Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας σήμερα! Οἱ ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ὀρθόδοξοι πιστοί πανηγυρίζουμε τόν θρίαμβο τῆς σωστῆς πίστης. Πανηγυρίζουμε γιά τή δυνατότητα πού ἔχουμε νά κάνουμε σχέση μέ τόν Θεό, νά Τόν ἐμπιστευόμαστε, νά κοινωνοῦμε μαζί Του, νά γεμίζουμε ἀπό τήν παρουσία Του. Σήμερα καταγγέλλουμε τό ψέμα καί τήν πλάνη τοῦ διαβόλου, πού μᾶς ἤθελε θεούς χωρίς Θεό. Διακηρύσσουμε τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεός εἶναι μαζί μας καί ἡ πίστη σ' Ἐκεῖνον εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς σχέσης μαζί του. Σήμερα ὁμολογοῦμε μαζί μέ τόν Ναθαναήλ «σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ». Ὁ Χριστός εἶναι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, δηλαδή εἶναι τέλειος Θεός. Εἶναι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, πού ἔρχεται ἀνάμεσά μας καί γίνεται υἱός τῆς Μαρίας, υἱός ἑνός ἀνθρώπου, δηλαδή γίνεται τέλειος ἄνθρωπος. Σ’ αὐτόν τόν Θεάνθρωπο πιστεύουμε, αὐτόν τόν Θεάνθρωπο ἀγαπᾶμε καί ἐμπιστευόμαστε. Μ’ Αὐτόν κτίζουμε σχέση καί ἕνωση ἀπό τώρα καί γιά πάντα.

Ὅταν ὁμολογοῦμε πώς «σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ» καί βλέπουμε αὐτό τό πρόσωπο μπροστά μας μέσ’ ἀπό τίς εἰκόνες, ἀποδεχόμαστε τήν ἔνσαρκη ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ὁ Θεός ἀποκαλύφθηκε ἄσαρκα μέ τή δημιουργία τοῦ σύμπαντος. Ἀποκαλύφθηκε ἄσαρκα μέ τή φροντίδα τῶν δημιουργημάτων Του. Συνεχίζει νά ἀποκαλύπτεται ἄσαρκα μέ τήν ἀγάπη, τήν πρόνοια καί τίς ἄκτιστες ἐνέργειές Του. Ὅταν ἦλθε ἡ κατάλληλη ὥρα, θέλησε νά φορέσει τήν ἀνθρώπινη φύση καί νά ἀποκαλύψει τόν ἑαυτό Του ἔνσαρκα. Ὁ ἔνσαρκος Λόγος τοῦ Θεοῦ παίρνει μορφή καί σχῆμα, σάρκα καί ὀστά, γίνεται περιγραπτός καί ψηλαφητός, γίνεται ἕνας ἀπό ἐμᾶς, γιά νά γίνουμε ἐμεῖς σάν κι Ἐκεῖνον. Ὁ ἔνσαρκος Λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς χαρίζει τή σάρκα Του, γιά νά τήν προσλαμβάνουμε καί μέσ’ ἀπ’ αὐτή νά κοινωνοῦμε μέ τή Θεότητά Του, διότι ὁ Θεάνθρωπος δέν εἶναι ἄλλοτε Θεός καί ἄλλοτε ἄνθρωπος. Εἶναι πάντοτε καί ταυτόχρονα Θεός καί ἄνθρωπος μαζί. Γιά νά ἐκφράσουμε αὐτή τή μεγάλη ἀλήθεια ἤ, καλύτερα, γιά νά ἐκφράσουμε αὐτή τή μεγάλη χαρά, ζωγραφίζουμε τή μορφή Του ὄχι μόνον ὅπως τήν εἴδαμε ἐξωτερικά, ἀλλά καί ὅπως τή βιώνουμε ἐσωτερικά.

