Σήμερα ο Χριστός ανεβαίνει στο Θαβώρ και λάμπει σαν ήλιος. Οι μαθητές του μένουν έκθαμβοι. Γιατί; Για να μας δείξει πως δεν ήρθε μόνο να μας διδάξει αλλά να μας μεταμορφώσει. Να μας αλλάξει. Να λάμψει το δικό του φως και μέσα μας. Όμως- άς το πούμε καθαρά -η ανάβαση δεν είναι εύκολη.

Για να φτάσεις  στη δόξα του Θαβώρ πρέπει να αντέξεις την ανηφόρα. Τις δοκιμασίες .Τα δάκρυα .Τους πειρασμούς. Και κάπου εκεί κουρασμένοι, γονατίζουμε και φωνάζουμε: Παναγία μου βοήθα.

Και εκείνη δεν λείπει ποτέ. Δεν είναι τυχαίο που μέσα στο 15 αύγουστο κάθε απόγευμα ψάλλουμε παρακλήσεις. Είναι η μητέρα της παρηγοριάς. Είναι αυτήή που μας σηκώνει όταν πέφτουμε που δακρύζει μαζί μας και πρεσβεύεις τον Υιό της για να μην χαθούμε.

Σήμερα ο Χριστός μας δείχνει που πάμε. Και η Παναγία μας κρατά το χέρι για να φτάσουμε. Ο Χριστός είναι το φως. Και η Παναγία είναι το μονοπάτι. Και εμείς; Ας πάρουμε την απόφαση να ανεβούμε μαζί τους στο όρος Θαβώρ…. Μέσα στην καρδιά μας.

Α.Δ