Αρχική » Ο Ναός μας » Διδακτικά και Ωφέλιμα
Ἡ Ἐκκλησία, μέσα στὴν ἁγία καὶ κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν, μάς ὁδηγεῖ σὲ μία βαθειὰ μυσταγωγία: νὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ πρόσωπο μιᾶς γυναικὸς, ποὺ ἡ ἁμαρτία δὲν τὴν κατέστρεψε, ἀλλὰ τὴν ὁδήγησε στὴ μετάνοια. Ἡ ψυχὴ της γίνεται καθρέφτης τῆς δικῆς μας ψυχῆς. Καὶ τὸ δάκρυ της γίνεται δρόμος σωτηρίας.
«Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή…» Δὲν ἀκούγεται ἐδῶ μία ἱστορία τοῦ παρελθόντος. Ἀκούγεται ἡ ἀλήθεια κάθε ἀνθρώπου. Γιατί ὅλοι, μὲ κάποιο τρόπο, εἴμαστε «ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσόντες». Ἡ ψυχὴ μας, ἄλλοτε φανερὰ καὶ ἄλλοτε κρυφά, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ φῶς καὶ περιπλανᾶται στὸ σκοτάδι.Καὶ ὅμως… ἔρχεται μία στιγμή. Ἡ στιγμή τῆς συνάντησης.Ἡ στιγμή ποὺ ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὸν Χριστό — ὄχι ὡς ἰδέα, ἀλλὰ ὡς Πρόσωπο.Καὶ τότε ὅλα ἀλλάζουν.Ἡ ἁμαρτωλὴ γυναίκα δὲν φέρνει λόγια. Δὲν φέρνει δικαιολογίες. Δὲν φέρνει ἀπολογίες. Φέρνει δάκρυα.Φέρνει σιωπή. Φέρνει τὴν καρδιά της σπασμένη.
Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο: Ὅπου ὁ κόσμος βλέπει ντροπή, ὁ Θεὸς βλέπει μετάνοια. Ὅπου ὁ κόσμος καταδικάζει, ὁ Χριστὸς συγχωρεῖ. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος τελειώνει, ὁ Θεὸς ἀρχίζει.«Κατεφίλει τοὺς ἀχράντους πόδας… καὶ τοῖς τῆς κεφαλῆς αὐτῆς θριξὶν ἐξέμασσε…» Τί σημαίνει αὐτὸ; Σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὅταν μετανοεῖ ἀληθινά, προσφέρει ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχει: τὸν ἑαυτό του.Δὲν κρατᾶ τίποτε. Δὲν κρύβει τίποτε. Ἀφήνεται ὁλόκληρος στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐκεῖ, στὴν ταπείνωση, γεννιέται ἡ ἐλευθερία.
Ἀδελφοί μου, ἡ γυναίκα τοῦ τροπαρίου δὲν ἦρθε μόνο γιὰ νὰ τὴν θαυμάσουμε. Ἦρθε γιὰ νὰ μᾶς δείξει τὸν δρόμο. Γιατί ὁ καθένας μας κρατᾶ μέσα του «μύρο» — τὴν καρδιά του.
Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι:
Σε ποιόν τὸ προσφέρουμε;
Στὸν κόσμο ποὺ περνᾶ καὶ χάνεται;
Ἢ στὸν Χριστὸ ποὺ σώζει καὶ μεταμορφώνει;
Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι λύπη χωρίς ἐλπίδα.
Εἶναι συνάντηση.
Εἶναι ἔρωτας πνευματικός.
Εἶναι ἡ στιγμή ποὺ ἡ ψυχὴ ἀναγνωρίζει τὸν Δημιουργό της καὶ ἐπιστρέφει.
Καὶ τότε ἀκούγεται ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ — ὄχι μὲ λόγια ποὺ καταγράφονται, ἀλλὰ μὲ χάρη ποὺ βιώνεται: ἡ συγχώρηση. ἡ εἰρήνη. ἡ καινούργια ζωή. Ἀς μὴν φοβηθοῦμε, λοιπόν, τὴ μετάνοια.Ἀς μὴν φοβηθοῦμε τὰ δάκρυα. Ἀς μὴν φοβηθοῦμε νὰ πλησιάσουμε τὸν Χριστό, ὅπως εἴμαστε. Γιατί ἐκεῖνος δὲν ζητεῖ ἀπὸ μᾶς τελειότητα.Ζητεῖ ἀλήθεια.Καὶ ὅταν ἡ ψυχὴ γίνει ἀληθινή, τότε γίνεται καὶ ἅγια.
Δ.Τ.Θ
|
Πατήστε εδώ για να το δείτε