Μέσα στη βαθιά και ιερή σιγή του ναού, όλα αποκτούν άλλη διάσταση. Το θυμίαμα ανεβαίνει αργά και ευλαβικά, σαν την προσευχή της καρδιάς που δεν βιάζεται, που δεν επιδεικνύεται, αλλά ζητά να φτάσει ενώπιον του Θεού. Τα κανδήλια καίνε αδιάκοπα μπροστά στις άγιες εικόνες, σαν μια πίστη που δεν σβήνει, ακόμη κι όταν ο άνθρωπος δοκιμάζεται. Τα κεριά λιώνουν σιωπηλά, θυσιαζόμενα για να δώσουν φως, διδάσκοντάς μας ότι η αληθινή ζωή περνά μέσα από την προσφορά και την ταπείνωση.

Και μέσα σε αυτή την κατανυκτική ατμόσφαιρα, η ψυχή αρχίζει να μαλακώνει. Ο θόρυβος του κόσμου σβήνει, οι μέριμνες υποχωρούν, και ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού όπως πραγματικά είναι: αδύναμος, πληγωμένος, αλλά και διψασμένος για φως και ζωή.

Τότε ακούγεται η ιερή φωνή:«Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι».Και το φως αυτό δεν είναι απλώς ένα αισθητό φως που φωτίζει τον ναό. Είναι το φως της παρουσίας του Χριστού, που έρχεται να διαλύσει το σκοτάδι της ψυχής, να δώσει ελπίδα, να αναστήσει τον άνθρωπο από την εσωτερική του νέκρωση. Είναι φως που προσφέρεται σε όλους, χωρίς διάκριση, σε κάθε καρδιά που είναι έτοιμη να το δεχθεί.

Και εμείς στεκόμαστε ενώπιον αυτού του μυστηρίου, ετοιμαζόμενοι να κοινωνήσουμε τον ίδιο τον Χριστό, τον ήδη προσφερόμενο και αγιασμένο Άρτο της ζωής. Δεν πλησιάζουμε σε κάτι απλό ή συνηθισμένο, αλλά στο ίδιο το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Και η Εκκλησία μάς καλεί να ετοιμαστούμε όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά.

Με σιωπή.
Με συντριβή καρδιάς.
Με μετάνοια αληθινή.

Και κυρίως με την αδιάλειπτη ευχή στα χείλη και στην καρδιά:«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».Η ευχή αυτή γίνεται το προσωπικό μας θυμίαμα. Καθαρίζει την καρδιά, φωτίζει τον νου, γαληνεύει την ψυχή. Εκεί όπου υπάρχει ταραχή, φέρνει ειρήνη. Εκεί όπου υπάρχει σκοτάδι, φέρνει φως.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, κάθε βάρος.
Ας συγχωρήσουμε.
Ας ταπεινωθούμε.
Ας σταθούμε με αλήθεια ενώπιον του Θεού και ας Του πούμε από τα βάθη της ψυχής μας:
«Κύριε, δεν είμαι άξιος… αλλά έλα και σώσε με».

Διότι δεν κοινωνούμε επειδή είμαστε άξιοι, αλλά για να γίνουμε άξιοι. Δεν πλησιάζουμε επειδή είμαστε καθαροί, αλλά για να καθαρθούμε. Ο Χριστός δεν απορρίπτει τον άνθρωπο που μετανοεί· τον δέχεται, τον αγκαλιάζει, τον μεταμορφώνει.

Και όταν Τον δεχθούμε μέσα μας, τότε καλούμαστε να συνεχίσουμε αυτή τη μυστική λειτουργία στη ζωή μας. Να γίνουμε κι εμείς φως μέσα στον κόσμο. Να κρατήσουμε αναμμένο το κανδήλι της πίστης. Να προσφέρουμε τον εαυτό μας με αγάπη, όπως το κερί που λιώνει. Να υψώνουμε την καρδιά μας προς τον Θεό, όπως το θυμίαμα που ανεβαίνει.

Και όπου κι αν βρεθούμε, ό,τι κι αν αντιμετωπίσουμε, ας μη σβήσει από τα χείλη μας η ευχή, αυτή η απλή και σωτήρια αναπνοή της ψυχής:
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».

Για να γίνει ολόκληρη η ζωή μας μια συνεχής προσευχή, μια ζωντανή προσφορά, μια αδιάκοπη παρουσία Θεού.

Και τότε, το φως του Χριστού δεν θα φωτίζει μόνο τον ναό, αλλά θα λάμπει μέσα μας και γύρω μας,διότι πράγματι: «Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι».

Δ.Τ.Θ