''Τὸν φωτεινὸν τῆς Νηστείας, ἐνδυθέντες χιτῶνα, κραιπάλης σκοτεινὸν καὶ δυσαχθές, ἀποδυσώμεθα ἔνδυμα, καὶ φαιδροὶ γεγονότες, ταῖς θείαις ἀρεταῖς τὰ φωταυγῆ τοῦ Σωτῆρος, ἐν πίστει, ὀψόμεθα παθήματα». Ἀξιωθήκαμε νὰ γευτοῦμε καὶ φέτος τὸ φίλεμα τῆς Ἐκκλησίας, φίλεμα νηστίσιμο, ὡστόσο τόσο γευστικὸ καὶ λιτό, ποὺ πραγματικὰ μᾶς ἀναπαύει. Μᾶς ἀναπαύει, γιατὶ ἡ προσφορὰ αὐτῆς τῆς καλωσύνης καὶ τῆς ἐλεήμονος καρδίας Της, χαρίζει στὴν ψυχή μας ἄφατη συγκίνηση, ἐπειδὴ συνάζει καὶ ταμιεύει τὴν εὐαισθησία καὶ τὴν πιστη ἑνὸς κόσμου, ἐκείνου τῆς Χάριτός Του, ποὺ ὡς ἀρχὴ καὶ τέλος, Α καὶ Ω, δηλαδή, ἔχει τὴ λιτότητα, τὴν ταπείνωση καὶ τὴ φιλαδελφία: στὸν ἁπλό, πονεμένο, «ἀποσυνάγωγο» ( Ἰω.16, 2 ) καὶ ἐγκρατῆ πιστό.

Αὐτόν, δηλαδή, ποὺ ταπεινώνεται μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, καὶ παράλληλα τὸ βιώνει ὡς εὐεργεσία καὶ μάθημα εὐπειθοῦς θεογνωσίας. Ὡστόσο, ξημέρωσε καὶ φέτος ἡ Μεγαλή Σαρακοστὴ καὶ στὶς ἐκκλησιὲς ψάλλεται μὲ πᾶσαν μεγαλοπρέπεια τό, «Φαιδρῶς εἰσδεξώμεθα, τῆς Νηστείας τὴν εἴσοδον πιστοί», ποὺ μᾶς προκαλεῖ τόσην ἐντύπωση, ἀφοῦ γίνεται ἔξαφνα τὸ σκαλοπάτι ποὺ ἀφανίζει τὸ ὅποιο σκοτάδι τῆς ἀπόγνωσης καὶ τῆς δυσθυμίας. Ἀλήθεια, πόσοι καταλαβαίνουμε τὰ ἀγαθὰ αὐτῆς τῆς Νηστείας, τῆς ὁποίας τὸ μονοπάτι καλούμεθα νὰ τὸ περπατήσουμε μὲ φαιδρότητα, μὲ κάθε λαμπρότητα, εὐθυμία καὶ ἔνθεο διάθεση;

Γιατὶ μονάχα ἔτσι θὰ φανοῦμε στοὺς ἄλλους ὅτι θεοπειθῶς καὶ ἀγογγύστως τιμοῦμε «τὴν πάνσεπτον ἐγκράτειαν», πασχίζοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ν᾿ ἀποβάλουμε κάθε ρυπαρὸ χιτῶνα ποὺ μὲ τὸν καιρὸ προσθέσαμε πάνω στὸν ἄλλο, τὸν χιτῶνα, τὸν φωτεινό, ποὺ λάβαμε στὸ Θεῖο Βάπτισμα. Χαμογελαστούς, αἰσιόδοξους καὶ φωτεινοὺς μᾶς θέλει, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία καὶ σ᾿ αὐτὴν τὴν περίοδο, συνειδητοποιημένους πιστούς, καὶ παράλληλα μετόχους τῶν Μυστηρίων Της, «πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Τίποτε ἄλλο. Λοιπόν, ὁ ὡραιότατος, καιρὸς ἐφέστηκεν, ἡ ἀξιέπαινος, ἡμέρα ἔλαμψε, τῆς ἐγκρατείας, ἀδελφοί, γι᾿ αὐτὸ ἄς ἔχουμε ὑπόψιν μας, ὅπως ὁ καθένας μας ἐγκρατῶς διανύσῃ τὴν τῆς νηστείας προθεσμίαν, μὴ μόνον γαστρός, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων εἰσόδων τῆς ἁμαρτίας κρατῶν». Ἀμήν.

π. Κ. Ν. Καλλιανός