς καθησυχάζει. Ὁ Πέτρος ζητάει ἐπιβεβαίωση. Ζητάει νά περπατήσει κι αὐτός πάνω στά κύματα. Ὁ Χριστός τοῦ κάνει τό χατίρι. Τοῦ λέγει: «ἐλθέ». Τόν ἀξιώνει νά βιώσει τό ἀδύνατο, τό ὑπέρλογο, τό ἀληθινό θαῦμα.

Αὐτό τό «ἐλθέ» τοῦ Ἰησοῦ ἀπευθύνεται σέ κάθε ταξιδευτή τῆς ζωῆς. Ὅλοι βρισκόμαστε σέ καταστάσεις καταποντισμοῦ ἀπό τή θύελλα τῶν πειρασμῶν καί τῶν θλίψεων. Ὅταν ἔρχονται τά κύματα τῆς ἀποτυχίας, τῆς πτώσης, τῆς προδοσίας, τῆς ἀπογοήτευσης, τῆς ἐσωτερικῆς ἀναστάτωσης, τῆς δηλητηριώδους πικρίας, τοῦ ἀσίγαστου θυμοῦ, τότε ἔχουμε ἀνάγκη νά ἀκούσουμε τή φιλάνθρωπη φωνή τοῦ Ἰησοῦ νά λέει καί σέ μᾶς «ἐλθέ»!

Κατ’ ἀρχήν, ὁ Κύριος λέγει «ἐλθέ» σέ ὅσους βυθίζονται στό ζοφερό σκοτάδι τῆς ἀμφιβολίας καί τῆς ἀπιστίας. Ὁ μεγάλος πειρασμός γιά τόν πιστό εἶναι ἡ ἀπολυτοποίηση τῆς λογικῆς. Ὅσα δέν χωράει τό μυαλό συνήθως τά ἀπορρίπτει. Διαγράφει αὐτά πού δέν μπορεῖ νά κατανοήσει. Ἡ παρουσία καί οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι πάνω ἀπό τίς διανοητικές δυνάμεις τῆς σκέψης. Ὁ Θεός κινεῖται σέ ἐπίπεδο ὑπέρλογο καί νοητικά ἀσύλληπτο. Δέν μπορεῖ ὁ στενός ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος νά ἐξερευνήσει διεξοδικά τά ὑπερφυῆ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Ἡ λογική εἶναι ἕνα καράβι πού ταξιδεύει τόν ἄνθρωπο στήν ἔρευνα καί στή γνώση. Τόν βοηθάει νά κατακτήσει τά ἐπιστημονικά δεδομένα καί νά ἀναπτύξει τίς διανοητικές καί τεχνολογικές του δυνατότητες. Οἱ διαδρομές, ὅμως, μέ τό καράβι τῆς λογικῆς εἶναι περιορισμένες. Ὅταν τό μυαλό καί ἡ σκέψη προσπαθήσουν νά ὑπερβοῦν τά ὅριά τους, τότε βυθίζονται στή σύγχυση καί στήν ἀγωνία τοῦ ἀγνώστου. Τότε, ὁ ἄνθρωπος μέ τό πεπερασμένο μυαλό του ἤ θά βυθιστεῖ στήν ἀπιστία ἤ θά φτιάξει παραμύθια ἤ θά ἀναζητήσει τήν ἀλήθεια, δηλαδή τόν Θεό. Τή στιγμή πού ἡ λογική καί ἡ σκέψη βρίσκονται σέ ἀδιέξοδο, ἀκούγεται ἡ θεϊκή φωνή: «ἐλθέ». Ὁ Θεός καλεῖ τόν ἄνθρωπο νά ἔλθει κοντά Του. Μόνο κοντά στόν Θεό ἡ λογική θά πάρει ὅλες τίς ἀπαντήσεις στίς ἀπορίες της. Μόνο κοντά στόν Θεό ἡ λογική ἀναπτύσσεται σωστά καί δέν καταποντίζει τόν ἄνθρωπο.Ἡ ἀμφιβολία γίνεται γόνιμη διαδικασία ὡρίμανσης καί ἡ ἀπιστία γίνεται πίστη καί σχέση μέ τόν Κύριο.

