«Αιωρούμαι! Τι μου συμβαίνει; Να το σπίτι μου, η γειτονιά μου.» αναφώνησε έκπληκτος ο Roberto. Ξαφνικά ένα εκτυφλωτικό φως κυριάρχησε παντού. Άρχισε να διακρίνει σκιές. Όλο και πλησίαζαν. Φοβήθηκε.

«Έλα μαζί μας». Αυτή η διαταγή με έλκυε χωρίς να μπορώ να αντισταθώ.

«Εμάς θα ακολουθήσει» άκουσα τότε κάποιον να λέει.

«Αυτός είναι δικός μας! Ούτε στον άγγελο του δεν δίνει νερό, έτσι έλεγε και ακούστηκε τότε ένα ειρωνικό παρατεταμένο γέλιο.

«Είχε καλοσύνη, κάποτε τάιζε μικρά παιδιά που ζητιάνευαν . Επίσης έσωσε από πλειστηριασμό το σπίτι μια πολύτεκνης οικογένειας στα κρυφά»

«Τώρα έγινε ένας από εμάς. Διάβολος».

Απορούσε. Τότε άρχισε να ψηλαφεί τον εαυτό του. Τότε Αντιλήφθηκε τι του συμβαίνει. Θυμήθηκε τα λόγια της Γραφής. Ήθελε να κλάψει μα ήταν αργά. Σκιές με κυνηγούν την ψυχή μου ζητούν. Σκεφτόμουν πάντα το παρών, μονάχα για μένα, χωρίς να θέλω να βλέπω γύρω μου, χωρίς να θέλω να ακούω. Το πάθος μου έγινε το μεγάλο μου λάθος και σίγησε κάθε χτυποκάρδι μου. Τώρα μόνος έλεος ζητώ, δίχως να μπορώ να προσευχηθώ. Είναι αργά για δάκρυα, είναι αργά για μια δεύτερη ευκαιρία. Όσο διαρκεί μια αναπνοή είχες την ευκαιρία μου είπαν... όσο διαρκεί μια αναπνοή.

Δημήτριος Τζαφέρης Θεολόγος

Λαμπαδάριος Ι.Ναού μας