Η αρχή του Μνημούνου βρίσκεται στήν Αγ. Γραφή  στην Π. καί Κ.Διαθήκη καί στην Ιερή Παράδοση . Δεν θεσπίστηκε τυχαία ή άσκοπα, από τούς Αποστόλους. Δηλαδή τό νά μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους στήν Θεία Λειτουργία. « Ώστε αν μέν ό νεκρός είναι αμαρτωλός, ν’ απαλλαγεί άπό τίς αμαρτίες του · και αν είναι δίκαιος, νά λάβει μεγαλύτερη ανταπόδοση. » ( Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον ) . Ο σοφός της Εκκλησίας μας, Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, τονίζει εμφαντικά: “ Τίποτα δεν παραδόθηκε ασυλόγιστα καί ανώφελα άπό τούς μαθητές καί κήρυκες του Χριστού,” (Τίποτε ανώφελο δεν παρέλαβε ή αλάθητη Χριστιανική θρησκεία καί τίποτε άχρηστο δεν εχει διατηρήσει σταθερά τόσους αιώνες.) Την διάταξιν αυτή, παρέδωσαν οί Απόστολοι στους Πατέρες καί δίδαξαν τήν μεγάλη ωφέλεια που προξενούν στά κεκοιμημένα , αλλά καί στά ζωντανά μέλη του Θεανθρωπίνου σώματος του Χριστού.

Η αγάπη μας φανερώνεται ιδιαίτερα στη μνημόνευση , ζώντων καί τεθνεώτων, ατήν Αγία Προσκομιδή: Στό μυστήριο της αναίμακτης θείας ιερουργίας, τελεσιουργείται τό μυστήριo της Σταυρωμένης Αγάπης τού Θεανθρώπου καί τής σωτηρίας πού παρέχεται σ’ αυτή .

Η τελούμενη προσφορά της Θείας Λειτουργίας, μέ τίς μερίδες πού ο ιερέας κόβει στήν ιερή έκείνη στιγμή, (ώς διαχρονική πράξη της Εκκλησίας μας), είναι ή πιό σ π ο υ δ α ί α  β ο ή θ ε ι α για τίς ψυχές . Τήν ώρα άκριβώς πού μυστηριακά θυσιάζεται ό Αμνός του Θεού, παρουσία αοράτως, Αγγέλων, Αρχαγγέλων καί του ιδίου του Υιού του Θεου. Τή στιγμή - δηλαδή - πού δοξάζεται ό Χριστός ώς Παμβασιλέας, (τόσο πρός τίς μνημονευόμενες ψυχές, αλλά καί διά τους προσευχομένους ζώντες), α π ο τ ε λ ούν  υπόμνηση και αίτηση  X ά ρ ι τ ο ς !

Οι ελεημοσύνες , τά μνημόσυνα καί οί, λοιπές δεήσεις - παρακλήσεις, είναι πράξεις αγάπης πρός τίς ψυχές και κάμπτουν τόν Πανάγαθο Θεό. Καί τις  ελεεί .Ό λ α  α ύ τ ά  ώ φ ε λ ο ύ ν καί εμάς . Ομόφωνη ή Αγιοπατερική μαρτυρία, επιβεβαιώνει ό,τι ή αδιάκοπη εκκλησιαστική παράδοση αιώνων, θεσπίσθηκε άπό τούς Αγίους Αποστόλους.

Στό  Άγιον Όρος (κι’ όχι μόνον), διακριτικοί πνευματικοί πατέρες καί άξιοι Λειτουργοί, είδαν τό θαύμα αυτό , τής βοήθειας τών ζώντων καί κεκοιμημένων , μέ τά καθαρά ( έκ της πίστεώς τους ) μάτια τής ψυχής. Καί οί μαρτυρίες τους είναι καταγεγραμμένες, στή ζωντανή καί αδιάλειπτη παράδοση τής Ορθοδοξίας μας.  Άς μήν ξεχνούμε καί τήν παραβολή του πλουσίου καί του φτωχού Λαζάρου ! Όμοια οί ψυχές κ α ί των δ ι κ ώ ν μας φ ωνάζουν : Παιδιά μας ! Αδέλφια μας ! Φίλοι καί συγγενείς μας ! Μετανοείστε ! Ά λ λ ά ξτε  ζω ή ! Και θα  σωθείτε._

Μοναχός π.Γρηγόριος Αγιορείτης