Μια ζωή φοβίες
και βλακείες
και τρέλα,
που με πεθαίνουν
μέρα με τη μέρα,
πριν την ώρα μου.

Και τελικά,
όλα φούσκες
και λογισμοί
και παράνοια.

Χριστέ μου,
γίνε
κατάρτι της ψυχής μου,
στης φαντασίας
τις τρελές φουρτούνες,
που να ξεχνώ
με κάνουνε συνέχεια,
πως ήδη
στο λιμάνι Σου
αρμενίζω.