α. «Ὅταν δέν ἀγαπᾶς τόν Θεό παραπάνω ἀπό τόν ἑαυτό σου, δέν θά ἀγαπήσεις καί τόν πλησίον σου ὅσο τόν ἑαυτό σου· ὅταν δέν ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου, ὅσο τόν ἑαυτό σου, δέν θά ἀγαπᾶς καί τόν Θεό παραπάνω ἀπό τόν ἑαυτό σου».

β. «Τό κήρυγμα πρέπει νά εἶναι ἁπλό καί βαθύ. Βαθύ, γιά νά ἑλκύει καί ἁπλό, γιά νά κατανοεῖται».

γ. «Ἐκκλησία καί παράδοση ἀποτελοῦν ἕναν ζωντανό ὀργανισμό».

δ. «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ὕπατος κριτής τῆς παράδοσης».

ε. «Τά οὐράνια πανηγυρίζουν πάντοτε, γιατί κάθε ἡμέρα εἶναι γιορτή γιά τούς ἐκεῖ».

στ. «Βιβλίο πού δέν ἀξίζει νά διαβαστεῖ γιά δεύτερη καί τρίτη φορά, δέν πρέπει νά διαβαστεῖ οὔτε γιά πρώτη φορά».

ζ. «Δύο εἰδῶν ἀγαθά ὑπάρχουν: ὑλικά καί πνευματικά. Ἐμεῖς στά μέν ὑλικά βλέπουμε ὄχι τί ἔχουμε, ἀλλά τί μᾶς λείπει· ἐνῶ στά πνευ- ματικά βλέπουμε ὄχι τί μᾶς λείπει, ἀλλά τί ἔχουμε. Ἐνῶ πρέπει νά κάνουμε συνειδητά τό ἀκριβῶς ἀντίθετο».

η. «Τό πᾶν στή ζωή μας εἶναι νά κερδίσουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά ἐπιτύχουμε τήν ἀνακαίνισή μας. Ἄς φρον- τίσουμε νά ἀποκτήσουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα, χάνοντας κάτι καί ὑπομένοντας κάποια θυσία».

θ. «Φοβόμαστε τόν θά- νατο, γιατί συνδεόμαστε πολύ μέ τή ζωή. Ὅσο λιγότερο συνδέεται ὁ ἄνθρωπος μέ τή ζωή, τόσο λιγότερο φοβᾶται τόν θάνατο».

ι. «Ἡ ἐπιείκεια εἶναι παιδί τῆς πραότητος. Ἡ πραότητα εἶναι παιδί τῆς ταπεινοφροσύνης. Ἡ δέ ταπεινοφροσύνη εἶναι βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ».

ια. «Ἄς εἴμαστε ἐπιεικεῖς στίς κρίσεις μας γιά τίς κακίες τῶν ἄλλων, ἔχοντας ὑπόψη μας τήν ἄγνοια, ὑπό τήν ὁποία ἐνεργοῦν οἱ ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι, καί τή σοφία τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει ἀπό τό μεγαλύτερο κακό νά βγάλει τό μεγαλύτερο καλό».

ιβ. «Τό κύριο γνώρισμα τῶν ἀληθινῶν μοναχῶν, πού ἀγωνίζονται μέ πραγματική δεξιοτεχνία γιά τή σωτηρία τους, εἶναι ἡ ἀφάνεια. Τό ὁλοκληρωτικό κρύψιμο τῆς ζωῆς τους στήν ταπείνωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».

ιγ. «Θέλω νά εἶμαι πάντοτε πειθαρχικός στούς ἀνωτέρους μου, συμπαθητικός στούς κατωτέρους μου, πιστός στούς φίλους μου, ἐπιεικής στούς ἐχθρούς μου».

ιδ. «Ὁ Ἰησοῦς Χριστός διακηρύσσει τήν ἀνακατανομή τοῦ πλούτου, ὄχι, ὅμως, “δέν ἔχω σοῦ παίρνω”, ἀλλά “ἔχω σοῦ δίνω”».

ιε. «Ὅταν κάνεις τό καλό καί δέν σοῦ τό ἀναγνωρίσουν, ἁπλῶς τότε τό καλό πού ἔκανες εἶναι μόνο ἀρραβωνιασμένο μέ τήν ἀμοιβή τοῦ Θεοῦ. Ὅταν, ὅμως, κάνεις τό καλό καί βρεῖς καί τόν μπελά σου, τότε τό καλό σου στεφανώθηκε».

ιστ. «Μετά τή θεωρητική τρέλα τῆς ἀπιστίας στόν Θεό ἀκολουθοῦν καί οἱ τρομερές συνέπειες διαφθορᾶς μέχρι βδελυγμίας καί ἀποτροπιασμοῦ».

ιζ. «Νά ἔχετε διαφάνεια. Νά εἶστε εἰλικρινεῖς. Πέρα γιά πέρα. Τό “ναί” νά εἶναι “ναί” καί τό “ὄχι” νά εἶναι “ὄχι”. Μήν ξεχνᾶτε ποτέ τοῦτο: ὅ,τι ἔχετε στήν καρδιά σας, δέν ὑποχρεοῦσθε νά τό ἔχετε καί στά χείλη. Μά ὅ,τι ἔχετε στά χείλη, εἶναι ἀπαραίτητο νά τό ἔχετε καί στήν καρδιά».

ιη. «Ἐνώπιον τοῦ ἐνάρετου ἀνθρώπου καμία ἀξία δέν πρέπει νά ἔχει ὁ καλός ἄνθρωπος, ἔστω καί ἄν εἶναι πλούσιος ἤ ἀξιωματοῦχος».

ιθ. «Εὐλογίες θά περιβάλλουν τόν ἄνθρωπο πού ἐλπίζει στόν Θεό ἀπό ὅλες τίς πλευρές καί ἀπό κάθε ἄποψη».

κ. «Τό καλύτερο σχολεῖο εἶναι αὐτό πού μᾶς διδάσκει τή ματαιότητα τοῦ κόσμου».

κα. «Ἐγώ δέν προτρέπω, ἀλλά καί δέν ἐμποδίζω. Πόθους μοναχικούς ἐγώ οὔτε ἀνάβω οὔτε σβήνω. Δέν ἀνάβω, γιατί δέν μπορῶ. Μόνο τό Πνεῦμα τό Ἅγιο μπορεῖ νά κάνει κάτι τέτοιο. Δέν σβήνω, γιατί δέν πρέπει. Ποιός εἶμαι ἐγώ, γιά νά σβήσω τίς φλόγες πού ἄναψε ὁ Θεός;».

κβ. «Ἀποτελεῖ παρηγορία γιά μᾶς τό νά βλέπουμε ἄλλους νά ὑποφέρουν περισσότερο. Παρηγορεῖται ὁ τυφλός ἀπό τό ἕνα μάτι, ὅταν ἰδεῖ ἄλλον νά εἶναι τυφλός καί ἀπό τά δύο μάτια».

.

† Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου