Κάθε φορά που στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και ψάλλουμε την Παράκλησή Της, η καρδιά μας γεμίζει με ελπίδα και παρηγοριά. Ερχόμαστε κοντά στη Μητέρα του Θεού με τις αγωνίες μας, τις δυσκολίες μας, τις θλίψεις και τις ανάγκες μας. Ζητούμε τη βοήθειά Της, γιατί γνωρίζουμε ότι είναι η πιο κοντινή μας πνευματική μητέρα.Όμως η Παναγία δεν θέλει ποτέ να μείνουμε μόνο σε Εκείνη. Ολόκληρη η ζωή της ήταν ένας δρόμος που οδηγούσε στον Χριστό. Δεν κρατά τον Χριστό για τον εαυτό της, αλλά Τον προσφέρει σε κάθε άνθρωπο. Και αυτό ακριβώς βλέπουμε στο Ευαγγέλιο της Παρακλήσεως, στη συνάντηση της Παναγίας με την Ελισάβετ.

Αν προσέξουμε βαθύτερα αυτή την ευαγγελική σκηνή, θα καταλάβουμε ότι ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν είναι μόνο η Παναγία ούτε η Ελισάβετ. Είναι το Άγιο Πνεύμα, η παρουσία του Θεού που ενεργεί μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.Η Παναγία έχει ήδη δεχθεί το Άγιο Πνεύμα κατά τον Ευαγγελισμό. Με τη συγκατάθεσή Της στο θέλημα του Θεού γίνεται το κατοικητήριο του Θεού, η ζωντανή Κιβωτός που φέρει μέσα Της τον ίδιο τον Χριστό.Όταν όμως επισκέπτεται την Ελισάβετ, συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό. Μόλις η Ελισάβετ ακούει τον χαιρετισμό της Θεοτόκου, «ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου». Γεμίζει από τη χάρη του Θεού. Και ο μικρός Ιωάννης ο Πρόδρομος, που βρίσκεται ακόμη στην κοιλία της μητέρας του, σκιρτά από χαρά, γιατί το Άγιο Πνεύμα του φανερώνει την παρουσία του Χριστού.Τότε η Ελισάβετ αποκτά πνευματικά μάτια και αναγνωρίζει αυτό που ανθρώπινη λογική δεν μπορούσε να καταλάβει:«Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με;».Δεν βλέπει απλώς μια συγγενή της που την επισκέπτεται. Βλέπει τη Μητέρα του Κυρίου. Βλέπει το μεγάλο μυστήριο του Θεού. Και αυτό μας διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό: μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να μας αποκαλύψει πραγματικά τον Χριστό.Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, ο άνθρωπος βλέπει μόνο τα εξωτερικά πράγματα. Βλέπει μια εικόνα, μια ακολουθία, έναν ναό, μια προσευχή. Με τη χάρη όμως του Αγίου Πνεύματος, όλα αυτά γίνονται ζωντανή συνάντηση με τον Θεό.

Και εδώ πρέπει να κάνουμε έναν προσωπικό προβληματισμό: Εμείς σήμερα έχουμε μέσα μας αυτή τη ζωντανή παρουσία του Αγίου Πνεύματος; Η πίστη μας είναι μόνο μια συνήθεια ή είναι μια πραγματική σχέση με τον Θεό; Η προσευχή μας είναι μόνο λόγια ή γίνεται συνάντηση της καρδιάς μας με τον Κύριο;Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέγει ότι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι «η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος». Αυτό σημαίνει ότι ο στόχος μας δεν είναι απλώς να θεωρούμαστε καλοί άνθρωποι ή να ακολουθούμε κάποιες εξωτερικές συνήθειες. Ο στόχος είναι να αφήσουμε τον Θεό να κατοικήσει μέσα μας και να αλλάξει την καρδιά μας.Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μάς διδάσκει ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει μέτοχος της χάριτος του Θεού. Ο Θεός δεν μένει μακριά από τον άνθρωπο, αλλά προσφέρει τη ζωή Του και τη χάρη Του σε εκείνον που Τον αναζητά με ταπείνωση και αγάπη.Σήμερα όμως πολλές φορές ο άνθρωπος έχει πολλά πράγματα, αλλά στερείται την εσωτερική ειρήνη. Έχει πολλές πληροφορίες, αλλά λιγότερη σοφία. Έχει πολλούς τρόπους επικοινωνίας, αλλά πολλές φορές αισθάνεται μόνος. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου δεν γεμίζει με υλικά πράγματα, αλλά με την παρουσία του Θεού.

Γι' αυτό η Παράκληση της Παναγίας είναι μια πρόσκληση να επιστρέψουμε στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Να Της ζητήσουμε όχι μόνο να λύσει τα προβλήματά μας, αλλά κυρίως να μας οδηγήσει στον Χριστό.Όπως τότε η Παναγία πήγε στην Ελισάβετ και μαζί Της έφερε τη χαρά και την παρουσία του Θεού, έτσι και σήμερα έρχεται κοντά μας και μας καλεί να ανοίξουμε την καρδιά μας στον Χριστό.Ας προσευχηθούμε λοιπόν να γίνει και η δική μας καρδιά μια νέα Ελισάβετ, που θα αναγνωρίζει τον Χριστό. Να γίνει μια καρδιά που θα φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα, που θα έχει ειρήνη, ελπίδα και αληθινή χαρά.Και τότε όλη η ζωή μας θα γίνει ένας ύμνος ευχαριστίας προς τον Θεό, όπως η Παναγία μας δίδαξε:«Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον».

Ι.Μ.Δ