Ἐπίσης, τό «ἐλθέ»ὁ Παντοδύναμος Χριστός τό λέγει σέ κάθε ἄνθρωπο πού βυθίζεται στό σκοτάδι τῆς ἀνηθικότητας. Ὁ κόσμος καί ὁ διάβολος ἔχουν ἀνασηκώσει τά θηριώδη κύματα τῆς ἀνηθικότητας καί χτυποῦν τούς ἀνθρώπους ἀνενδοίαστα. Παρέχουν ὄχι μόνο τούς τρόπους τῆς ἁμαρτίας ἀλλά καί τίς δικαιολογίες, γιά νά παραμένουν οἱ πεσμένοι ἄνθρωποι στόν βυθό τῆς ἀμετανοησίας. Ἡ ἀνηθικότητα ἔχει πάρει κατακλυσμιαία μορφή. Ἔχει γίνει ἕνα τεράστιο κύμα, ἕνα τσουνάμι, πού συμπαρασύρει στό πέρασμά του τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν ἀνώτερη ποιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Σήμερα τό κορυφαῖο τῶν πλασμάτων τοῦ Θεοῦ τείνει νά ἐξομοιωθεῖ μέ τά ἄλογα κτήνη. Τά ἔνστικτα, οἱ παρορμήσεις, οἱ ἐπιθυμίες καταποντίζουν τόν ἄνθρωπο στό ἔρεβος τῆς ἀνήθικης ζωῆς, τοῦ ἐγωισμοῦ καί τοῦ πάσης φύσεως πάθους. Βεβαίως, ὡς ἀνηθικότητα δέν θεωρεῖται μόνον ἡ πτώση στά σαρκικά ἁμαρτήματα καί στά πάθη πού σχετίζονται μ’ αὐτά. Ἐπίσης, ἀνηθικότητα εἶναι ἡ ἀπανθρωπιά, ἡ ἀδιαφορία γιά τόν πόνο τοῦ διπλανοῦ, ὁ καιροσκοπισμός, τό ἀθέμιτο κυνήγι τοῦ συμφέροντος, ἡ ὑποκρισία, ἡ διπλοπροσωπία, ἡ καταστροφική ἐπιπολαιότητα. Περισσότερο ἀπ’ ὅλα μεγαλύτερη ἀνηθικότητα εἶναι ἡ θεοποίηση τοῦ κακοῦ καί ἡ λησμοσύνη τοῦ Θεοῦ. Ὅλ’ αὐτά τά λάθη ρίχνουν τόν ἄνθρωπο στά πιό χαμηλά ἐπίπεδα τῆς πνευματικῆς του κατάστασης καί τόν καθιστοῦν ἀνάπηρο στήν εὐτυχία καί στή χαρά. Μόνον ὅταν πλησιάσει τόν Κύριο, θά ἀκούσει τό σωτήριο «ἐλθέ». Τότε, θά κερδίσει τή θεϊκή φροντίδα, τήν πατρική περιποίηση τῶν πληγῶν του καί τήν υἱοθεσία ἀπό τόν Θεό Πατέρα, γιά τήν ὁποία πλάστηκε.

Ἐπίσης,τό «ἐλθέ» ὁ Κύριος τό φωνάζει στοργικά καί σ’ ὅλους ἐκείνους πού ἔχουν βυθιστεῖ στήν ἀπελπισία. Ἡ ζωή εἶναι δύσκολη, γεμάτη προβλήματα. Ἡ πλεύση στό πέλαγος τῆς καθημερινότητας δέν εἶναι ἀνέφελη. Ἔρχονται οἱ ἀποτυχίες, οἱ ἀστοχίες, οἱ ἀπογοητεύσεις νά ποτίσουν τήν ψυχή μέ τήν ἁλμύρα τοῦ πόνου. Τό δάκρυ, ὁ στεναγμός, τό παράπονο, ἡ πικρία σκεπάζουν σάν μανιασμένη θάλασσα τήν ψυχή. Ἐκεῖ στό σκοτάδι τῆς θλίψης ἔρχεται ἡ ἀπελπισία νά κολλήσει σάν πνευματικό καρκίνωμα. Κατατρώγειτόν ἄνθρωπο. Τόν βυθίζει στήν αὐτοκαταστροφή. Σ’ αὐτή τήν οἰκτρή κατάσταση ὁ Χριστός ἁπλώνει τό παντοδύναμο χέρι Του καί φωνάζει σέ κάθε ἀπελπισμένο τό «ἐλθέ». Γιά τόν Χριστό δέν ὑπάρχει ἀποτυχία. Κοντά στόν Κύριο ἡ ἀπελπισία ἐξαφανίζεται. Ἡ συμφορά μετατρέπεται σέ εὐκαιρία. Ἡ θλίψη δίνει τή θέση της στήν ἐλπίδα. Τό πικρό γλυκαίνει, ὅταν ἀκούσει ὁ συντετριμμένος τό «ἐλθέ» πού τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς.

Τό «ἐλθέ» τοῦ Σωτήρα ἀπευθύνεται σέ ὅλους. Ἀπευθύνεται σ’ αὐτούς πού βυθίστηκαν στήν ἀπιστία, σ’ αὐτούς πού καταποντίστηκαν ἀπό τήν ἁμαρτία, σ’ αὐτούς πού βούλιαξαν στή θλίψη. Ὅποιος ἀκούει τό «ἐλθέ» τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά περπατήσει πάνω στά κύματα τῆς ζωῆς. Μπορεῖ νά διαβεῖ μέσ’ ἀπό τή θύελλα τοῦ κακοῦ καί νά νικήσει. Ἡ ὑπακοή στό «ἐλθέ» τοῦ Κυρίου εἶναι τό μυστικό τῆς σωτηρίας μας. Ὁ Θεός δέν θά σταματήσει ποτέ νά μᾶς καλεῖ. Τό δικό Του «ἐλθέ» εἶναι πιό δυνατό ἀπό κάθε ἄλλη δύναμη στό σύμπαν, διότι ἀπευθύνεται ἀπό Ἐκεῖνον πού εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων καί πού δέν ἔχει τέλος, διότι εἶναι ἄπειρος καί δοξασμένος στούς αἰῶνες.

Ι.Μ.Δ