Σήμερα πανηγυρίζει ολόκληρη η Εκκλησία την ιερά μνήμη των Αγίων Ενδόξων, Πανευφήμων και Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, των δύο μεγάλων φωστήρων της οικουμένης, των στύλων της Εκκλησίας και κορυφαίων κηρύκων του Ευαγγελίου. Η Εκκλησία τους τιμά μαζί, όχι επειδή έζησαν την ίδια ζωή ή είχαν τον ίδιο χαρακτήρα, αλλά επειδή έγιναν οι δύο μεγάλοι στύλοι της αποστολικής πίστεως, δύο διαφορετικοί άνθρωποι που ενώθηκαν μέσα στην ίδια αγάπη προς τον Χριστό και αφιέρωσαν ολόκληρη την ύπαρξή τους στη διάδοση του Ευαγγελίου μέχρι και τη θυσία της ζωής τους.Ποιος θα μπορούσε, άραγε, να βρει μεγαλύτερο έπαινο για αυτούς τους δύο Αποστόλους από εκείνον που τους απένειμε ο ίδιος ο Κύριος; Για τον Πέτρο είπε: «Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν» (Ματθ. 16,18), αναγνωρίζοντας ότι η ομολογία της πίστεώς του θα αποτελέσει το αμετακίνητο θεμέλιο της Εκκλησίας. Για τον Παύλο, όταν ακόμη ονομαζόταν Σαούλ και καταδίωκε τους χριστιανούς, είπε στον Ανανία: «Σκεῦος ἐκλογῆς μοί ἐστιν οὗτος τοῦ βαστάσαι τὸ ὄνομά μου ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων» (Πράξ. 9,15). Ο ένας γίνεται η πέτρα της ομολογίας και ο άλλος το εκλεκτό σκεύος της ιεραποστολής.

Ο Απόστολος Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιος του Ιωνά και αδελφός του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου. Το επάγγελμά του ήταν ταπεινό· ήταν ψαράς στη λίμνη της Γεννησαρέτ. Ζούσε στην Καπερναούμ μαζί με την οικογένειά του και, όπως μαρτυρεί το Ευαγγέλιο, ήταν παντρεμένος, αφού ο ίδιος ο Χριστός θεράπευσε την πενθερά του. Δεν διέθετε κοσμική μόρφωση ούτε κοινωνική δύναμη.Είχε όμως μια καρδιά απλή, αυθόρμητη και πρόθυμη να αγαπήσει τον Θεό. Όταν ο Ιησούς πέρασε από τη λίμνη της Γεννησαρέτ και τον κάλεσε μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα λέγοντας: «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων», εκείνοι άφησαν αμέσως τα δίχτυα, την εργασία τους, ακόμη και την ασφάλεια της καθημερινότητάς τους, και Τον ακολούθησαν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Πέτρος ήταν άνθρωπος γεμάτος ζήλο αλλά και ανθρώπινες αδυναμίες. Περπάτησε πάνω στα κύματα για να συναντήσει τον Χριστό, αλλά λύγισε όταν φοβήθηκε. Υποσχέθηκε ότι θα ακολουθήσει τον Κύριο μέχρι θανάτου, αλλά μέσα στην αυλή του αρχιερέα Τον αρνήθηκε τρεις φορές. Όταν όμως άκουσε το λάλημα του πετεινού, συντρίφθηκε από τη μετάνοια και έκλαψε πικρά. Αυτή η μετάνοια έγινε η απαρχή της αγιότητάς του. Η Εκκλησία δεν τον τιμά επειδή δεν έπεσε, αλλά επειδή σηκώθηκε με δάκρυα, ταπείνωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού. Γι' αυτό και μετά την Ανάσταση ο Χριστός τον αποκατέστησε τρεις φορές με την ερώτηση «ἀγαπᾷς με;», δίνοντάς του την ποιμαντική ευθύνη του ποιμνίου Του.Μετά την Πεντηκοστή ο Πέτρος αναδείχθηκε στον πρώτο μεγάλο κήρυκα της Εκκλησίας. Με το πρώτο του κήρυγμα πίστεψαν και βαπτίστηκαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Περιόδευσε στην Ιουδαία, στη Σαμάρεια, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στη Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και στη Βιθυνία, ενισχύοντας τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Σύμφωνα με την αρχαία εκκλησιαστική παράδοση, έφθασε και στη Ρώμη, όπου κατά τους διωγμούς του αυτοκράτορα Νέρωνα καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο. Ζήτησε μάλιστα να σταυρωθεί με το κεφάλι προς τα κάτω, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο να πεθάνει με τον ίδιο τρόπο όπως ο Διδάσκαλός του. Έτσι σφράγισε με το αίμα του την ομολογία της πίστεως.

Εξίσου συγκλονιστική είναι και η ζωή του Αποστόλου Παύλου. Γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας από ευσεβή εβραϊκή οικογένεια της φυλής Βενιαμίν. Ήταν Φαρισαίος, μαθητής του περίφημου νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ και βαθύς γνώστης του Μωσαϊκού Νόμου. Από υπερβολικό ζήλο για την παράδοση των πατέρων του μετατράπηκε σε σκληρό διώκτη της Εκκλησίας. Παρευρέθηκε στον λιθοβολισμό του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου και πρωτοστατούσε στις διώξεις κατά των χριστιανών. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτός ο άνθρωπος θα γινόταν ο μεγαλύτερος ιεραπόστολος όλων των εποχών.Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια. Καθ' οδόν προς τη Δαμασκό, ένα υπέρλαμπρο φως τον περιέβαλε και άκουσε τη φωνή του Αναστημένου Χριστού: «Σαούλ, Σαούλ, τί με διώκεις;». Τυφλώθηκε, οδηγήθηκε από τους συνοδούς του στη Δαμασκό και εκεί, με τη διακονία του μαθητή Ανανία, βαπτίστηκε και έλαβε το Άγιο Πνεύμα. Από εκείνη τη στιγμή ο διώκτης έγινε Απόστολος, ο εχθρός έγινε φίλος του Χριστού και ο φανατικός Φαρισαίος έγινε ο μεγάλος θεολόγος της Εκκλησίας.

