Στὰ ἁγιασμένα Καυσοκαλύβια τοῦ Ἁγίου Ὄρους δύο Ἁγιορεῖται πα- τέρες συζητοῦν: — Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ συναντῶ στὶς μελέτες μου καὶ ποὺ οἱ Πατέρες ὀνομάζουν δικαίωμα;... Ἐρωτᾶ ὁ ἕνας. — Ἀδελφέ μου, τοῦ εἶπε ὁ ἄλλος μὲ βουρκωμένα μάτια, ὁ Θεὸς σὲ φώτισε νὰ θίξεις αὐτὸ τὸ θέμα; Ἐγὼ εἶμαι ἡ προσωποποίηση αὐτοῦ ποὺ ὀνομάζουν οἱ Πατέρες «δικαίωμα».

Ἂν εἶχα κατορθώσει νὰ ἀποβάλω ἀπὸ τὴν ψυχή μου αὐτὸ τὸ τρομερὸ ἐμπόδιο... θὰ ἤμουν καὶ ἐγὼ ἕνας ἐπιτυχημένος Μοναχός. Δυστυχῶς ὅμως, εἶμαι ἕνα μάτσο ἀπὸ «δικαιώματα».

Καὶ συνέχισε: — Ποῦ εἶναι οἱ Πατέρες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι οὔτε τὸ λίγο  παξιμαδάκι ποὺ ἔτρωγαν, οὔτε τὸ λίγο νεράκι ποὺ ἔπιναν, γιὰ τὴν στοιχειώδη συντήρησή τους, ἐθεωροῦσαν ὅτι τὸ ἐδι- καιοῦντο;... Πίστευαν ὅτι αὐτὰ εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, ὅτι εἶναι δῶρα τῆς ἀγάπης των πρὸς αὐτοὺς καὶ ὄχι ὅτι τὰ ἐδικαιοῦντο...

Καὶ κατέληξε: — Ἄς ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψη μας ὅτι δὲν ἀνήκουμε στὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ μόνο στὸν Θεό. Τὸ μοναδικὸ «δικαίωμά» μας εἶναι νὰ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἀνήκουμε σ᾿ Αὐτόν. Πόσους ὁ διάβολος δὲν ὁδήγησε στὴν καταστροφή, ἐπειδὴ τοὺς εἶχε δεσμεύσει μὲ τὸ πάθος αὐτό;...