Αδελφοί μου αγαπητοί,στην κατανυκτική αυτή ώρα της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας, όπου η Εκκλησία μάς οδηγεί σε βαθύτερη σιωπή και μετάνοια μέσα στην πορεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, οι ιεροί ύμνοι των Αγίων Μαρτύρων μάς αποκαλύπτουν ένα μεγάλο μυστήριο της πνευματικής ζωής. Οι Άγιοι στέκονται μέσα στο ψύχος των βασάνων, μπροστά στη λίμνη των παγωμένων υδάτων, και όμως δεν ακούγεται από τα χείλη τους φόβος· ακούγεται πίστη, ελπίδα και παρηγοριά.Μιλούν μεταξύ τους και λένε: «Φέροντες τὰ παρόντα γενναίως, χαίροντες τοῖς ἐλπιζομένοις». Υπομένουν με γενναιότητα όσα συμβαίνουν τώρα, γιατί η καρδιά τους είναι στραμμένη προς αυτά που ελπίζουν. Ο πόνος είναι παρών, αλλά η ελπίδα είναι ισχυρότερη. Το παρόν είναι δύσκολο, αλλά το μέλλον της Βασιλείας του Θεού φωτίζει ήδη την ψυχή τους.Και μέσα σε αυτή τη δοκιμασία προφέρουν έναν λόγο που φανερώνει το βαθύ πνευματικό τους φρόνημα: «Μὴ γὰρ ἱμάτιον ἀποδυόμεθα; ἀλλὰ τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ἀποτιθέμεθα». Δεν θεωρούν ότι απλώς αποβάλλουν τα ρούχα τους πριν μπουν στο παγωμένο νερό. Βλέπουν σε αυτή την πράξη μια πνευματική απογύμνωση· μια αποβολή του παλαιού ανθρώπου, του ανθρώπου της φθοράς και της αμαρτίας.

Η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει σήμερα ότι αυτή είναι και η κλήση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Να αποθέσουμε τον παλαιό άνθρωπο, να απογυμνώσουμε την ψυχή μας από όσα τη βαραίνουν, από τα πάθη, από την σκληρότητα της καρδιάς, από την αδιαφορία για τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Όπως οι Μάρτυρες άφησαν τα φθαρτά ενδύματα, έτσι κι εμείς καλούμαστε να αφήσουμε τα πνευματικά βάρη που μας κρατούν μακριά από τον Θεό.Και τότε ακούγεται εκείνος ο λόγος που γίνεται παρηγοριά για κάθε πιστό: «Δριμὺς ὁ χειμών, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος». Ο χειμώνας των δοκιμασιών είναι πράγματι σκληρός. Ο αγώνας της νηστείας, της προσευχής, της μετανοίας πολλές φορές φαίνεται δύσκολος. Αλλά η Εκκλησία μάς θυμίζει ότι αυτός ο δρόμος οδηγεί στη γλυκύτητα της Βασιλείας του Θεού.Γι’ αυτό οι Άγιοι ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον λέγοντας: «Μὴ οὖν ἐκκλίνωμεν, ὦ συστρατιῶται». Είναι λόγος που απευθύνεται και σε εμάς σήμερα. Μη λυγίζουμε στον πνευματικό αγώνα. Μη στρεφόμαστε πίσω. Μη χάνουμε την ελπίδα.

Η Εκκλησία μάς συγκεντρώνει εδώ, γύρω από το Άγιο Θυσιαστήριο, όχι ως μεμονωμένους ανθρώπους αλλά ως συστρατιώτες της πίστεως. Στεκόμαστε μαζί, προσευχόμαστε μαζί, αγωνιζόμαστε μαζί, για να πορευθούμε όλοι προς την ίδια Βασιλεία.Και σε έναν άλλο ύμνο οι Μάρτυρες θυμούνται τον χαμένο Παράδεισο και λένε: «Διὰ Παράδεισον, ὃν ἀπωλέσαμεν, ἱμάτιον φθαρτὸν σήμερον μὴ ἀντισχώμεθα». Θυμούνται ότι ο άνθρωπος έχασε κάποτε τον Παράδεισο με την πτώση του. Αλλά τώρα, με τον Χριστό, η πύλη του Παραδείσου ανοίγει ξανά.Γι’ αυτό δεν προσκολλώνται στα φθαρτά. Δεν κρατούν τα πρόσκαιρα. Προχωρούν προς την αιώνια ζωή.Οι ύμνοι φθάνουν μάλιστα να πουν ότι οι Μάρτυρες έβλεπαν «ὡς τρυφὰς τὰς βασάνους» και έτρεχαν προς την παγωμένη λίμνη «ὡς πρὸς θάλψιν». Αυτό είναι το μυστήριο της αγάπης προς τον Χριστό. Όταν η καρδιά γεμίσει από τη χάρη του Θεού, ακόμη και η δοκιμασία μεταμορφώνεται σε δρόμο δόξης.

Αδελφοί μου,η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία που τελούμε αυτές τις άγιες ημέρες είναι μια πορεία μέσα σε αυτή την πνευματική πραγματικότητα. Με σιωπή, με μετάνοια, με ταπεινή προσευχή, πλησιάζουμε τον Χριστό, τον Άρτο της ζωής.Σε λίγο θα ακουστεί το ιερό κάλεσμα της Εκκλησίας και θα πλησιάσουμε να μεταλάβουμε των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. Και τότε καλούμαστε κι εμείς να κάνουμε αυτό που έκαναν οι Άγιοι Μάρτυρες: να αποθέσουμε τον παλαιό άνθρωπο, να αφήσουμε πίσω την αμαρτία, να ανοίξουμε την καρδιά μας στη χάρη του Θεού.Ας μην φοβηθούμε τον πνευματικό αγώνα.Ας μην λυγίσουμε στον χειμώνα της δοκιμασίας.Γιατί, όπως έλεγαν οι Άγιοι, ο χειμώνας είναι πρόσκαιρος, αλλά ο Παράδεισος είναι αιώνιος.Και έτσι, με πίστη, με μετάνοια και με αγάπη προς τον Χριστό, θα αξιωθούμε κι εμείς να λάβουμε — κατά το μέτρο της πίστεως και της μετανοίας μας — τους στεφάνους της νίκης,από τον Χριστό,τον Θεό και Σωτήρα των ψυχών μας.