Η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία είναι η πιο ήσυχη, αλλά και η πιο αποκαλυπτική στιγμή της εβδομάδας μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Δεν έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Δεν έχει εξωτερική λαμπρότητα. Έχει όμως βάθος. Έχει σιωπή. Έχει ουρανό.Ζούμε σε μια εποχή εξάντλησης. Ο άνθρωπος σήμερα είναι κουρασμένος. Όχι μόνο σωματικά, αλλά ψυχικά. Πληροφορίες αδιάκοπες, ειδήσεις που γεννούν φόβο, συγκρούσεις, ανασφάλεια, οικονομική πίεση, εσωτερική μοναξιά. Πολλοί νιώθουν ότι δεν έχουν πού να στηριχθούν. Ότι όλα μεταβάλλονται. Ότι τίποτα δεν είναι σταθερό.Και μέσα σε αυτή την αστάθεια, η Εκκλησία μάς καλεί να εισέλθουμε σε έναν άλλο ρυθμό. Σε ρυθμό ουρανού.

Τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ ακατάπαυστα δοξολογούν τον Θεό. Ο ύμνος «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος» δεν σταματά ποτέ. Ο ουρανός δεν επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις της ιστορίας. Παραμένει σταθερός στην αγιότητα και στην ειρήνη του Θεού.Η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία μάς καλεί να μπούμε μέσα σε αυτή τη σταθερότητα. Όχι για να φύγουμε από τον κόσμο, αλλά για να πάψουμε να είμαστε έρμαια του κόσμου.Το πρώτο μήνυμα της Προηγιασμένης είναι η σιωπή.Σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν, η Εκκλησία μάς διδάσκει να σιωπούμε.Σε μια εποχή όπου όλοι σχολιάζουν, η Εκκλησία μάς διδάσκει να προσευχόμαστε.Η σιωπή δεν είναι κενό. Είναι τόπος συνάντησης. Μέσα στη σιωπή αποκαλύπτεται τι πραγματικά κατοικεί στην καρδιά μας. Άγχος; Θυμός; Φόβος; Ζήλια; Αυτά δεν θεραπεύονται με περισσότερη φασαρία. Θεραπεύονται με μετάνοια και προσευχή.

Η Προηγιασμένη είναι σχολείο νήψεως. Μας μαθαίνει να παρατηρούμε τους λογισμούς μας. Να μην ταυτιζόμαστε με κάθε σκέψη που περνά. Να μη γινόμαστε δούλοι του θυμού ή της απογοήτευσης. Να μάθουμε να στεκόμαστε ενώπιον του Θεού με ταπείνωση.Το δεύτερο μήνυμα είναι η ταπείνωση.Γονατίζουμε. Σκύβουμε. Ζητούμε έλεος.Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μάθει να διεκδικεί, να απαιτεί, να προβάλλει τον εαυτό του. Στην Προηγιασμένη όμως στεκόμαστε ως άνθρωποι που χρειάζονται σωτηρία. Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι αλήθεια.Όταν λέμε «ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς», ομολογούμε ότι δεν μπορούμε μόνοι μας. Και αυτή η ομολογία μάς ελευθερώνει. Διότι τότε δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε την αξία μας. Δεν χρειάζεται να συγκρινόμαστε. Δεν χρειάζεται να επιβάλλουμε τον εαυτό μας. Στεκόμαστε ως παιδιά ενώπιον Πατρός.

Το τρίτο μήνυμα είναι η ένωση ουρανού και γης.Στην Προηγιασμένη δεν τελείται εκείνη την ώρα η αναίμακτη Θυσία, αλλά κοινωνούμε τον ήδη προσφερθέντα Χριστό. Ο Ουράνιος γίνεται τροφή επίγεια. Ο Άγιος προσφέρεται στον αμαρτωλό. Ο Θεός εισέρχεται μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία.Εκείνη τη στιγμή παύει να υπάρχει απόσταση ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Η καρδιά γίνεται τόπος κατοικήσεως του Θεού. Και αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό γεγονός: ότι μέσα στη δική μας αστάθεια, ο Θεός γίνεται σταθερότητα. Μέσα στη δική μας ταραχή, Εκείνος γίνεται ειρήνη.

Αδελφοί μου,αν θέλουμε να πάρουμε μαζί μας το μήνυμα της Προηγιασμένης στην καθημερινότητα, είναι αυτό: να γίνουμε άνθρωποι εσωτερικής ειρήνης.Να σταματήσουμε να τρεφόμαστε από την οργή των ειδήσεων.Να πάψουμε να αναπαράγουμε τη σκληρότητα του κόσμου.Να φυλάξουμε την καρδιά μας καθαρή από μνησικακία.Να συγχωρούμε.Να προσευχόμαστε λίγο και απλά.Ένας άνθρωπος που ζει νηπτικά γίνεται σημείο ουρανού μέσα στη γη. Δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται καθαρή καρδιά.Η Προηγιασμένη μάς διδάσκει ότι η σωτηρία δεν είναι ιδεολογία. Είναι σχέση. Είναι κοινωνία. Είναι το να αφήσουμε τον Χριστό να κατοικήσει μέσα μας.Ας φύγουμε από τη σημερινή σύναξη με μία απόφαση:να φυλάξουμε λίγη σιωπή μέσα μας,να λέμε έστω και λίγες φορές την ημέρα «Κύριε ἐλέησον», να προσέχουμε τους λογισμούς μας,να ζούμε με ταπείνωση.Και τότε, ακόμη και μέσα στον θόρυβο του κόσμου,ο ουρανός θα κατοικεί στην καρδιά μας. Ἅγιε, Ἅγιε, Ἅγιε, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.Ἀμήν.

Δημ.Τζαφέρης Θεολόγος

Λαμπαδαριος Ιερού μας Ναού.