Aπο του ευσεβούς δημότου των Αθηνών  εως και του ταπεινωβιώτου κατοίκου του σμικροτάτου οικισμού της Ελλάδος η και πάσης πόλεως και χώρας απανταχού της Ορθοδοξίας, κανείς δεν μπορεί να προκόψει κατ’ αρετην και σωθεί αυτόνομα. Αν δηλαδή δεν αποδειχθεί ζων και ενεργώς μετεχον μέλος της λατρευτικής και μυστηριακής ζωής της συγκεκριμένης εκάστοτε ιεροκανονικής ενορίας, κέντρο της όποιας είναι η ο μεγαλόπρεπης και περίλαμπρος ναός η το ταπεινό του μικρού χωριού εκκλησάκι.

Όμως μηδέ τούτης της εσχατιάς και κάθε άλλης του Άθω ο μονάτατος ησυχαστής και ερημίτης, δεν είναι δυνατόν να δει -επιτυχώς όμως- λεγόμενο πρόσωπο Θεού και σωτηρία, χωρίς την αναπόσπαστη διαμνημονευτική εξάρτηση από μια προσκομιδή και από μια θυσιαστική του Σώματος του Κυρίου Αγία Τράπεζα, έστω κι αν είναι τόσο δα μικρές, και με κόπο σκαμμένες και σμιλευμένες, σε πολλές περιπτώσεις, στα ανατολικά βράχου αγριωπού και γρανιτένιου.

O Ροδοστόλου Χρυσόστομος

''Πρόσωπα και δρώμενα στον Άθωνα''