Απόψε στεκόμαστε για ακόμη μία φορά μπροστά στην Παναγία. Δεν ήρθαμε επειδή όλα στη ζωή μας είναι καλά. Ήρθαμε γιατί ο καθένας μας κουβαλά κάτι. Άλλος μια αγωνία, άλλος μια αρρώστια, άλλος ένα οικογενειακό πρόβλημα, άλλος μια απογοήτευση. Και υπάρχουν άνθρωποι που απόψε χαμογελούν, αλλά μόνο η Παναγία γνωρίζει τι κρύβεται πίσω από αυτό το χαμόγελο.Γι' αυτό ερχόμαστε στην Παράκληση. Ερχόμαστε όπως είμαστε. Χωρίς προσωπεία και χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε ότι είμαστε δυνατοί. Μπροστά στην Παναγία μπορούμε να πούμε αυτό που ίσως δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν: «Παναγία μου, πονάω. Βοήθησέ με».Η Παναγία καταλαβαίνει τον ανθρώπινο πόνο. Γνώρισε την αγωνία, την προσφυγιά, την απόρριψη, την απώλεια και, πάνω απ' όλα, στάθηκε κάτω από τον Σταυρό του Υιού της. Γι' αυτό και μπορεί να σταθεί δίπλα σε κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται και να τον οδηγήσει στον Χριστό.Αυτές τις ημέρες η Εκκλησία μάς μιλά για τη Μεταμόρφωση. Οι Μαθητές είδαν στο Θαβώρ το φως του Χριστού, αλλά δεν έμειναν εκεί.

Κατέβηκαν από το βουνό και επέστρεψαν στην καθημερινότητα. Το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς.Απόψε θα φύγουμε από τον ναό και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Εκεί θα συναντήσουμε ξανά τις δυσκολίες μας, τους ανθρώπους που μας πληγώνουν, τις αγωνίες και τις δοκιμασίες μας. Εκεί θα φανεί αν πήραμε μαζί μας λίγο από το φως του Χριστού.Και γι' αυτό χρειάζεται η προσευχή. Χρειάζεται να μη θυμόμαστε τον Θεό μόνο όταν έχουμε ανάγκη. Να Του μιλάμε κάθε μέρα. Έστω λίγα λεπτά το πρωί και το βράδυ. Ένα «Δόξα τω Θεώ», ένα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ένα «Παναγία μου, βοήθησέ με». Να κάνουμε τον σταυρό μας, να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό.

Και μαζί με την προσωπική προσευχή, να αγαπήσουμε τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Να ερχόμαστε στη Θεία Λειτουργία όχι μόνο όταν ζητούμε κάτι, αλλά και για να ευχαριστήσουμε. Να πλησιάζουμε τα Μυστήρια με πίστη και προετοιμασία. Να εξομολογούμαστε, να κοινωνούμε, να συμμετέχουμε στη ζωή της Εκκλησίας.Γιατί δεν μπορούμε να ζητούμε το φως του Χριστού και να μένουμε μακριά από την πηγή του φωτός.Η Παράκληση δεν είναι μόνο μια ακολουθία που τελειώνει απόψε. Είναι μια πρόσκληση να αλλάξει κάτι μέσα μας. Να γίνουμε πιο αληθινοί, πιο υπομονετικοί, πιο συγχωρητικοί, πιο αγαπητικοί. Να μη λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό και ταυτόχρονα να πληγώνουμε τον άνθρωπο.

Ας ζητήσουμε λοιπόν απόψε από την Παναγία όχι μόνο να αλλάξει τις δυσκολίες της ζωής μας, αλλά να αλλάξει και εμάς:«Παναγία μου, μάθε με να προσεύχομαι.Μάθε με να εμπιστεύομαι τον Θεό.Μάθε με να συγχωρώ.Μάθε με να αγαπώ.Και όταν απομακρύνομαι από τον Υιό σου, πάρε με από το χέρι και γύρισέ με πίσω».

Αδελφοί μου,σε λίγο θα τελειώσει η Παράκληση και θα φύγουμε από τον ναό. Ας μη φύγουμε όμως όπως ήρθαμε. Ας πάρουμε μαζί μας λίγο από το φως του Θαβώρ και την παρουσία της Παναγίας.Και όταν αύριο έρθει η δυσκολία, ας μην ξεχάσουμε τον δρόμο προς την Εκκλησία. Όταν φοβόμαστε, ας προσευχηθούμε. Όταν χαιρόμαστε, ας ευχαριστήσουμε. Όταν πέφτουμε, ας επιστρέψουμε.Δεν μας υποσχέθηκε ο Χριστός ότι δεν θα έχουμε Σταυρό. Μας υποσχέθηκε ότι δεν θα είμαστε μόνοι.Και αυτή την πίστη ας κρατήσουμε απόψε στην καρδιά μας: ο Χριστός είναι το φως μας και η Παναγία η Μητέρα που στέκεται κοντά μας.

Δ.Τ.Θ