Κάποια ἀδελφή ἔλεγε κάποτε θλιμμένη στόν Στάρετς Ζωσιμᾶ:
-Τί νά κάνω, γέροντα, πού νικιέμαι ἀπό τή γλώσσα μου καί φλυαρῶ καί ματαιολογῶ; Στεναχωριέμαι πολύ γι’ αὐτό καί παίρνω κάθε τόσο ἀπόφαση νά διορθωθῶ, ἀλλά πάλι πέφτω.
-Νά θυμᾶσαι ὅτι ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, για κάθε περιττό μας λόγο θά μᾶς ζητηθεῖ εὐθύνη τήν Ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Κατάφυγε στή βοήθειά Του. Καί ὅποτε ἁμαρτάνεις νά μετανοεῖς. Χίλιες φορές ἔπεσες; Χίλιες νά μετανοήσεις.

- Κάποιες φορές λέω κάτι χρήσιμο ἤ ψυχωφελές. Ἐνῶ ὄμως ἀρχίζω μέ πνευματικούς λόγους, σέ λίγο, χωρίς νά τό καταλάβω, ξεγλιστράω στήν ἀργολογία ἤ τήν κατάκριση ἤ τήν περιέργεια ἤ τόν κομπασμό… Μετά ἀπό ὅλα αὐτά μέ κυριεύει κατάθλιψη καί ἀθυμία. Τί νά κάνω; Δέν μπορῶ νά διορθωθῶ…
- Γιά νά μάθεις νά μιλᾶς καλά καί προσεχτικά, πρέπει πρῶτα νά μάθεις νά σωπαίνεις, τή συμβούλεψε ὁ γέροντας. Ὅσο θερμό κι ἄν εἶναι τό κελί μας, ἄν ἀνοίγουμε συχνά τά παράθυρα θά παγώσει.

Κι ἄν ἀνοίγουμε κάθε τόσο ἕνα μπουκάλι μέ ἄρωμα, σύντομα θά ἐξατμιστεῖ.
Γι’ αὐτό ὁ Προφήτης λέγει «ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν»  (Ψαλμ. Λη’2).

Ἀκοῦς; «ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν».  Ἀποφάσισα δηλαδή νά μήν ξεστομίζω οὔτε αγαθούς λόγους.
Καί τότε, συνεχίζει,  «ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου».

Ὅπως γράφει ὁ Κάλλιστος Καταφυγιώτης, ὁ καλός λόγος εἶναι κατώτερος ἀπό τή σιωπή μέ διάκριση. Βέβαια, κι ἀπό τή σιωπή τοῦ στόματος, ἀνώτερη εἶναι ἡ σιωπή τοῦ νοῦ-τόσο ἀνώτερη, ὅσο καί ἡ ψυχή ἀπό τό σῶμα. Γιατί εἶναι δυνατό, ἐνῶ τηρεῖται σιωπή τοῦ στόματος, ἐσωτερικά ὁ νοῦς νά σχηματίζει λογισμούς καί νοήματα.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο
«Τό γεροντικό τοῦ Βορρᾶ» τοῦ Πέτρου Μπότση