Σήμερα η Εκκλησία μας πανηγυρίζει τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, την ιερή εικόνα του «Άξιον Εστίν», το καύχημα του Αγίου Όρους, τη δόξα των Καρυών, τη σκέπη και προστασία των μοναχών και όλων των ορθοδόξων χριστιανών.Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της Εκκλησίας όπου ο ουρανός αγγίζει τη γη. Μία τέτοια στιγμή ήταν το θαυμαστό γεγονός που συνέβη πριν από περισσότερα από χίλια χρόνια στις Καρυές του Αγίου Όρους.Ήταν ένα ήσυχο βράδυ Σαββάτου. Ένας γέροντας μοναχός έφυγε για την αγρυπνία του Πρωτάτου και άφησε στο κελλί τον υποτακτικό του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας εμφανίστηκε ένας άγνωστος μοναχός και έμεινε μαζί του για την ακολουθία του Όρθρου.Όταν έφθασαν στο σημείο που ψάλλεται η «Τιμιωτέρα των Χερουβείμ», ο ξένος άρχισε να ψάλλει έναν άγνωστο μέχρι τότε ύμνο:«Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον...»

Ο νεαρός μοναχός θαύμασε. Δεν είχε ξανακούσει αυτά τα λόγια. Ζήτησε τότε από τον ξένο να του τα γράψει. Και τότε συνέβη το θαύμα. Ο επισκέπτης χάραξε τα λόγια επάνω σε λίθινη πλάκα με το ίδιο του το δάκτυλο, σαν να ήταν κερί μαλακό. Αμέσως μετά έγινε άφαντος.Δεν ήταν άνθρωπος.Ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.Ο ίδιος Αρχάγγελος που έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελισμού στη Ναζαρέτ, έρχεται τώρα στο Περιβόλι της Παναγίας για να διδάξει στους ανθρώπους τον πιο γλυκύ ύμνο προς τη Μητέρα του Θεού.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ουρανός επέλεξε την Παναγία για να υμνηθεί με αυτόν τον τρόπο. Η Θεοτόκος είναι το πρόσωπο στο οποίο ενώθηκαν ουρανός και γη. Είναι η γέφυρα που έφερε τον Θεό στους ανθρώπους και τους ανθρώπους στον Θεό.Γι' αυτό και ο ύμνος δεν αρχίζει με επαίνους ανθρώπινους αλλά με τη βεβαίωση της αλήθειας:«Άξιον εστίν ως αληθώς».Είναι αληθινά άξιο. Είναι δίκαιο. Είναι χρέος της καρδιάς μας να μακαρίζουμε Εκείνη που έγινε η ζωντανή Κιβωτός του Θεού, η Μητέρα του Σωτήρος, η ελπίδα των αμαρτωλών, η παρηγοριά των θλιβομένων.Το Άγιο Όρος έζησε αμέτρητες φορές την προστασία της Παναγίας. Οι πατέρες διηγούνται ότι κατά τη λιτάνευση της εικόνος στις Καρυές ευλογούνταν τα χωράφια, οι κήποι, τα δένδρα και τα αμπέλια. Ασθένειες απομακρύνονταν, επιδημίες σταματούσαν και οι άνθρωποι αισθάνονταν τη μητρική παρουσία της Θεοτόκου να σκεπάζει τον τόπο.

Οι μοναχοί περίμεναν με πόθο να περάσει η εικόνα από τα κελλιά τους. Όχι επειδή πίστευαν σε κάποια μαγική δύναμη, αλλά γιατί γνώριζαν ότι όπου τιμάται η Παναγία, εκεί βασιλεύει η χάρη του Υιού της.Και σήμερα η ίδια αυτή χάρη συνεχίζει να ενεργεί.Πόσα δάκρυα δεν έχει σκουπίσει η Παναγία!Πόσους πονεμένους δεν έχει παρηγορήσει!Πόσες μητέρες δεν έχουν γονατίσει μπροστά στις εικόνες της ζητώντας προστασία για τα παιδιά τους!Πόσοι ασθενείς, πόσοι ναυτικοί, πόσοι φτωχοί και δοκιμαζόμενοι άνθρωποι δεν βρήκαν καταφύγιο στην αγκαλιά της!Η Παναγία δεν είναι μια μακρινή ιστορική μορφή. Είναι ζωντανή παρουσία μέσα στην Εκκλησία. Είναι η μητέρα που ακούει τον στεναγμό του παιδιού της πριν ακόμη αυτός γίνει λόγος.Γι' αυτό και η Εκκλησία δεν σταματά να επαναλαμβάνει καθημερινά τον αγγελικό ύμνο. Από τα μοναστήρια του Άθωνα μέχρι τις ενορίες των πόλεων και των χωριών, από τα χείλη των γερόντων μέχρι τα χείλη των μικρών παιδιών, ακούγεται η ίδια δοξολογία:«Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον».

Σε μια εποχή γεμάτη φόβο, μοναξιά και αβεβαιότητα, η Παναγία μας καλεί να της εμπιστευθούμε την καρδιά μας. Να της καταθέσουμε τις αγωνίες μας, τα δάκρυά μας, τις αποτυχίες μας, τα παιδιά μας, τις οικογένειές μας.Και εκείνη, όπως πάντοτε, θα μας οδηγήσει στον Χριστό.Γιατί η Παναγία ποτέ δεν κρατά τον Χριστό για τον εαυτό της. Πάντοτε δείχνει τον Υιό της και μας λέγει:«Ό,τι αν λέγη υμίν, ποιήσατε».

Ας γίνουμε λοιπόν και εμείς άνθρωποι προσευχής, άνθρωποι πίστεως και εμπιστοσύνης στον Θεό.Και όταν οι δυσκολίες της ζωής μας βαραίνουν, ας υψώνουμε τα μάτια μας προς τη Μητέρα του Κυρίου και ας ψάλλουμε με την απλότητα των Αγιορειτών πατέρων:«Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον...»Και τότε θα αισθανθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Διότι η Κυρία Θεοτόκος εξακολουθεί να σκεπάζει τον κόσμο με τη μητρική της αγάπη και να οδηγεί τους πιστούς στον Υιό και Θεό της, στον μόνο Σωτήρα του κόσμου.

T.Δ.Θ