Από την στιγ­μή που με­τέ­λα­βα, μου ήρθε μια χαρά υπερ­βο­λι­κή, ένας εν­θου­σια­σμός. Μετά την ακο­λου­θία έφυ­γα στο δά­σος μό­νος μου, γε­μά­τος χαρά και αγαλ­λί­α­ση.

Τρέ­λα! Νο­ε­ρώς έλε­γα την ευ­χα­ρι­στία πη­γαί­νον­τας για την κα­λύ­βα. Με πά­θος έτρε­χα μες στο δά­σος, πη­δού­σα από τη χαρά μου, άνοι­γα σ' έκτα­ση τα χέ­ρια μ' εν­θου­σια­σμό, δυ­να­τά και φώ­να­ζα:Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός! Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός!.Ναι, τα χέ­ρια μου μεί­να­νε ξερά, γί­να­νε κόκ­κα­λο, ξύλο και ανοιγ­μέ­να ίσια σχη­μά­τι­ζαν με το σώμα μου σταυ­ρό.

Δη­λα­δή, αν με έβλε­πες απ' το πίσω μέ­ρος, θα έβλε­πες ένα σταυ­ρό. Το κε­φά­λι μου ση­κω­μέ­νο προς τον ου­ρα­νό, το στέρ­νο ετέν­τω­νε με τα χέ­ρια να φύ­γει για τον ου­ρα­νό. Το μέ­ρος που εί­ναι η καρ­διά πή­γαι­νε να πε­τά­ξει. Αυτό που σας λέω εί­ναι αλή­θεια, το είχα πά­θει.

Πόση ώρα ήμουν σ'αυ­τή την κα­τά­στα­ση δεν ξέρω. Όταν συ­νήλ­θα, έτσι όπως ήμουν, κα­τέ­βα­σα τα χε­ρά­κια μου και σιω­πη­λός με δά­κρυα προ­χώ­ρη­σα πάλι με βρεγ­μέ­να τα μά­τια μου.

Πηγή:zpigikam.blogspot.com