Ρώτησαν κάποτε ἕνα μοναχό: τί κάνετε τόσες ὧρες μέσα στήν Ἐκκλησία, δέ βαριέστε; Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε: ἐσύ τί ἔκανες ἐννιά μῆνες στή μήτρα τῆς μάνας σου; Τίποτα. Ἤσουν ἐκεῖ καί τρεφόσουν μέ τό μητρικό αἷμα. Τό ἴδιο κάνουμε κι ἐμεῖς. Εἴμαστε ἐδῶ καί τρεφόμαστε ἀπό τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπό τό σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μάνα πού μᾶς τρέφει. Ἡ φιλόστοργη Μάνα. Ἡ πνευματική καρδιά ἀπ’ τήν ὁποία διαχέεται τό αἷμα καί κρα- τιοῦνται ζωντανά τά παιδιά της. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σῶμα. Δέν εἶναι κόμμα. Εἴμαστε μέλη. Δέν εἴμαστε ὀπαδοί. Σῶμα ἕνα μέ κεφαλή τό Χριστό.

Πονάει ἕνα μέλος καί πονᾶμε ὅλοι. Δοξάζεται ἕνα μέλος καί δοξαζόμαστε ὅλοι. Οἰκογένεια μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία: Οἱ Ζῶντες, – ὅσοι εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία καί ὅσοι βογγᾶνε ἔξω ἀπ’ αὐτήν…- Αὐτοί πού ἔφυγαν…, οἱ ἀδελφοί μας οἱ Κεκοιμημένοι. Κι αὐτοί πού ἀκόμα δέν ἦρθαν… Οἱ ἀγέννητοι..., τά παιδιά τῶν παι διῶν μας, τά δισέγγονα καί τά τρισέγγονα, ὅσοι θά μποῦν στήν Ἐκκλησία καί ὅσοι θά βογγᾶνε ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Οἰκογένεια μία. Γι’ αὐτό στήν Ἐκκλησία δέν ἑορτάζουμε ἀλλά συνεορτάζουμε. Δέν νηστεύουμε ἀλλά συννηστεύουμε. Δέ στενάζουμε ἀλλά συστενάζουμε. Δέν προσευχόμαστε ἀλλά συμπροσευχόμαστε. Συλλειτουργοῦμε καί συλλειτουργούμαστε. Σῶμα ἕνα εἴμαστε. Οἱ γιαγιάδες μας τό ἤξεραν καλά αὐτό. Ἤξεραν ὅτι πρῶτα ἀνήκουμε στήν Ἐκκλησία καί μετά στόν ἑαυτό τους. Πρῶτα στήν Ἐκκλησία καί μετά στό σπίτι τους. Γι’ αὐτό συμμετεῖχαν στίς ἀνάγκες της. Στό χτίσιμο τῆς Ἐκκλησίας, στό στρώσιμο, στόν ἔρανο, στίς νηστεῖες, στούς ἑσπερινούς, στά Μυστήρια, στή Λειτουργία. Οἱ παλιοί ἄνθρωποι ἤξεραν πώς δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος, γιατί ἄλλος δρόμος βγάζει σέ ἄλλο τέρμα. Γνώριζαν ὅτι ἡ σωτηρία εἶναι μόνο μέσα στό Καράβι τοῦ Χριστοῦ πού, ὅσα κύματα καί ὅσες θύελλες κι ἄν τό χτυποῦν , δέν καταποντίζεται. - Γέροντα, τά παιδιά μας κοιμοῦνται στήν Ἐκκλησία, μήπως νά μή τά φέρνουμε; - Στό Καράβι νά εἶναι κι ἄς κοιμοῦνται, ἐπέμενε ὁ Γέροντας Πορφύριος.

Ἡ Ἐκκλησία, τό Σκάφος τοῦ Χριστοῦ! Τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ! Τό Στόμα τοῦ Χριστοῦ! Ἡ Κιβωτός πού μπαίνεις μέσα καί σώζεσαι! Ἀλήθεια, ἔχουμε βαθιά καί ὀρθή γνώση τοῦ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία; Εἶναι μόνο γιά τίς Κυριακές καί τίς γιορτές ἤ μπολιάζει ὅλο τό βίο μας; Εἶναι μόνο γιά ὁρισμένες ἡλικίες ἤ ἀγκαλιάζει ὅλο τόν ἄνθρωπο ἀπό τά πρῶτα μέχρι τά ἔσχατα; Τί περιμένουμε ἀπ’ Αὐτήν; Τί θέλουμε νά μᾶς δώσει καί τί τῆς χρωστᾶμε; Ἀναρωτηθήκαμε ποτέ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί τί τῆς ὀφείλουμε;  Οἱ Πατέρες λένε πώς ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα μεγάλο Νοσοκομεῖο πού ἐφημερεύει σέ εἰκοσιτετράωρη βάση, ἐδῶ καί δυό χιλιάδες χρόνια. Ἕνα Νοσοκομεῖο πού ἐφημερεύει γιά ὅλους. Γιά ἀσφαλισμένους καί γιά ἀνασφάλιστους.

Γιά πλούσιους καί γιά ἄπορους. Γιά ἐπώνυμους καί γιά ἀνώνυμους καί περιθωριακούς ἀνθρώπους. Ἕνα μεγάλο Νοσοκομεῖο στό ὁποῖο ἀντιμετωπίζεται κάθε νόσημα ὅσο βαθύ, ὅσο λοιμῶδες καί ὅσο θανατηφόρο κι ἄν εἶναι. Ἕνα μεγάλο Νοσοκομεῖο στό ὁποῖο μπαίνεις ἄρρωστος καί βγαίνεις ὑγιής, ὅπως ἡ αἱμορροοῦσα. Μπαίνεις διώκτης καί βγαίνεις Ἀπόστολος, ὅπως ὁ Παῦλος. Μπαίνεις ἁμαρτωλός καί βγαίνεις ἅγιος, ὅπως ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία. Μπαίνεις λύκος καί βγαίνεις ἀρνί, ὅπως ὁ ἅγιος Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοπας. Μπαίνεις πτῶμα ἐν ἀποσυνθέσει καί ἀνίστασαι τετραήμερος, ὅπως ὁ Λάζαρος! Γιατί στήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει θάνατος. Δέν ὑπάρχουν νεκροί. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ χώρα τῶν Ζώντων, ὅπου ὑπάρχει Ζωή καί περίσσεια Ζωῆς, δηλαδή ὁ Χριστός