"Aλλά τι να πω ή πώς να μιλήσω; Γιατί με γεμίζει από κατάπληξη το θαύμα. O Παλαιός των Ημερών έγινε παιδί, εκείνος που κάθεται σε θρόνο ψηλό και μεγαλοπρεπή, τοποθετείται σε φάτνη, ο απλησίαστος, ο απέριττος, ο ασύνθετος κι ασώματος τυλίγεται με ανθρώπινα χέρια, εκείνος που σπάζει τα δεσμά της αμαρτίας, τυλίγεται σε σπάργανα, επειδή αυτή είναι η θέλησή Του. 
Γιατί θέλει την ατιμία να την μεταβάλει σε τιμή, την αδοξία να την ενδύσει με δόξα, την κατάσταση της προσβολής να την μεταβάλει σε τρόπο αρετής. 
Γι’ αυτό λοιπόν λαμβάνει το σώμα μου, για να χωρέσω εγώ μέσα μου το Λόγο Του. Kαι, αφού έλαβε το σώμα μου, μου δίνει το Πνεύμα Του, ώστε, δίνοντας Αυτός σε μένα και παίρνοντας από μένα, να μου προσφέρει το θησαυρό της αιώνιας ζωής. Παίρνει τη σάρκα μου, για να με αγιάσει. Mου δίνει το Πνεύμα Του, για να με σώσει".