Ἡμέρα χαρᾶς ξημέρωσε σήμερα! Ὁ Κύριος καί παντοδύναμος Θεός μᾶς παραδίδει τό εὐαγγέλιο τῆς φιλανθρωπίας Του, πού εἶναι ἡ θαυμάσια παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ. Ὁ Θεός σάν στοργικός Πατέρας μᾶς ἀγκαλιάζει. Ὅλους τούς χαμένους στή μακρινή χώρα τῆς ἁμαρτίας μᾶς περιμένει νά ἐπιστρέψουμε κοντά Του, νά ριχτοῦμε στήν ἀγάπη Του καί νά λάβουμε τίς εὐλογίες Του. Γιά κάθε μετανιωμένο παιδί Του πού ἐπιστρέφει στό πατρικό σπίτι, δηλαδή στήν Ἐκκλησία, στήνει χαρά καί πανηγύρι. Καλεῖ ὅλους τούς πιστούς νά συγχαροῦν μέ τή μετάνοια καί τήν ἐπιστροφή τοῦ ἁμαρτωλοῦ. «Εὐφρανθῶμεν»φωνάζει δυνατά! Προτρέπει ὅλα τά μέλη τῆς οἰκογένειάς Του νά λάβουν μέρος στό χαρούμενο τραπέζι, πού γίνεται γιά τήν ἐπιστροφή καί τή σωτηρία τοῦ κάθε ἁμαρτωλοῦ.

«Εὐφρανθῶμεν» λέγει ὁ Θεός, ὅταν ἕνας ἀδελφός μας καταλαβαίνει τά σφάλματά του καί ζητάει συγχώρεση. Νά εὐφρανθοῦμε, ἀλλά γιατί; Σέ τί μᾶς ἀφορᾶ ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἁμαρτωλοῦ; Ἀφοῦ ὁ Κύριος ζητάει νά μήν ἀσχολούμαστε μέ τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων καί νά μήν κατακρίνουμε τά λάθη τους, γιατί μᾶς προσκαλεῖ νά ἀσχοληθοῦμε μέ τή μετάνοιά τους καί νά χαροῦμε γιά τή σωτηρία τους;Εἶναι ἀπαραίτητο νά εὐφραινόμαστε μέ τή μετάνοια τοῦ κάθε ἁμαρτωλοῦ, ἐπειδή, κατά πρῶτον, εἶναι ἀδελφός μας. Μέ τόν πλανεμένο ἀπό τά ψέματα τοῦ ὄφεως συνάνθρωπό μας εἴμαστε ἀδέλφια. Εἴμαστε παιδιά τοῦ ἴδιου Πατέρα. Εἴμαστε μέλη τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Εἴμαστε μέλη τοῦ ἴδιου ζωντανοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Τά μέλη ἑνός ζωντανοῦ σώματος συνδέονται μεταξύ τους μέ δεσμούς ἄρρηκτους. Ὅταν πονάει ἕνα μέλος, ὑποφέρουν ὅλα τά μέλη. Ὅταν ἀρρωσταίνει ἕνα μέλος, ὅλο τό σῶμα φροντίζει γιά τή θεραπεία αὐτοῦ τοῦ μέλους πού ἀσθένησε. Ὅταν τό μέλος θεραπευτεῖ, τότε ὅλο τό σῶμα χαίρεται καί ἀνακουφίζεται ἀπό τήν καλή αὐτή ἀποκατάσταση. Ἐφόσον μέ τούς συνανθρώπους μας ἔχουμε τούς εὐαγγελικούς δεσμούς τῆς ἀγάπης, ὑποφέρουμε μέ τίς πτώσεις τους, ἀλλά δέν τίς σχολιάζουμε. Χαιρόμαστε, ὅμως, μέ τήν ἀνάστασή τους καί πανηγυρίζουμε γιά τή θεραπεία τους. Εὐφραινόμαστε, διότι ἀγαπᾶμε τά ἀδέλφια μας. Εὐφραινόμαστε, διότι βλέπουμε τήν πνευματική μας οἰκογένεια νά εἶναι δυνατή. Χαιρόμαστε, διότι ἡ τοπική ἐκκλησιαστική κοινότητα εἶναι ἕνα ὀργανικά δεμένο σύνολο, στό ὁποῖο ζοῦμε ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο καί ὅλοι γιά τόν ἔνα. Πανηγυρίζουμε, διότι μετέχουμε στό πανηγύρι ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ «χαρά ἐν τῷ οὐρανῷἔσται ἐπί ἑνίἁμαρτωλῷμετανοοῦντι». Χαιρόμαστε, γιατί ἡ εὐρωστία τοῦ ἑνός εἶναι δύναμη γιά τούς ἄλλους καί ἡ μετάνοια τοῦ ἑνός εἶναι παράδειγμα γιά τούς ἄλλους. Χαιρόμαστε, διότι ἡ μετάνοια ἑνός ἀνθρώπου εἶναι ὁ θρίαμβος τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ πού ἡ Ἐκκλησία χτυπιέται καί διαβάλλεται, θριαμβεύει μέσα ἀπό τή μετάνοια τῶν παιδιῶν της.

