Σταυρού προσκύνησις, σημαίνει όχι μόνον θέα, όχι μετάνοια έδαφιαία, αλλά πρό πάντων ψαύσις χειλέων, διότι ''κυνώ'' σημαίνει φιλώ μέ τά χείλη. Μά τέλος πάντων τόσον εύληπτος έγινεν ό Κύριος;

Κάτι πού άρμόζει μόνον διά τήν μητέρα μας, διά τά προσφιλή μας πρόσωπα, είς Εκείνον πού “κεκαρδίωκεν” ημάς, όπως λέγει τό Ασμα τών Ασμάτων, “θερμότερον φίλτρον χρεωστούμεν”.

Καί κατώρθωσε, όχι μόνον νά είναι εράσμιος, όχι μόνον νά προσλάβη τήν σάρκα μας, άλλά νά μάς κάνη νά έρωτευώμεθα καί ’κείνους τούς λίθους πού έθώπευσε μέ τήν παρουσία Του, μέ τό βλέμμα Του, καί πού θά έκραζον, εάν τά στόμάτα τών άνθρώπων εσιώπων. Πόσο μάλλον, τό ξύλον ''εφ’ ω έτάθη Χριστός''.

Ι.Μ Υ.Τ.Σ