Υπάρχουν άγιοι που η ζωή τους μοιάζει με ήρεμο ποτάμι. Και υπάρχουν άγιοι που η πορεία τους θυμίζει φωτιά· φωτιά που καίει την αμαρτία, φωτίζει τον κόσμο και θερμαίνει τις παγωμένες καρδιές των ανθρώπων. Μία τέτοια ευλογημένη μορφή είναι ο Άγιος Νικόλαος ο Νέος, ο οποίος έζησε όχι απλώς ως ένας γενναίος άνθρωπος, αλλά ως μία ψυχή ολοκληρωτικά παραδομένη στον Χριστό.Η Εκκλησία σήμερα δεν μας καλεί απλώς να θυμηθούμε ένα ιστορικό πρόσωπο. Μας καλεί να εισέλθουμε μυσταγωγικά στο βάθος της ζωής του Αγίου, να αφουγκρασθούμε τον κρυφό διάλογο της ψυχής του με τον Θεό και να ανακαλύψουμε μέσα από το μαρτύριό του το νόημα της δικής μας ζωής.

Ο Άγιος γεννήθηκε στα μέρη της Ανατολής από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. Από παιδί μεγάλωσε μέσα στην ευωδία της πίστεως. Άκουγε το όνομα του Χριστού σαν ανάσα ζωής. Έμαθε να προσεύχεται πριν ακόμη γνωρίσει την δύναμη των όπλων. Και αυτό είναι μεγάλο μυστήριο· διότι όταν ένα παιδί ποτίζεται από μικρό με την αγάπη του Θεού, τότε ακόμη κι αν βρεθεί μέσα στις θύελλες του κόσμου, βαθιά μέσα του καίει μία άσβεστη κανδήλα.Μεγαλώνοντας, εισήλθε στον αυτοκρατορικό στρατό και έλαβε το αξίωμα του Δούκα. Ήταν γενναίος, σοβαρός, ακέραιος. Όμως η δύναμή του δεν ήταν η σκληρότητα. Δεν δίδασκε τους στρατιώτες του μόνο πώς να κρατούν το ξίφος, αλλά πώς να κρατούν καθαρή την ψυχή τους. Τους νουθετούσε να προσεύχονται, να μην αδικούν, να μην παραδίδονται στην αγριότητα του πολέμου. Διότι γνώριζε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο εξωτερικός αντίπαλος, αλλά το σκοτάδι που εισέρχεται στην καρδιά όταν χάνεται η παρουσία του Θεού.

Και πόσο επίκαιρο είναι αυτό σήμερα…

Ζούμε σε μία εποχή όπου οι άνθρωποι έχουν μάθει να πολεμούν ο ένας τον άλλον με λόγια, με συμφέροντα, με εγωισμούς, με μνησικακίες. Οι οικογένειες τραυματίζονται, οι σχέσεις παγώνουν, οι ψυχές κουράζονται. Υπάρχει ένας αόρατος πόλεμος μέσα στον σύγχρονο άνθρωπο· ένας πόλεμος που γεννά άγχος, μοναξιά, φόβο και απόγνωση.Ο Άγιος Νικόλαος, μέσα στις αιματοχυσίες και στις εξεγέρσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, άρχισε να αισθάνεται βαθιά μέσα του ότι ο κόσμος χωρίς Χριστό οδηγείται στην αυτοκαταστροφή. Είδε ανθρώπους να σκοτώνονται, είδε την εικόνα του Θεού να συντρίβεται από το μίσος και την φιλαυτία. Και τότε συνέβη μέσα του κάτι ιερό: ξύπνησε η δίψα της μετανοίας.

Πόσο μεγάλο είναι αυτό το σημείο, αδελφοί μου…Διότι η μετάνοια δεν είναι απλώς μία ηθική αλλαγή. Είναι αφύπνιση της ψυχής. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να ζήσει μακριά από τον Θεό.Έτσι ο Άγιος εγκαταλείπει τα αξιώματα, την κοσμική δόξα και την ασφάλεια της εξουσίας. Μαζί με δώδεκα στρατιώτες του αποσύρεται στα Βούνενα της Θεσσαλίας, κοντά σε ασκητές. Δεν φεύγει από δειλία. Φεύγει γιατί η καρδιά του αναζητά πλέον μία άλλη βασιλεία.

Φαντασθείτε την εικόνα…Τα βουνά σιωπηλά. Η νύχτα να απλώνεται επάνω στην Θεσσαλική γη. Και μέσα στην σιωπή, ένας πρώην στρατηγός γονατισμένος να προσεύχεται με δάκρυα. Τα χέρια που κρατούσαν άλλοτε το ξίφος τώρα υψώνονται στον ουρανό. Τα μάτια που αντίκριζαν πολέμους τώρα αναζητούν το φως του Θεού.Εκεί, μέσα στην άσκηση, ο Άγιος αρχίζει να γεύεται το μυστήριο της Εκκλησίας ως ζωή. Όχι ως θεωρία. Όχι ως ιδεολογία. Αλλά ως εμπειρία θείας παρουσίας.Η Εκκλησία, αδελφοί μου, είναι το σώμα του Αναστημένου Χριστού. Είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος θεραπεύεται από την φθορά και την μοναξιά. Εκεί όπου ο νους καθαρίζεται, η καρδιά μαλακώνει και η ψυχή αποκτά ξανά ουράνια μνήμη.

