Η Εκκλησία, βιώνοντας το μυστήριο της Αναστάσεως όχι απλώς ως ιστορικό γεγονός αλλά ως ζώσα εμπειρία, εμβαθύνει διαρκώς στα πρόσωπα που συνδέονται με αυτό. Ανάμεσα σε αυτά, η μορφή της Παναγίας κατέχει μοναδική θέση. Η «άλλη Μαρία» των Ευαγγελίων, κατά την πατερική ερμηνευτική, δεν είναι μια απλή συνοδός των Μυροφόρων, αλλά το πρόσωπο που μυστικά εισέρχεται πρώτο στο φως της Αναστάσεως.Η παρουσία της Θεοτόκου στα γεγονότα του μνήματος συνδέεται θεολογικά με όλη την οικονομία της σωτηρίας. Εκείνη που δέχθηκε πρώτη το μήνυμα της ενανθρωπήσεως, αξιώνεται –κατά την εκκλησιαστική παράδοση– να δεχθεί και το πρώτο άγγελμα της Αναστάσεως. Έτσι, η αναστάσιμη αποκάλυψη προβάλλεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του Ευαγγελισμού. Ο ίδιος ουράνιος αγγελιοφόρος, που ανήγγειλε τη σάρκωση του Λόγου, φανερώνει τώρα τη νίκη Του επί του θανάτου. Η αρχή και το τέλος της θείας οικονομίας συναντώνται ξανά στο πρόσωπο της Μητέρας Του.

Σε αυτή την προοπτική, η Παναγία δεν στέκεται απέναντι στο γεγονός με φόβο ή σύγχυση, αλλά με εσωτερική βεβαιότητα και καθαρότητα καρδιάς. Η πνευματική της κατάσταση, καρπός της θείας χάριτος, της επιτρέπει να προσεγγίσει το μυστήριο με χαρά και βαθιά επίγνωση. Αντίθετα, η Μαρία η Μαγδαληνή, αν και φλεγόμενη από αγάπη, βιώνει αρχικά την ταραχή και την αμηχανία μπροστά στο άδειο μνήμα. Η διαφορά αυτή δεν μειώνει την πίστη της, αλλά φανερώνει ότι η θεία αποκάλυψη προσλαμβάνεται ανάλογα με την ετοιμότητα κάθε προσώπου.Η πατερική θεολογία προχωρεί ακόμη περισσότερο, τονίζοντας ότι η Θεοτόκος είναι η πρώτη που συναντά τον Αναστάντα Χριστό. Η συνάντηση αυτή δεν περιγράφεται ρητά από τους Ευαγγελιστές, γεγονός που ερμηνεύεται ως σεβασμός προς το άρρητο μυστήριο της σχέσεως Μητέρας και Υιού. Η εμπειρία αυτή ανήκει περισσότερο στη σφαίρα της θεολογικής σιωπής παρά της ιστορικής καταγραφής.

Αντιθέτως, η εμφάνιση του Χριστού στη Μαρία τη Μαγδαληνή καταγράφεται με σαφήνεια. Η αναγνώριση του Κυρίου συνοδεύεται από την επιθυμία της να Τον αγγίξει, αλλά ο λόγος «μη μου άπτου» αποκαλύπτει ότι η σχέση με τον Αναστάντα δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί σε αισθητές κατηγορίες. Πρόκειται για μια νέα μορφή κοινωνίας, πνευματική και υπαρξιακή.Εξίσου αποκαλυπτικοί είναι οι λόγοι που απευθύνει ο Αναστάς Χριστός στους ανθρώπους που Τον συναντούν. Το «χαίρετε» προς τις Μυροφόρες και το «ειρήνη υμίν» προς τους Αποστόλους δεν αποτελούν τυπικούς χαιρετισμούς, αλλά δωρεές ζωής. Η χαρά προσφέρεται σε εκείνες που βίωσαν τον πόνο της απώλειας, ενώ η ειρήνη χαρίζεται σε εκείνους που βασανίζονται από τον φόβο και την ανασφάλεια.

Η χαρά και η ειρήνη αποτελούν δύο όψεις της ίδιας αναστάσιμης πραγματικότητας. Δεν είναι ψυχολογικές καταστάσεις ούτε πρόσκαιρα συναισθήματα, αλλά καρποί της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου. Όσο ο άνθρωπος παραμένει δέσμιος του φόβου του θανάτου, αδυνατεί να γευθεί την αυθεντική τους διάσταση. Η Ανάσταση του Χριστού, όμως, έρχεται να διαλύσει αυτόν τον φόβο, ανοίγοντας τον δρόμο προς την ελευθερία.Η ειρήνη του Χριστού υπερβαίνει κάθε κοσμική έννοια ισορροπίας. Δεν εξαρτάται από εξωτερικές συνθήκες, αλλά ριζώνει στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Παρομοίως, η χαρά που προσφέρει δεν φθείρεται από τις μεταβολές της ζωής, αλλά παραμένει ως σταθερή κατάσταση κοινωνίας με το αναστάσιμο φως.Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Παναγία προβάλλει ως το πρόσωπο που εγκαινιάζει και φανερώνει την εμπειρία της χαράς. Ονομάζεται «χαράς αιτία», διότι από αυτήν γεννήθηκε Εκείνος που είναι η ίδια η Χαρά και η Ειρήνη του κόσμου. Η συμβολή της δεν περιορίζεται στο παρελθόν, αλλά συνεχίζεται ως ζώσα παρουσία μέσα στη ζωή της Εκκλησίας.

Η αναστάσιμη πίστη, λοιπόν, δεν είναι απλώς αποδοχή ενός θαυμαστού γεγονότος, αλλά είσοδος σε μια νέα ύπαρξη. Εκεί όπου η χαρά δεν αφαιρείται και η ειρήνη δεν διαταράσσεται. Και αυτή η είσοδος πραγματοποιείται μόνο εν Χριστώ, διά της εμπειρίας της Εκκλησίας και υπό τη σκέπη της Θεοτόκου. Οτιδήποτε αναζητείται έξω από αυτήν την αλήθεια παραμένει πρόσκαιρο και ατελές, ενώ η αληθινή πληρότητα αποκαλύπτεται μόνο στο φως της Αναστάσεως.

Δ.Τ.Θ