Καθώς απόψε η Εκκλησία μάς καλεί στον Εσπερινό και η ημέρα σιγά-σιγά παραδίδεται στη σιωπή της νύχτας, στεκόμαστε μπροστά στην Παναγία και τιμούμε την Αγία Ζώνη Της. Και ίσως απόψε αξίζει να μη σταθούμε τόσο στην ιστορία ενός ιερού κειμηλίου, όσο στο βαθύτερο μήνυμα που μπορεί να δώσει η Αγία Ζώνη στη δική μας ζωή. Γιατί η ζώνη είναι εκείνο που περιβάλλει, συγκρατεί και κρατά ενωμένο. Και μέσα σε αυτή την απλή εικόνα μπορούμε να δούμε ένα μεγάλο μυστήριο της παρουσίας της Παναγίας στη ζωή της Εκκλησίας: η Παναγία είναι η Μητέρα που θέλει να μας κρατήσει κοντά στον Χριστό.Πόσο εύκολα σκορπίζεται σήμερα η ψυχή του ανθρώπου! Σκορπίζεται μέσα στις μέριμνες, στους φόβους, στις απογοητεύσεις, στις στενοχώριες, στις αδικίες, στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους και μέσα του να αισθάνεται μόνος. Μπορεί να χαμογελά στους άλλους και την ίδια στιγμή να κουβαλά έναν μεγάλο πόνο που κανείς δεν γνωρίζει. Υπάρχουν στιγμές που αισθανόμαστε ότι οι δυνάμεις μας τελειώνουν και ότι δεν μπορούμε άλλο να σηκώσουμε όσα μας έφερε η ζωή. Και τότε η Εκκλησία μάς δείχνει την Παναγία.

Δεν μας υπόσχεται ότι η Παναγία θα αφαιρέσει κάθε δοκιμασία από τη ζωή μας. Μας διδάσκει όμως ότι μέσα στη δοκιμασία δεν είμαστε μόνοι. Η Παναγία γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο, γιατί και η δική Της ζωή δεν ήταν ένας δρόμος χωρίς δάκρυα. Γι’ αυτό μπορούμε να Της μιλήσουμε. Μπορούμε να Της πούμε πράγματα που ίσως δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν άνθρωπο. Τον φόβο μας, την αγωνία μας, την οικογένειά μας που δοκιμάζεται, το παιδί μας που μας πονά, τον άνθρωπο που χάσαμε, την αμαρτία που μας βαραίνει, το αύριο που μας φοβίζει. Και ίσως η πιο απλή και πιο βαθιά προσευχή που μπορούμε να κάνουμε απόψε να είναι μόνο αυτή: «Παναγία μου, κράτησέ με».«Κράτησέ με, γιατί εγώ πολλές φορές δεν μπορώ να κρατήσω τον εαυτό μου. Κράτησέ με όταν φοβάμαι. Κράτησέ με όταν απογοητεύομαι. Κράτησέ με όταν λυγίζω. Κράτησέ με όταν κινδυνεύω να χάσω την πίστη μου». Και η Παναγία δεν μας κρατά για να μας κρατήσει κοντά στον εαυτό Της, αλλά για να μας οδηγήσει στον Χριστό. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο της παρουσίας Της. Η Παναγία ποτέ δεν γίνεται το τέλος του δρόμου· πάντοτε γίνεται η οδός που μας οδηγεί στον Υιό Της. Το βλέπουμε τόσο καθαρά στο θαύμα της Κανά, όταν μπροστά στην ανάγκη των ανθρώπων δεν τους λέει να στραφούν μόνο σε Εκείνη, αλλά δείχνει τον Χριστό και λέει: «Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε». Σαν να λέει και σε εμάς σήμερα: «Μην προσπαθείς να τα λύσεις όλα μόνος σου. Άκουσε τον Χριστό. Εμπιστεύσου τον Χριστό. Κάνε αυτό που σου λέει Εκείνος».