Οἱ εἰκόνες, πού σήμερα τιμᾶμε καί πανηγυρικά περιφέρουμε στούς Ναούς, εἶναι ἡ ζωγραφισμένη χαρά μας. Εἶναι ἡ χαρά πού νιώθουμε καί πού τήν ἀποτυπώνουμε μέ σχήματα καί χρώματα, ἐπειδή ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ δέν ἔμεινε στή Θεότητά Του, ἀλλά προσέλαβε ὅλους ἐμᾶς στή μορφή Του, γιά νά μᾶς κάνει θεούς κατά χάρη. Στό δικό Του πρόσωπο δέν βλέπουμε μόνον ἕναν ἄνθρωπο. Βλέπουμε ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα υἱοθετημένη ἀπό τόν Θεό καί λυτρωμένη ἀπό τό κακό. Οἱ εἰκόνες δέν εἶναι ἁπλά ἀντικείμενα. Οἱ εἰκόνες εἶναι τά ἀποτυπώματα τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Οἱ εἰκόνες εἶναι τά ἀποτυπώματα τῆς δύναμης, τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Οἱ εἰκόνες εἶναι τά ὁρατά ἀποτυπώματα τῆς ἄκτιστης καί ἀόρατης χάρης. Τίς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, πού δέν μποροῦμε νά τίς δοῦμε μέ τά σαρκικά μάτια, τίς βλέπουμε καθαρά μέσ’ ἀπό τίς εἰκόνες. Οἱ εἰκόνες εἶναι ἡ ἀπόδειξη πώς δέν εἴμαστε αὐτό πού φαινόμαστε. Εἴμαστε κάτι πολύ σπουδαιότερο. Εἴμαστε ἀληθινά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Εἴμαστε σύσσωμοι καί σύναιμοι μέ τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι ἕνας ἀπό μᾶς, υἱός τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ ἀπόρριψη τῶν εἰκόνων συνιστᾶ ἀπόρριψη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος φόρεσε τήν ἀνθρώπινη σάρκα χωρίς ἐνδοιασμούς. Συνιστᾶ ἐπίσης καί ἀπόρριψη τῆς σωτηρίας μας, διότι δέν ὑπάρχει σωτηρία χωρίς κοινωνία μέ τόν Σαρκωμένο Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπόρριψη τῶν εἰκόνων συνιστᾶ τήν ὑπέρτατη πλάνη πώς εἴμαστε ἀποξενωμένοι ἀπό τόν Θεό καί πώς ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἁπλῶς ἕνας συνάνθρωπός μας, χωρίς νά εἶναι ὁ Θεός μας. Οἱ πατέρες τῆς Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀγωνίστηκαν ἡρωικά καί μαρτυρικά, μέ αὐταπάρνηση, γιά νά φυλάξουν τή σχέση τῶν ἀνθρώπων μέ τόν σαρκωμένο Θεό. Χωρίς τίς εἰκόνες αὐτή ἡ σχέση θά ἦταν ἁπλῶς μία θεωρία, ἀλλά ποτέ δέν θά ἦταν ἐμπειρία. Οἱ πατέρες, ὅμως, πού ἔζησαν τήν ἐμπειρία τῆς ἕνωσής τους μέ τόν Σωτήρα Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, κατέθεσαν αὐτό τό βίωμά τους μέ τούς ἀταλάντευτους ἀγῶνες πού ἔδωσαν γιά τό χατίρι μας.

Σήμερα, ἡ ἐποχή μας ζεῖ στήν ἀπόλυτη ἀντιφατικότητα. Ἀπό τή μιά κατακλύζεται ἀπό εἰκόνες καί βυθίζεται στήν εἰκονική πραγματικότητα. Ἀπό τήν ἄλλη βιώνει μιά κυνική εἰκονομαχία, καθώς γκρεμίζει τήν ἀρχέτυπη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τήν ὑπέρτατη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα στήν κτίση, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἀμαυρώνεται καί ἀπαξιώνεται ὁ ἄνθρωπος, πού στή μορφή του ἀποτυπώνεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Στή θέση τοῦ Θεοῦ μπαίνουν τά σύγχρονα εἴδωλα. Στή θέση τοῦ ἀνθρώπου μπαίνουν τά διαβρωμένα πρότυπα. Χωρίς τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καί χωρίς τήν εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ὡς κατά χάριν θεοῦ κινδυνεύουμε νά πλανηθοῦμε στούς δαιδάλους τοῦ ψέματος καί στήν ἀπάτη τῶν παθῶν καί τῶν ἐξαρτήσεων. Χωρίς τόν ἀληθινό Θεό ἡ ζωή ἐπιφυλάσσεικτυπήματα. Ὅταν ἀντικρίζουμε τίς ἱερές εἰκόνες, ἀνανεώνουμε τή σχέση μας μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Τότε τά κτυπήματα τῆς ζωῆς γίνονται εὐκαιρίες γιά ἁγιασμό καί ἡ καθημερινότητα γίνεται ἕνα μονοπάτι πού ὁδηγεῖ στό Θεανδρικό Του πρόσωπο. Ἄς ὁμολογοῦμε, λοιπόν, μαζί μέ τόν Ναθαναήλ τό: «σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ» ὄχι μέ τά λόγια ἀλλά μέ τή μετάνοιά μας, μέ τόν πνευματικό ἀγώνα τῆς ἀρετῆς καί μέ τήν αὐθεντική συμμετοχή μας στά μυστήρια. Ἔτσι θά ἔρχεται ὁ ἔνσαρκος Υἱός τοῦ Θεοῦ συγκάτοικος στήν ὕπαρξή μας, παρηγορητής, ἰατρός, ἀδελφός, πατέρας καί λυτρωτής. Ἐξάλλου τοῦτο εἶναι τό θέλημά Του, γι’ αὐτό Τόν εὐχαριστοῦμε καί Τόν δοξολογοῦμε, ὅπως Τοῦ ἀξίζει σέ ὅλους τούς αἰῶνες.

Ι.Μ.Δ