Τρεις μέρες καί τρεις νύχτες κράτησε τό λαϊκό τούτο προσκύνημα. Καί τό λείψανο άδιάκοπα έσταζε ίδρώτα-μύρο  καί σκορπούσε όλοτρόγυρα ευωδία! Μιά άπό τίς τρόφιμες τής άδελφότητας άνησύχησε.

- Θά πρέπει νά έπισπεύσουμε τόν ένταφιασμό, πέταξε μέ σπουδή στήν οσία Ξένη. Δέν μπορεί, γερόντισσά μου σώμα είναι, θά βρωμίσει.

Τό βράδυ πού κοιμήθηκε ειδε ολοζώντανο σιμά της γέροντα ντυμένο στά άρχιερατικά του άμφια.

- Σεβασμιώτατε, άνάκραξε. Καί γονάτισε νά τού άσπσθεί τό χέρι.

- Βρωμά, παιδί μου, τό χέρι μου; τή ρώτησε έπιτιμητικά.

- Μοσκομυρίζει, Σεβασμιώτατε, ψιθύρισε.

- Τί μυρίζει;

-  Λιβάνι καί άλόη.

- Τότε μή φοβείσαι καί διά τό λείψανον.

Ξύπνησε καταφοβισμένη. Έτρεξε στό φέρετρο, ασπάσθηκε τρείς φορές  τά κρινοδάχτυλα των χεριών. Καί ξαναπρόσεξε  πού έτρεχε συνέχεια στη μομφή ιδρώτας μύρο.

Πηγή:''Ο Άγιος του αιώνα μας''.

Σώτου Χονδρόπουλου.Εκδόσεις ''Καινούργια γή''.