Ω Χριστιανέ μου! αν πιστεύ­ης, όχι στην αγκαλιά σου, αλλά μέσα στην καρδιά σου παίρνεις το Χριστό όταν έρχεσαι στην εκκλησία. Τα παλαιά τα χρόνια, όταν ε­βγαιναν τα άγια, γονάτιζαν όλοι και η καρδιά τους χτυπούσε και κλαίγανε. Γιατί; Γιατί το ψωμάκι πάνω στην αγία τράπεζα και το κρασάκι μεσ᾽ στο δισκοπότηρο, αν πιστεύης, είνε ο ίδιος ο Χριστός!

Δεν το πιστεύεις; τότε βγες κ’ εσύ έξω, πήγαινε στο καφενείο, παίξε το κομπολόι σου, παίξε πρέφα, κάνε ο,τι θε’ς. Δεν έχει ανάγκη από μας τα βρωμερά σκουλή­κια ο Χριστός. Και όλοι μας να τον αρνηθού­­με, αναρίθμητοι άγγελοι μέρα – νύχτα τον δοξολογούν κι αυτές οι πέτρες οι άψυχες θα φω­νάζουν ότι αυτός είνε ο αληθινός Θεός. Αν το πιστεύης λοιπόν, μείνε στην εκκλησία. Μη χασμουριέσαι, γιατί είνε αμαρτία. Μη λες, πότε να τελειώση. Το μυαλό σου να ᾽νε εκεί στα άγια.

Διότι όποιος κοινωνάει, έχει το Χρι­στο όχι πιά στην αγκαλιά όπως ο Συμεών, αλ­λα μεσ᾽ στην ψυχή του, στην καρδιά του, μεσ᾽ στο αίμα του, μεσ᾽ στο είναι του. Αυτό που α­πολαμβάνουμε οι Χριστιανοί στην Εκκλησία είνε πολύ ανώτερο από αυτό που απήλαυσε ο Συμεών και η Άννα στο ναό. Εδώ γίνεται το θαύμα, η υπαπαντή του Χριστού σε κάθε θεία λειτουργία.

Κ.