’Απ' άνατολές καί δύσες κι’ άπό κάθε ξέμακρη τής γης γωνιά καί ξακουσμένη, στή γαλάζια γή μας έφτασαν οί ξένοι! Κι’ είπαν καί ρωτήσανε:-Ποιά του τόπου τούτου είναι ή Κυρά;

Καί τούς άποκρίθηκαν χίλια μύρια στόματα μέ μιά:

-Ξένοι, Ή «Κυρά» κι' ή «Δέσποινα» τούτου έδώ του τόπου είναι ή Παναγιά!

Καί ξαναρωτήσανε: -Ποιά ’ναι ή Ρηγοπούλα ή παινεμένη, πού ποτέ της-λένε- δέν πεθαίνει...

κι’ όπου τή φυλάνε έδώ χρυσαετοί άκοίμητοι  μέ χαλκά φτερά;...

Καί τούς άπαντήσανε άργυρά τραγούδια, χώματα άγιασμένα, πέλαγα άλμυρά κι' αύρες καί αιθέρια γαλανά:

-Τής γαλάζιας χώρας μας, ξένοι, ή Ρηγοπούλα είναι ή Λευτεριά!

Καί ρωτούν τό τρίτο: -Ποιο είναι τό ψωμί όπου τρέφει-λένε-τούτη τή Φυλή;...

Τρέφει τούς τιτάνες καί τούς άθανάτους, καί στή γής αύτή ώριο κάστρο έκτίσθη-κάστρο λεβεντιάς, κάστρο άρετής, όπου δέν έσείστη χρόνους καί καιρούς;...

-Ποιος δέν τό έλογίστη;

 Τό ψωμί, πού τρέφει τούτη τή Φυλή, τού Χριστού είναι ή Πίστη!.