Και εδώ βρίσκεται ένα ακόμη μεγάλο μάθημα της Παναγίας: η εμπιστοσύνη. Εμείς θέλουμε να γνωρίζουμε τα πάντα. Θέλουμε να ξέρουμε τι θα γίνει αύριο, πώς θα λυθεί το πρόβλημά μας, πότε θα τελειώσει η δοκιμασία μας και γιατί ο Θεός επιτρέπει να συμβαίνουν ορισμένα πράγματα. Η Παναγία όμως μας δείχνει έναν άλλο δρόμο. Δεν ζητά να ελέγξει τη ζωή της. Ακούει το θέλημα του Θεού και απαντά: «Γενηθήτω μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου». Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι ίσως αυτό που περισσότερο χρειάζεται ο άνθρωπος της εποχής μας. Να μπορεί να πει: «Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω τα πάντα, αλλά Σε εμπιστεύομαι. Δεν γνωρίζω τι θα φέρει το αύριο, αλλά δεν θέλω να φύγω από κοντά Σου».

Γι’ αυτό απόψε, μπροστά στην Αγία Ζώνη της Παναγίας, ας μην Της ζητήσουμε μόνο να λύσει τα προβλήματά μας. Ας Της ζητήσουμε κάτι βαθύτερο: να μας δώσει καρδιά που εμπιστεύεται τον Θεό, να μας δώσει υπομονή στις δοκιμασίες, μετάνοια στις πτώσεις μας, δύναμη στις αδυναμίες μας και κυρίως να μας κρατήσει μέσα στην Εκκλησία. Γιατί μπορεί πολλά πράγματα να χάσει ο άνθρωπος στη ζωή του και κάποτε να τα ξαναβρεί. Αν όμως χάσει τον Χριστό, χάνει το κέντρο και τον προορισμό της υπάρξεώς του.

Και γι’ αυτό η Αγία Ζώνη γίνεται απόψε για εμάς ένα βαθύ σύμβολο. Σαν να μας λέει: «Δέσου με τον Χριστό». Δέσου με την προσευχή, με τη Θεία Λειτουργία, με την εξομολόγηση, με τη συγχώρηση, με την αγάπη, με την Εκκλησία. Μη σκορπίζεις την καρδιά σου σε πράγματα που σήμερα υπάρχουν και αύριο χάνονται. Κράτησε μέσα σου αυτό που δεν χάνεται. Και τότε, ακόμη κι αν γύρω σου όλα αλλάζουν, ακόμη κι αν έρθουν δυσκολίες και δοκιμασίες, θα υπάρχει μέσα σου ένα σημείο που δεν θα διαλύεται: η παρουσία του Χριστού.

Αδελφοί μου, σε λίγο θα φύγουμε από τον ναό και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Ο καθένας θα πάρει μαζί του τις δικές του σκέψεις, τις δικές του χαρές, τις δικές του αγωνίες και ίσως έναν πόνο που δεν γνωρίζει κανείς άλλος. Ας πάρουμε όμως μαζί μας και αυτή τη μικρή προσευχή προς την Παναγία: «Παναγία μου, σκέπε με. Μη με αφήσεις να απομακρυνθώ από τον Χριστό. Κράτησέ με όταν λυγίζω, φώτισέ με όταν δεν ξέρω τι να κάνω, παρηγόρησέ με όταν πονώ και οδήγησέ με πάντοτε στον Υιό σου».Και τότε η Αγία Ζώνη της Παναγίας δεν θα είναι για εμάς μόνο ένα ιερό κειμήλιο που τιμούμε. Θα γίνει ένα προσωπικό μήνυμα για τη ζωή μας. Να είμαστε δεμένοι με τον Χριστό. Γιατί ο άνθρωπος που είναι δεμένος με τον Χριστό μπορεί να περάσει από τη δοκιμασία χωρίς να συντριβεί, από τον πόνο χωρίς να απελπιστεί, από τη μοναξιά χωρίς να αισθανθεί εγκαταλελειμμένος και ακόμη και μπροστά στον θάνατο χωρίς να χάσει την ελπίδα του.

Ας έχουμε λοιπόν την Παναγία σκέπη, παρηγοριά και οδηγό της ζωής μας. Και ας Της ψιθυρίσουμε απόψε, μέσα στη σιωπή του Εσπερινού και με όλη την καρδιά μας: «Παναγία μου, κράτησέ με κοντά στον Χριστό». Και Εκείνη, ως Μητέρα γεμάτη αγάπη, ας μας οδηγήσει στον Υιό Της, ώστε όλη η ζωή μας, οι χαρές και οι λύπες μας, οι δοκιμασίες και οι ελπίδες μας, να γίνουν μια πορεία προς Εκείνον, που είναι η αληθινή Ζωή και η σωτηρία του κόσμου.

Θ.Δ.Τ