Σήμερα η Εκκλησία μας πανηγύρισε το μεγάλο γεγονός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Στο όρος Θαβώρ ο Χριστός αποκάλυψε στους τρεις μαθητές Του τη δόξα της θεότητός Του. Δεν απέκτησε τότε κάτι που δεν είχε· φανέρωσε εκείνο που ήταν πάντοτε, ο αληθινός Θεός, δίνοντας στους μαθητές Του τη δύναμη να αντέξουν αργότερα το σκάνδαλο του Σταυρού.Όλο αυτό το μυστήριο το συνοψίζει θαυμαστά το Απολυτίκιο της εορτής:

«Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο.»

Η Εκκλησία λέει κάτι πολύ σημαντικό: «καθὼς ἠδύναντο». Οι μαθητές δεν είδαν ολόκληρη τη δόξα του Θεού, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη χωρέσει. Ο Χριστός αποκαλύπτεται στον καθένα μας ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση, ανάλογα με το μέτρο της πίστεως, της καθαρότητας της καρδιάς και της ταπεινώσεως. Όσο περισσότερο καθαρίζεται η καρδιά, τόσο περισσότερο μπορεί να δεχθεί το φως του Θεού.Και αμέσως μετά το Απολυτίκιο γίνεται προσευχή. Δεν μένει στο γεγονός του Θαβώρ, αλλά το μεταφέρει στη δική μας ζωή:

«Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον.»

Δεν ζητούμε να δούμε ένα θαύμα όπως οι Απόστολοι. Ζητούμε να φωτιστεί η καρδιά μας. Να φύγει το σκοτάδι της αμαρτίας, της απελπισίας, της φιλαυτίας και του εγωισμού. Ζητούμε το φως που αλλάζει τον άνθρωπο, που τον μεταμορφώνει εσωτερικά, ώστε να γίνει άνθρωπος της αγάπης, της ειρήνης και της μετανοίας.

Και τότε ακούγεται ο τελευταίος στίχος, που συνδέει θαυμαστά τη σημερινή εορτή με την αποψινή Ιερά Παράκληση:

«Πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.»

Δεν είναι τυχαία αυτή η αναφορά. Η Εκκλησία γνωρίζει ότι η Παναγία είναι η Μητέρα του Φωτός, γιατί κράτησε στην αγκαλιά της τον ίδιο τον Χριστό, «τὸ Φῶς τὸ ἀληθινόν». Γι' αυτό και αυτές τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου καταφεύγουμε στις πρεσβείες της. Δεν ζητούμε από την Παναγία κάτι ανεξάρτητο από τον Χριστό. Της ζητούμε να μεσιτεύσει, ώστε να λάμψει και στις δικές μας καρδιές το αιώνιο φως του Υιού της.Αυτό ακριβώς κάνουμε κάθε βράδυ στην Παράκληση. Ερχόμαστε κουρασμένοι από τους αγώνες της ζωής, με δοκιμασίες, ασθένειες, θλίψεις και αγωνίες. Και η Παναγία μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί στον Χριστό. Δεν κρατά το βλέμμα μας επάνω της, αλλά το στρέφει πάντοτε προς Εκείνον που είναι η πηγή κάθε φωτός και κάθε ελπίδας.

Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, απόψε τον Κύριο να πραγματοποιήσει και στη δική μας ζωή αυτό που ψάλαμε σήμερα: «Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον.» Και ας Τον ικετεύσουμε να μας χαρίζει αυτή τη χάρη «πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου», ώστε, φωτιζόμενοι από το άκτιστο φως της παρουσίας Του, να μεταμορφώνεται καθημερινά η ζωή μας και να γινόμαστε αληθινοί μαθητές Του.

Δ.Τ.Θ