Ἕνας ἄλλος λόγος γιά τόν ὁποῖο ἀξίζει νά εὐφρανθοῦμε μέ τή μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλοῦ, εἶναι ὅτι ὁ ἀδελφός μας αὐτός «νεκρός ἦν καί ἀνέζησε». Ἡ μετάνοια εἶναι ἐπιστροφή στή ζωή. Ἡ ἁμαρτία εἶναι βουτιά στόν θάνατο. Ὅπως εἴδαμε στή σημερινή παραβολή, ὁ ἀπολωλώςυἱός ἀπομακρύνθηκε ἀπό τό πατρικό σπίτι, γιά νά ζήσει τή ζωή ὅπως τήν ἤθελε ὁ ἐγωισμός του. Ἀντί γιά τή ζωή, ὅμως, γεύτηκε τόν θάνατο. Στή μακρινή χώρα τῆς ἁμαρτίας οἱ χαρές τῆς πτώσης κράτησαν γιά λίγο. Πάντοτε ἡ εὐχαρίστηση τῆς ἁμαρτίας εἶναι σύντομη καί φευγαλέα. Μετά τή σύντομη χαρά ἔρχεται πάντοτε ἡ ὀδύνη. Ὁ νεαρός υἱός τῆς ἀνυπακοῆς, ἀφοῦ γεύτηκε τήν ἁμαρτωλή ἡδονή, στή συνέχεια ἔφαγε ἄθελά του καί τά στυφά ξυλοκέρατα τοῦ πόνου πού φέρνει ὁ λιμός τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ἁμαρτία ξεκινάει μέ χαρά, ἀλλά καταλήγει σέ μιά βασανιστική καί θανατηφόρα πείνα. Ὁ ἁμαρτωλός πεινάει γιά ἀνθρωπιά, πεινάει γιά παρηγοριά, πεινάει γιά ὅ,τι ἔχασε, πεινάει γιά καθαριότητα, πεινάει γιά ὑγεία. Στή χώρα τῆς ἁμαρτίας ὄζει ὁ θάνατος. Τό βλέπουμε αὐτό καθημερινά. Οἱ ἄνθρωποι, ἀποκομμένοι ἀπό τόν Θεό, βόσκουν στά χοιροστάσια τῶν παθῶν. Εἰδικά αὐτή τήν περίοδο ἐπιδεικνύουν τά κατώτερα, χαμερπῆ ἔνστικτά τους. Ἡ ἀπρέπεια, ἡ προστυχιά, ἡ ἀπανθρωπιά, τό συμφέρον, ἡ ἀτομικότητα, ἡ ἀδιαφορία συνθέτουν τό κλίμα τοῦ θανάτου, μέσα στό ὁποῖο ζοῦν καί ὑποφέρουν ὅλοι αὐτοί πού, κατά τά ἄλλα, διψοῦν γιά ζωή. Ὁ ἄνθρωπος τῶν παθῶν ζητάει τή ζωή καί διψάει γι’ αὐτήν, ἀλλά, ἀντί νά τή χαρεῖ, μέσα στίς πτώσεις του τρώει τόν θάνατο μέ τό κουτάλι τῆς ἐξάρτησης καί τῆς ἄγνοιας. Ὅταν γεμίζει ἡ ψυχή του μέ πίκρα καί ἀπογοήτευση, τότε ὑπάρχει ἐλπίδα νά θυμηθεῖ ποιός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, ποιός εἶναι ἡ ἀληθινή Ζωή καί νά ἐπιστρέψει κοντά Του. Αὐτή τήν