Είναι συνηθισμένη ἡ πρόφασις. Τὴν ἀκοῦμε ἰδίως ἀπὸ τὸν εὐσεβῆ Χριστιανὸ ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας, τὸν ὁποῖο ἡ καταναλωτικὴ κοινωνία μας -ὅπου ἐπικρατεῖ σχεδὸν καθ­ ολικῶς ἡ ἀρχὴ τῆς ἥσσονος προσ­παθείας- ἔχει καταστήσει ράθυμο καὶ ψυχρὸ γιὰ ἀγῶνες ὑψηλούς· ἀγῶνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαιτοῦν νὰ δώσης «αἷμα» γιὰ νὰ λάβης «πνεῦμα».

Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ πρόφασις;... «Οὐ δυνάμεθα ποιῆσαι τὸ ἀγαθόν, ἐὰν μὴ ἐναργῶς δεξώμεθα τὴν Χάριν τοῦ Πνεύματος»... Δὲν ἔχω τὴν δύνα­ μι νὰ ἐνεργήσω τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐὰν δὲν μὲ βοηθήση αἰσθητὰ ἡ Θεία Χάρις!... Αὐτὸ προφασίζεται ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀφ᾿ ἑνὸς ἀγνοεῖ τὴν σχετικὴ ἐμπειρικὴ διδαχὴ τῶν Ἁγίων Πατέ­ ρων μας, ἀφ᾿ ἑτέρου θωπεύει καὶ καλλιεργεῖ τὴν φιλαυτία του, παραι­ τούμενος ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τὸ νὰ κάνη τὸ ἀγαθὸν κατὰ δύναμιν. Ἐν τούτοις, ἀπὸ τὸν Κύριό μας ἔχει τεθῆ μέσα στὴν φύσι μας ὁ πόθος γιὰ τὸ ἀγαθό, ὡς καὶ ἡ δύναμις ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ μᾶς βοηθήση νὰ ἐργασθοῦμε μέσα στὰ ὅρια τῆς ἀντοχῆς μας.

Ὅταν μάλιστα ὁ ἄνθρωπος λά­βη τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, δωρίζεται μυστικὰ εἰς αὐτὸν ἡ Θεία Χάρις,ἡ ὁποία συνεχῶς ἔκτοτε βοηθεῖ, ἐνισχύει καὶ παρηγορεῖ αὐτὸν στὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καὶ τελειώσεως. Ὁ φίλαυτος, ὁ ὁποῖος ζητεῖ νὰ ἀπολαύση τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χωρὶς νὰ ἐργασθῆ τὶς θεῖες ἐντολὲς καὶ νὰ βιάση τὸν ἑαυτόν του, ὁμοιάζει μὲ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος χωρὶς νὰ ὀργώση, νὰ σπείρη καὶ νὰ ποτίση, περιμένει νὰ ἔχη συγκομιδή. Ὀφείλουμε λοιπὸν νὰ κοπιά­ σουμε, προκειμένου νὰ λάβουμε τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονοῦμε ποτέ, ὅτι μόνον «τοῖς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας πό­ νοις ἐπακολουθεῖ ἀντίληψις» θεία καὶ παρηγορία πνευματική. Ἐὰν ἔχουμε καλὴ προαίρεσι καὶ ἀγωνιζώμεθα «τὸ κατὰ δύναμιν», ἐπικαλούμενοι ταπεινὰ καὶ ὁλόψυχα τὴν θεία βοήθεια, θὰ ἀντιληφθοῦμε γρήγορα, ὅτι δὲν εἶναι ἀκατόρθωτο τὸ «ἀγαθόν».

Ἡ θαυμάσια διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου ἂς διεγείρη συνεχῶς τὴν ράθυμη ψυχή μας στοὺς ὡραίους πνευματικοὺς ἀγῶνας γιὰ τὴν ἐπίτευξι τοῦ «καθ᾿ ὁμοίωσιν»: «Αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ ἀφοσιωθῆ στὸν Κύριο καὶ νὰ ἀξιωθῆ τὴν αἰώνια ζωή, νὰ γίνη κατοικητήριο τοῦ Χρι­ στοῦ καὶ νὰ γεμίση ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε νὰ ἀποκτήση τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος καὶ νὰ ἐφαρμόση τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ μὲ ἁγνότητα καὶ καθαρότητα, αὐτὸς πρέπει νὰ ἀρχίση ὡς ἑξῆς...

Πρέπει νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὸ ἀγαθὸ ἀκόμη καὶ ἄν δὲν θέλει ἡ καρδιά του, κάνοντάς την νὰ περιμένη πάντοτε μὲ ἀκλόνητη πίστη τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἀγάπη ὅταν δὲν ἔχη ἀγάπη, νὰ ἀγνωνίζεται γιὰ νὰ ἀποκτήση πραότητα ὅταν δὲν ἔχη πραότητα, νὰ ἀγωνίζεται γιὰ νὰ κάνη τὴν καρδιά του εὐσπλαγχνικὴ καὶ ἐλεήμονα, νὰ ἀγωνίζεται νὰ εἶναι μακρόθυμος ὅταν περιφρονῆται καὶ καταφρονῆται, καὶ νὰ μὴ ἀγανακτῆ ὅταν τὸν ταπεινώνουν καὶ ἀτιμάζουν, νὰ πιέζη τὸν ἑαυτό του στὴν προσευ­ χή, ὅταν ἡ προσευχὴ δὲν εἶναι πνευ­ ματική. Καὶ ἔτσι ὁ Θεὸς βλέποντάς τον νὰ ἀγωνίζεται μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, μὲ μεγάλη δυσκολία καὶ προσπάθεια, παρόλον ποὺ ἀρνεῖται ἡ καρδιά του, τοῦ δίνει τὴν ἀληθινὴ καὶ γεμάτη ἀπὸ Πνεῦμα προσευχή, τοῦ δίνει τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη, τὴν ἀληθινὴ πραότη­ τα, καρδιὰ εὐσπλαγχνική, ἀληθινὴ καλωσύνη, καὶ μὲ λίγα λόγια τὸν γεμίζει μὲ τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». (Ὁμιλία ΙΘ’)

Σ.Π.Μ