Κάθε φορά που στεκόμαστε μπροστά στην Παναγία και ψάλλουμε την Παράκληση, δεν ερχόμαστε απλώς να πούμε λόγια προσευχής. Ερχόμαστε να ακουμπήσουμε την καρδιά μας στη Μητέρα μας. Να της εμπιστευθούμε αυτά που ίσως δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν άνθρωπο: τον πόνο μας, την αγωνία μας, την αρρώστια, την οικογένειά μας, τα παιδιά μας, τις δυσκολίες και τους φόβους μας.Και πολλές φορές αναρωτιόμαστε: «Πού είναι το θαύμα της Παναγίας στη ζωή μου;» Περιμένουμε ίσως κάτι μεγάλο και εντυπωσιακό. Ένα γεγονός που θα αλλάξει αμέσως τη ζωή μας. Όμως η Παναγία πολλές φορές ενεργεί διαφορετικά. Το θαύμα της μπορεί να είναι τόσο ήσυχο, τόσο καθημερινό, ώστε να περνά απαρατήρητο.

Το πρώτο θαύμα είναι ότι ακόμη στεκόμαστε όρθιοι. Ότι μέσα στις δυσκολίες δεν διαλυθήκαμε. Ότι εκεί που νομίζαμε πως δεν θα αντέξουμε, βρήκαμε μια δύναμη να συνεχίσουμε. Εκεί που ήρθε η απελπισία, γεννήθηκε μέσα μας μια μικρή ελπίδα. Εκεί που τα μάτια γέμισαν δάκρυα, η καρδιά μας βρήκε τη δύναμη να πει: «Παναγία μου, βοήθησέ με».Αυτό είναι ένα καθημερινό θαύμα.Η Παναγία δεν μας υπόσχεται ότι θα αφαιρέσει από τη ζωή μας κάθε σταυρό. Άλλωστε και η ίδια στάθηκε κάτω από τον Σταυρό του Υιού της. Μας δείχνει όμως πώς να περνούμε τον σταυρό χωρίς να χάνουμε τον Χριστό. Δεν μας απαλλάσσει πάντοτε από τη δοκιμασία· μας κρατά όμως το χέρι μέσα στη δοκιμασία.Πόσες φορές μπορεί να πέρασε ένας κίνδυνος και εμείς να μην το καταλάβαμε; Πόσες φορές μια πόρτα έκλεισε και αργότερα καταλάβαμε ότι ήταν για το καλό μας; Πόσες φορές, ενώ ήμασταν έτοιμοι να λυγίσουμε, κάτι μέσα μας είπε «κάνε ακόμη λίγο υπομονή»; Πόσες φορές ένας άνθρωπος εμφανίστηκε στη ζωή μας την κατάλληλη στιγμή και μας έδωσε έναν λόγο να συνεχίσουμε;

Ίσως εκεί να ήταν η Παναγία.Το θαύμα της Θεοτόκου δεν βρίσκεται μόνο σε αυτό που αλλάζει γύρω μας. Βρίσκεται και σε αυτό που αλλάζει μέσα μας. Μια καρδιά που από την απελπισία περνά στην ελπίδα, από τον θυμό στη συγχώρηση, από τον φόβο στην εμπιστοσύνη, από την απομάκρυνση στην προσευχή, είναι μια καρδιά που γνώρισε το θαύμα της Χάριτος.Και γι’ αυτό η Παράκληση είναι τόσο πολύτιμη. Ερχόμαστε εδώ όχι επειδή έχουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά επειδή έχουμε μια Μητέρα. Μπορεί να μην ξέρουμε τι θα γίνει αύριο. Ξέρουμε όμως σε ποια χέρια μπορούμε να εμπιστευθούμε το αύριο.

«Παναγία μου, δεν ξέρω πώς θα λυθεί το πρόβλημά μου. Ξέρω όμως ότι δεν θέλω να το περάσω χωρίς εσένα και χωρίς τον Χριστό».Αυτή είναι η μεγάλη παρηγοριά της Εκκλησίας. Η Παναγία δεν παίρνει τη θέση του Χριστού· πάντοτε μας οδηγεί στον Χριστό. Όπως έκανε σε όλη τη ζωή της, έτσι και σήμερα μας λέει σιωπηλά: «Κάνετε ό,τι αν σας πει».Αδελφοί μου, ας μάθουμε λοιπόν να αναγνωρίζουμε τα μικρά και καθημερινά θαύματα. Το θαύμα της ζωής, της οικογένειας, μιας νέας ημέρας, μιας προσευχής που μας κράτησε όρθιους, ενός δακρύου που έγινε ειρήνη, μιας δυσκολίας που τελικά μας έφερε πιο κοντά στον Θεό.

Και όταν τελειώσει η Παράκληση και φύγουμε από τον ναό, ας μην αφήσουμε την Παναγία εδώ. Ας την πάρουμε μαζί μας στο σπίτι, στη δουλειά, στις αγωνίες μας, στις σχέσεις μας, σε κάθε δύσκολη στιγμή.Γιατί ίσως το μεγαλύτερο καθημερινό θαύμα της Παναγίας να είναι ακριβώς αυτό: ότι χωρίς να την βλέπουμε με τα μάτια μας, βρίσκεται κοντά μας, σκεπάζει τη ζωή μας και μας οδηγεί κάθε μέρα λίγο πιο κοντά στον Υιό της.

Παναγία μας, μείνε κοντά μας.
Σκέπασε αυτούς που πονάνε.
Στήριξε αυτούς που κουράστηκαν.
Παρηγόρησε αυτούς που κλαίνε.
Φώτισε αυτούς που δεν ξέρουν ποιον δρόμο να πάρουν.
Και αξίωσέ μας, μέσα από τα μικρά και μεγάλα θαύματα της ζωής μας, να αναγνωρίζουμε πάντοτε την παρουσία του Υιού σου.

Δ.Τ.Θ