ἐπιστροφή τοῦ χαμένου καί μπερδεμένου ἀδελφοῦ τή χαίρεται ὅλη ἡ Ἐκκλησία. Χαιρόμαστε ὅλοι, διότι ἕνας συνάνθρωπός μας, ἕνας ἀδελφός δραπετεύει ἀπό τόν τάφο τῆς δολιότητας τοῦ κακοῦ καί ἔρχεται στό πανηγύρι τῆς ἀνάστασης καί τῆς ἐλπίδας. Ἡ ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, πού ἀνοίγει γιά ὅλους τούς ἁμαρτωλούς, εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς. Ἡ ζωή μέ τόν Θεό εἶναι ἡ μοναδική ζωή πού ὑπάρχει. Ἡ ζωή χωρίς Χριστό εἶναι μιά ἄσκοπη διαδρομή, γεμάτη πόνο καί πίκρα. Ὁ ἄνθρωπος χωρίς Χριστό πεθαίνει πρίν πεθάνει, νεκρώνεται ἐνῶ ἀκόμη ἀναπνέει, φθείρεται καί σαπίζει κάτω ἀπό τό βάρος τοῦ ψέματος, τῆς ἀπάτης καί τῶν συμβιβασμῶν, μέ τά ὁποῖα γεμίζει τήν ὕπαρξή του.

Σήμερα ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ «εὐφρανθῶμεν»! Μᾶς περιμένει στή γιορτή τῆς μετάνοιας. Στρώνει τήν εὐωχία τῆς ἀποδοχῆς, τῆς συγχώρεσης καί τῆς ἀγάπης. Θέλει νά παρακαθίσουμε ὡς συνδαιτυμόνες στό γιορτινό τραπέζι τῆς δόξας Του. Σφαγιάζεται ὁ Ἴδιος σάν ἐκλεκτός μόσχος καί παραθέτει τόν ἑαυτό Του ὡς ἔδεσμα. Νά φᾶμε καί νά πιοῦμε ἀπό τή Θεότητά Του. Νά κοινωνήσουμε μέ τά ἀδέλφια μας, πού μετανιωμένα ἔρχονται νά καθίσουν μαζί μας σ’ αὐτό τό δεῖπνο τῆς συμφιλίωσης καί τῆς συνδιαλλαγῆς. «Εὐφρανθῶμεν» ὄχι μόνο γιά σήμερα. Πάντοτε νά εὐφραινόμαστε γιά τή δυνατότητα τῆς μετάνοιας πού μᾶς χάρισε ὁ φιλάνθρωπος Θεός.Νά χαιρόμαστε γιά ὅσους μετανοοῦν καί πηγαίνουν μπροστά στή ζωή τους, ἐπιστρέφοντας στή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Νά χαιρόμαστε, διότι κι ἐμεῖς, πού δοκιμάσαμε τή στυφή γεύση τῆς ἁμαρτίας, μποροῦμε συνεχῶς νά ἐπιστρέφουμε στόν Πατέρα μας. Νά κάνουμε τήν Ἐκκλησία νά χαίρεται γιά μᾶς, ὅπως ἐμεῖς χαιρόμαστε γιά τούς ἄλλους. Αὐτή ἡ ἀτέλειωτη εὐωχία εἶναι ἡ κληρονομία πού μᾶς ἀξίζει ἀπό τώρα καί γιά πάντοτε.

Ι.Μ.Δ