Σαν ξύπναγα, ο ήλιος είχε γείρει κατά το βασίλεμα, κ΄ η δροσιά του πελάγου μου καθάριζε σαν καντήλι το πνεύμα μου.

   Ένοιωθα κάποια καθαρή χαρά κι αγάπη πολλή για τους ανθρώπους και για τα ζωντανά τα καημένα, κ΄ ευγνωμοσύνη για τον πατέρα μας που μας δώρισε τα ωραία της γης και της θάλασσας.

   Έπαιρνα ένα παλιό ψαλτήρι, που το΄ χα μέσα σε ένα ντουλαπάκι κάτω από την πλώρη και διάβαζα από μέσα και δάκρυζα.

Φώτης Κόντογλου