Ο Παύλος πραγματοποίησε τέσσερις μεγάλες αποστολικές περιοδείες, διασχίζοντας σχεδόν ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ίδρυσε Εκκλησίες στη Μικρά Ασία, στη Μακεδονία, στην Ελλάδα και αλλού, ενώ συνέγραψε τις εμπνευσμένες επιστολές του, οι οποίες μέχρι σήμερα αποτελούν θεμέλιο της χριστιανικής θεολογίας και πνευματικό οδηγό της Εκκλησίας. Ιδιαίτερη είναι η σχέση του με τον ελλαδικό χώρο, αφού ίδρυσε τις Εκκλησίες των Φιλίππων, της Θεσσαλονίκης, της Βέροιας, της Κορίνθου και δίδαξε στην Αθήνα, στον Άρειο Πάγο, κηρύσσοντας τον «Ἄγνωστο Θεό» ως τον αληθινό και Αναστημένο Χριστό. Ολόκληρη η ζωή του συνοψίζεται στα λόγια του: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Δεν ζούσε πλέον για τον εαυτό του, αλλά είχε αφήσει τον Χριστό να γίνει η ίδια η ζωή του.Και εκείνος, όπως ο Πέτρος, επισφράγισε τη μαρτυρία του με το αίμα του. Ως Ρωμαίος πολίτης δεν σταυρώθηκε αλλά αποκεφαλίστηκε στη Ρώμη, κατά τους διωγμούς του Νέρωνα, μεταξύ των ετών 64 και 67 μ.Χ. Η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι οι τάφοι των δύο Αποστόλων τιμήθηκαν μαζί, εκφράζοντας την ενότητα της αποστολικής μαρτυρίας.

Αδελφοί μου, γιατί όμως η Εκκλησία δεν γιορτάζει χωριστά τους δύο κορυφαίους Αποστόλους, αλλά τους τιμά μαζί στην ίδια εορτή; Η απάντηση κρύβει ένα βαθύ θεολογικό μήνυμα. Ο Πέτρος και ο Παύλος ήταν εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι. Ο ένας ήταν αγράμματος ψαράς, ο άλλος μορφωμένος θεολόγος. Ο ένας γνώρισε τον Χριστό από την αρχή της δημόσιας δράσης Του, ενώ ο άλλος Τον πολεμούσε μέχρι τη θαυμαστή μεταστροφή του. Ο ένας ήταν έγγαμος, ο άλλος άγαμος. Ο ένας απευθύνθηκε κυρίως στους Ιουδαίους, ο άλλος στα έθνη. Και όμως, η Εκκλησία τούς ενώνει, γιατί μέσα στον Χριστό όλες οι ανθρώπινες διαφορές μεταμορφώνονται σε ενότητα. Η ενότητα της Εκκλησίας δεν στηρίζεται στην ομοιομορφία, αλλά στην κοινωνία του Αγίου Πνεύματος.Διαφορετικά χαρίσματα, διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές διακονίες, αλλά ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα.Οι δύο Απόστολοι μάς διδάσκουν ακόμη ότι κανένα παρελθόν δεν είναι τόσο βαρύ ώστε να μην μπορεί να το θεραπεύσει η χάρη του Θεού. Ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό και ο Παύλος καταδίωξε την Εκκλησία. Ωστόσο, η μετάνοια του ενός και η μεταστροφή του άλλου έγιναν δρόμος προς την αγιότητα. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μήνυμα της σημερινής εορτής. Ο Θεός δεν ζητά ανθρώπους αλάνθαστους· ζητά καρδιές που μετανοούν, που ταπεινώνονται και αφήνουν τη χάρη Του να τις μεταμορφώσει.

Παράλληλα, οι δύο Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι μάς υπενθυμίζουν ότι κάθε βαπτισμένος χριστιανός είναι απόστολος μέσα στον κόσμο. Ίσως να μη σταθούμε ποτέ σε άμβωνα ούτε να διασχίσουμε θάλασσες για να κηρύξουμε, όμως όλοι μπορούμε να γίνουμε μάρτυρες του Χριστού μέσα στην οικογένειά μας, στον χώρο της εργασίας μας, στην κοινωνία μας. Η πιο δυνατή ομολογία πίστεως δεν είναι πάντοτε τα λόγια, αλλά ο τρόπος της ζωής μας. Όταν συγχωρούμε, όταν αγαπούμε, όταν υπηρετούμε τον συνάνθρωπο, όταν αγωνιζόμαστε για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, τότε συνεχίζουμε το αποστολικό έργο των Πέτρου και Παύλου.Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, σήμερα τους Αγίους Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους να πρεσβεύουν αδιάκοπα υπέρ ημών, ώστε να μας χαρίσει ο Θεός την πίστη του Πέτρου, που ομολογεί αταλάντευτα τον Χριστό, και τον ιεραποστολικό ζήλο του Παύλου, που θεωρούσε τα πάντα «σκύβαλα» μπροστά στη γνώση του Κυρίου. Είθε και εμείς να μπορούμε να επαναλαμβάνουμε καθημερινά με τον Πέτρο: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», και με τον Παύλο: «Ζω δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός», ώστε η ζωή μας να γίνει μια ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας του Αναστημένου Κυρίου στον κόσμο.