Μια φορά βρέθηκε ένας ξένος Ιεραπόστολος εκεί που ήμουνα, στην Ινδία και μου λέει: «Εσύ μπορείς να είσαι μία καλή γυναίκα, αλλά καλή χριστιανή δεν είσαι».

Λέω: «Γιατί»;

«Γιατί είσαι τόσο καιρό εδώ και μόνο με τα Εγγλέζικα γυρίζεις εδώ και εκεί. Ποιές ντόπιες γλώσσες έμαθες»;

Του λέω: «Δεν προλαβαίνω να μάθω, γιατί πηγαίνω από τόπο σε τόπο κι ώσπου να μάθω μια διάλεκτο, με φωνάζουν αλλού. Μαθαίνω μόνο το καλημέρα – καλησπέρα. Τίποτε άλλο».

«Εσύ δεν είσαι καλή χριστιανή! Κι ούτε μπορείς να κάνεις και Ιεραποστολή»!..

Γιατί ξέρετε, οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες μαθαίνουν πάντα τις εντόπιες διαλέκτους.

Τότε εγώ είπα: «Κύριε! Δώσε μου μία απάντηση γι’ αυτόν»! Ετσι, με όλη μου την καρδιά το ζήτησα! Και τότε του λέω: « Α! Ξέχασα να σου πω. Εγώ έχω πέντε γλώσσες»!

«Ναι; Και ποιες είναι αυτές οι πέντε»;

« Η πρώτη είναι το ΧΑΜΟΓΕΛΟ, η δεύτερη είναι τα ΔΑΚΡΥΑ, η τρίτη είναι το ΑΓΓΙΓΜΑ, η τέταρτη είναι η ΠΡΟΣΕΥΧΗ, η πέμπτη είναι η ΑΓΑΠΗ. Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλο τον Κόσμο»!

Moναχή Γαβριηλία