Στην εποχή μας πολλοί άνθρωποι βλέπουν την Εκκλησία εξωτερικά. Την αντιμετωπίζουν σαν έθιμο, σαν κοινωνική υποχρέωση ή σαν έναν χώρο θρησκευτικών συνηθειών. Όμως η Εκκλησία είναι μυστήριο ζωής. Είναι η κιβωτός μέσα στην οποία ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά αληθινά. Είναι το θεραπευτήριο όπου η πληγωμένη ύπαρξη συναντά τον Ιατρό Χριστό.

Ο Άγιος Νικόλαος δεν άντεχε και την πνευματική σύγχυση της εποχής του. Ο αυτοκράτορας Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος πολεμούσε τις άγιες εικόνες. Και ο Άγιος καταλάβαινε ότι όταν χάνεται η τιμή προς την εικόνα, τότε ο άνθρωπος χάνει και το πρόσωπό του.

Και σήμερα υπάρχει μία νέα εικονομαχία.

Δεν καταστρέφονται μόνο εικόνες από ξύλο και χρώματα. Καταστρέφεται η ίδια η εικόνα του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε αριθμό, σε καταναλωτή, σε εργαλείο. Χάνει την ιερότητά του. Χάνει την αίσθηση της αιωνιότητας. Γι’ αυτό και ενώ ο κόσμος προοδεύει τεχνολογικά, συχνά βυθίζεται πνευματικά σε σκοτάδι και απελπισία.

Και τότε έρχεται το μαρτύριο.

Οι Άβαροι εισβάλλουν στην Θεσσαλία σκορπίζοντας θάνατο. Συλλαμβάνουν τον Άγιο και τους συνασκητές του. Προσπαθούν με κολακείες και υποσχέσεις να τον κάνουν να αρνηθεί τον Χριστό. Μα εκείνος μένει ακλόνητος.

Πόσο συγκλονιστική είναι αυτή η στιγμή…

Ένας νέος άνθρωπος, γεμάτος ζωή, στέκεται απέναντι στον θάνατο και δεν φοβάται. Γιατί; Διότι η καρδιά του είχε ήδη ενωθεί με τον Χριστό. Όποιος αγαπήσει αληθινά τον Θεό, νικά ακόμη και τον φόβο του θανάτου.Τον βασανίζουν. Τον κατατρυπούν με το ίδιο του το κοντάρι. Και τέλος αποκόπτουν την τιμία κεφαλή του στις 9 Μαΐου του 720 μ.Χ.

Εκείνη την ώρα δεν πέθαινε απλώς ένας άνθρωπος. Γεννιόταν ένας άγιος.Το αίμα του πότισε την Θεσσαλική γη και έγινε ευλογία. Και ο Θεός δεν άφησε κρυμμένη την αγιότητά του. Χρόνια αργότερα το ιερό λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο και ευωδιάζον. Από τα δένδρα στα οποία βασανίσθηκε αναβλύζει έως σήμερα το θαυμαστό «αίμα», σημείο ότι η χάρη του Θεού παραμένει ζωντανή.

Αδελφοί μου,

ο κόσμος σήμερα διψά για θαύμα. Όχι τόσο για ένα εξωτερικό σημείο, αλλά για το θαύμα της αλλαγής της καρδιάς. Οι άνθρωποι κουράστηκαν από λόγια χωρίς αλήθεια, από σχέσεις χωρίςαγάπη, από ζωή χωρίς ελπίδα.Και η απάντηση της Εκκλησίας δεν είναι μία ιδεολογία. Είναι ένα πρόσωπο: ο Χριστός.

Ο Άγιος Νικόλαος ο Νέος μάς καλεί σήμερα να επιστρέψουμε στην πηγή.
Να ξαναβρούμε την προσευχή.
Να ξανακάνουμε το σπίτι μας μικρή Εκκλησία.
Να μάθουμε να συγχωρούμε.
Να κοινωνούμε όχι τυπικά αλλά υπαρξιακά.
Να σταματήσουμε να ζούμε μόνο για τα πρόσκαιρα και να θυμηθούμε ότι η ψυχή μας είναι πλασμένη για αιωνιότητα.

Μέσα στον θόρυβο της εποχής, ο Άγιος μάς οδηγεί στην ιερή σιωπή.
Μέσα στην παγωνιά της αδιαφορίας, μας καλεί στην φωτιά της αγάπης του Χριστού.
Μέσα στον φόβο και την ανασφάλεια, μας φανερώνει ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται με δύναμη κοσμική αλλά με χάρη Θεού.

Ας τον παρακαλέσουμε λοιπόν να γίνει συνοδοιπόρος της ζωής μας.
Να στηρίζει τους νέους που χάνονται μέσα στην σύγχυση.
Να ενισχύει τις οικογένειες που δοκιμάζονται.
Να παρηγορεί τους ασθενείς και τους πονεμένους.
Να αφυπνίζει όλους εμάς που πολλές φορές ζούμε σαν να μην υπάρχει αιωνιότητα.

Και όταν προσκυνούμε την ιερή μορφή του, ας θυμόμαστε ότι ο Άγιος Νικόλαος δεν μας δείχνει τον εαυτό του· μας δείχνει τον Χριστό.Τον μόνο που μπορεί να γεμίσει την ανθρώπινη καρδιά με φως, ειρήνη και αληθινή ζωή.

Δ.Τ.Θ