Παναγία, μου έμαθαν να σου μιλώ, όπως θέλω. Άκου λοιπόν τα λόγια μου:

Σου αρέσει που οι καρέκλες των Εκκλησιών είναι άδειες;

Σου αρέσει που δεν κτυπά η καμπάνα;

Σου αρέσει που καθόμαστε σπίτι;

Σου αρέσει που κάθε μέρα μετράμε ασθενείς και νεκρούς;

Σου αρέσει που δεν πάω στο σχολείο;

Σου αρέσει που φοβάμαι να προσκυνήσω την Εικόνα σου;

Σου αρέσει που σταματήσαμε να αγκαλιαζόμαστε;

Σου αρέσει που δε μπορώ να ονειρευτώ την Μεγάλη Εβδομάδα;

Σου αρέσει που γράφουν πικρά λόγια για το Παιδί Σου;

Το ξέρω Παναγία μου, ότι θα απαντήσεις:

Όχι...Όχι...Όχι...

Κάνε λοιπόν, κάτι γρήγορα να αλλάξουν. Όχι γιατί το αξίζουμε, αλλά γιατί είσαι η Μητέρα μας και στη Μητέρα λέμε τα πάντα, γιατί και εκείνη κάνει τα πάντα.

π.Σ