Κά­πο­τε ἕ­νας πα­τέ­ρας εἶ­πε στόν γιό του: Παι­δί μου, δέν ἔ­χω κά­ποι­α ἀ­ξι­ό­λο­γη πε­ρι­ου­σί­α νά σοῦ ἀ­φή­σω. Ἔ­χω ὅ­μως νά σοῦ δώ­σω μιά πο­λύ­τι­μη συμ­βου­λή γιά νά γί­νεις ἀ­λη­θι­νά πλού­σιος. Καί κά­θη­σε ὁ νέ­ος μέ προ­σο­χή νά ἀ­κού­σει. Ἂν, τοῦ λέ­ει ὁ πα­τέ­ρας του, στή ζω­ή σου ἔ­χεις πί­στη στόν Θε­ό καί ζεῖς σύμ­φω­να μέ τό θέ­λη­μά Του, τό­τε θά ἔ­χεις μιά ἀ­κέ­ραι­η μο­νά­δα.

    Καί μέ ἕ­να ξυ­λα­ρά­κι σχη­μά­τι­σε πά­νω στό χῶ­μα τόν ἀ­ριθ­μό «ἕ­να». Κι ἄν μπο­ρέ­σεις νά μορ­φω­θεῖς, θά προ­σθέ­σεις ἕ­να μη­δε­νι­κό καί τό ἕ­να θά γί­νει δέ­κα. Καί σχη­μά­τι­σε μέ τό ξυ­λα­ρά­κι του δί­πλα στή μο­νά­δα τό μη­δε­νι­κό. Κι ἄν κά­νεις μιά κα­λή ἐρ­γα­σί­α θά ἔ­χεις ἄλ­λο ἕ­να μη­δε­νι­κό καί τό δέ­κα θά γί­νει ἑ­κα­τό. Κι ἄν δη­μι­ουρ­γή­σεις μιά κα­λή οἰ­κο­γέ­νεια, ἄλ­λο ἕ­να μη­δε­νι­κό καί τό ἑ­κα­τό θά γί­νει χί­λια. Κι ἄν…, πρό­σθε­τε ὁ πα­τέ­ρας μη­δε­νι­κά καί αὔ­ξα­νε τό πο­σό. Πρό­σε­ξε ὅ­μως: Ἄν πα­ρ᾽ ἐλ­πί­δα χά­σεις τήν ἀρ­χι­κή μο­νά­δα, τό­τε ὅ­λα τά ὑ­πό­λοι­πα θά γί­νουν ἕ­να με­γά­λο μη­δε­νι­κό χω­ρίς κα­μιά ἀ­ξί­α!