Παρ΄ ότι ο Χριστός είναι τόσο σαφής και κατηγορηματικός , παρ΄ ότι μας λύνει όλες τις απορίες , πολλά απ΄ αυτά που ζητάει φαντάζουν στον σύγχρονο άνθρωπο αδιανόητα .Απορροφημένος στα μεγαλεπήβολα σχέδιά του, κάνει όνειρα , χτίζει ανώγεια και κατώγεια . Μοναδικό του μέλημα , μοναδική του μέριμνα και φροντίδα πώς να μαζέψει όσο πιο πολλά  χρήματα γίνεται για να εξασφαλίσει τα παιδιά του, να εξασφαλίσει τα γεράματά του. Άγχος , αγωνία , κυνηγητό για να εξασφαλισθεί ο «επιούσιος». Ο συνεχής αγώνας του ανθρώπου για το μεροκάματο, ο αδιάκοπος πόθος για συσσώρευση υλικών αγαθών που μας οδηγεί ; Έχει άραγε τέλος ; Φθάνει κάποια στιγμή που ο άνθρωπος θα πει εντάξει , έφτιαξα αρκετά , δεν μου χρειάζονται άλλα ;

Δυστυχώς η πράξη δείχνει ότι πρώτα τελειώνει ο άνθρωπος και μαζί μ΄ αυτόν και η προσπάθεια . Τι και αν ο Χριστός μας λέει «πρώτα την Βασιλεία του Θεού ζητείτε και ταύτα πάντα προστεθήσονται». Καλά όλα αυτά αλλά τι θα γίνει αν αρρωστήσουμε ; Τι θα κάνουμε ; Πως θα τα καταφέρουμε ; Η ζωή έχει γίνει δύσκολη και χωρίς χρήματα δεν πας πουθενά !

Επιτρέπει, λοιπόν, πολλές φορές ο Θεός (μιας και τόσο πολύ τις επικαλούμαστε για να δικαιολογήσουμε αυτά που κάνουμε) και μας επισκέπτονται ασθένειες , μας επισκέπτονται προβλήματα και οικονομικά αδιέξοδα μεγάλα και μας τσακίζουν, μας αφήνουν οφειλέτες .Αντί, τότε, να καταλάβουμε ότι κάτι υπερεκτιμήσαμε και κάπου πήραμε λάθος τη ζωή μας , αντί να πούμε «Ελέησόν με Κύριε διότι πολύ αμάρτησα», ψελλίζουμε : - Είδες τι έγινε ; Αν δεν είχα κάνει το κουμάντο μου για να είχα κάμποσες χιλιάδες ευρώ στην άκρη, τι θα έκανα ; Όποιος έχει χρήματα , κάνει την δουλειά του και είναι κύριος !

Εναποθέτουμε διαρκώς τις ελπίδες μας στα χρήματα και στα υλικά , στο πόσα έχουμε μαζέψει και δυστυχώς η πλεονεξία μας δεν έχει τέλος . Και άμα έρθει η στιγμή να διαπιστώσουμε την αξία της προσπάθειάς μας , τότε διαπιστώνουμε ότι «φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος»!

Βέβαια , έρχεται και η σκέψη ότι -Καλά βρε παιδί μου, δεν πρέπει να έχω κάτι για ώρα ανάγκης ;Αυτό βέβαια δεν το αμφισβητεί κανείς , αλλά από το να έχω κάτι , μέχρι να θέλω εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για το αν και για πότε θα μου τύχει κάποια ανάγκη  υπάρχει απόσταση!

Τελικά , δεν πιστεύουμε ότι η Εκκλησία μπορεί να λύσει το βιοτικό μας πρόβλημα . Δεν το πιστεύουμε και ας ψάλλουμε κατά την τέλεση της αρτοκλασίας «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».Ο παντοδύναμος Θεός δίνει την λύση σ΄ αυτούς που δεν αναλώθηκαν στη ζωή τους για το πώς θα ζήσουν, πως θα συνάξουν, και πως θα αποθηκεύσουν τα αγαθά τους . Και είναι λογικό, εφόσον ο άνθρωπος αφήνει διαχειριστή το Θεό στη ζωή του, ο Θεός «αναγκάζεται»ευχαρίστως να μεριμνήσει για το πώς θα επιβιώσει ο άνθρωπος .

Αναφέρεται το παράδειγμα με τον ασκητή που ζούσε πολλά χρόνια στην έρημο απομονωμένος . Όταν μετά από χρόνια τον βρήκαν κάποιοι προσκυνητές και ανέλαβαν να του προμηθεύσουν τροφή, ο ασκητής στενοχωρήθηκε, διότι θα έχανε τον Άγγελο του Θεού, που τακτικά τον επισκέπτονταν και του έφερνε τροφή. Αυτή η στάση μας , δυστυχώς μας έχει σημαδέψει και έχει δώσει και το παράδειγμα στην γενιά που έρχεται.Το απόσπασμα της συνομιλίας που σας παραθέτω είναι ενδεικτικό και πέρα για πέρα πραγματικό :  Λέει ο παππούς στον εγγονό : - Όταν πεθάνω, θα πάρεις το αυτοκίνητο που έχω για να το έχεις δικό σου. Και ο εγγονός ρωτάει τον παππού : - Πότε θα πεθάνεις παππού;.

Έτσι έχουν τα πράγματα . Εκεί που δεν επιθυμούσαμε καν να ακούσουμε να γίνεται αναφορά σε θάνατο προσφιλών μας προσώπων, τώρα μας ηχεί γλυκά στα αυτιά και θέλουμε την επίσπευσή του, γιατί δεν μας συνδέει τίποτε με τους ανθρώπους αλλά μόνο μας ενδιαφέρει η περιουσία τους! Μπορούμε πια να είμαστε υπερήφανοι ότι, οι κόποι και οι προσπάθειες μιας ολόκληρης ζωής δεν πήγανε χαμένα (!), αφού έχουν βρει τους …ιδανικούς αποδέκτες τους!

δ.