Η Μεγάλη Παράκληση μάς οδηγεί σήμερα μπροστά σε ένα συγκλονιστικό ερώτημα του Χριστού. Δεν το απευθύνει μόνο στη Μάρθα. Το απευθύνει σε κάθε άνθρωπο κάθε εποχής.«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία.»Δεν καταδικάζει τη διακονία της Μάρθας. Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε «διακονῆσαι». Εκείνο που θεραπεύει είναι η καρδιά που έχει κατακλυστεί από τη μέριμνα. Η Μάρθα βρίσκεται κοντά στον Χριστό, αλλά ο νους της βρίσκεται παντού αλλού. Το σώμα της είναι μέσα στο σπίτι του Κυρίου, όμως η καρδιά της είναι διασκορπισμένη.

Η Μαρία, αντίθετα, κάθεται στα πόδια του Χριστού και ακούει. Δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό. Απλώς είναι παρούσα. Και αυτή η παρουσία γίνεται κοινωνία με τον Θεό.Μήπως αυτή δεν είναι και η μεγαλύτερη ασθένεια της εποχής μας;Ζούμε μέσα σε έναν αδιάκοπο θόρυβο. Το μυαλό μας γεμίζει από ειδήσεις, εικόνες, πληροφορίες, άγχος, υποχρεώσεις. Τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Έχουμε χρόνο για όλα, αλλά δυσκολευόμαστε να αφιερώσουμε λίγα λεπτά σε μια αληθινή προσευχή. Μένουμε ώρες μπροστά σε μια οθόνη, αλλά κουραζόμαστε να σταθούμε λίγα λεπτά μπροστά στην εικόνα του Χριστού.

Ο Χριστός δεν λέει ότι χρειαζόμαστε περισσότερα πράγματα. Λέει ότι χρειαζόμαστε ένα. «Ἑνὸς δέ ἐστι χρεία».Αυτό το «ένα» είναι η παρουσία Του.Γι' αυτό αμέσως μετά η Εκκλησία μάς παρουσιάζει μια γυναίκα που αναφωνεί: «Μακαρία η κοιλία που σε βάσταξε». Και ο Κύριος απαντά: «Ναι, αλλά ακόμη πιο μακάριοι είναι εκείνοι που ακούουν τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσουν.»

Δεν μειώνει την Παναγία. Αντίθετα, αποκαλύπτει γιατί είναι πραγματικά μακαρία. Δεν είναι μόνο επειδή Τον γέννησε κατά σάρκα. Είναι επειδή πρώτη άκουσε τον λόγο του Θεού, τον πίστεψε, τον φύλαξε και έγινε ολόκληρη χώρος της θείας παρουσίας.Η Παναγία είναι η νέα Μαρία της Βηθανίας σε τέλεια πληρότητα. Ολόκληρη η ζωή της ήταν ένα διαρκές «γένοιτό μοι». Δεν άφησε τις μέριμνες να σκεπάσουν τον λόγο του Θεού. Έγινε η καθαρότερη καρδιά μέσα στην οποία κατοίκησε ο Χριστός.Οι άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η ρίζα κάθε πνευματικής ζωής είναι η προσοχή της καρδιάς. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μιλά για την επιστροφή του νου στην καρδιά, ώστε ο άνθρωπος να γίνει δεκτικός της θείας Χάριτος. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εξηγεί ότι οι αμέτρητες μέριμνες διασκορπίζουν τον νου και τον απομακρύνουν από τον Θεό, ενώ η αγάπη συγκεντρώνει όλη την ύπαρξη στον έναν και μοναδικό σκοπό, την ένωση με τον Χριστό.

Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη φτώχεια του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι οικονομική. Είναι η απώλεια της εσωτερικής σιωπής. Φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τον Θεό. Γεμίζουμε κάθε στιγμή της ημέρας μας με κάτι, γιατί δεν αντέχουμε να ακούσουμε τη φωνή Του.Και όμως, οι Παρακλήσεις είναι μια πρόσκληση να ξαναγίνουμε σαν τη Μαρία. Να καθίσουμε, έστω για λίγο, στα πόδια του Χριστού. Να αφήσουμε τις μέριμνες έξω από τον ναό. Να ακούσουμε τον λόγο Του. Να Του ανοίξουμε την καρδιά μας.Τότε θα καταλάβουμε ότι η μεγαλύτερη βοήθεια της Παναγίας δεν είναι μόνο να λύσει τα προβλήματά μας. Είναι να μας οδηγήσει στον Χριστό. Να μας μάθει να διαλέγουμε καθημερινά «την αγαθή μερίδα», που δεν θα μας αφαιρεθεί ποτέ.

Δ.Τ.Θ