Σήμερα μπαίνοντας στον ναό βλέπουμε κάτι που ίσως το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ ώστε να μην το προσέχουμε πια. Στο κέντρο του ναού βρίσκεται ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου μας.Ένα κομμάτι ξύλο. Δύο δοκάρια που συναντιούνται. Και όμως, αδελφοί μου, αυτό το ξύλο άλλαξε την ιστορία του κόσμου.Πάνω σε αυτό το ξύλο κρεμάστηκε ο Χριστός.Πάνω σε αυτό το ξύλο καρφώθηκε η αγάπη του Θεού.Πάνω σε αυτό το ξύλο νικήθηκε ο θάνατος.Αν κοιτάξει κανείς τον Σταυρό μόνο με ανθρώπινα μάτια, θα δει μια τραγωδία. Θα δει έναν άνθρωπο πληγωμένο, ταπεινωμένο, εγκαταλειμμένο. Θα δει έναν θάνατο γεμάτο πόνο και αδικία.Αν όμως τον κοιτάξει με τα μάτια της πίστεως, θα δει κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα δει το μεγαλύτερο μυστήριο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Θα δει τη μεγαλύτερη νίκη που έγινε ποτέ στον κόσμο.Γιατί πάνω στον Σταυρό ο Χριστός δεν νικήθηκε.Ο Χριστός νίκησε.Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας σήμερα δεν στέκεται μπροστά στον Σταυρό με απελπισία. Δεν τον βλέπει ως σύμβολο ήττας. Τον βλέπει ως σύμβολο νίκης και ζωής. Και γι’ αυτό τον προσκυνά.Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία προβάλλει τον Σταυρό στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ο δρόμος της Σαρακοστής είναι ένας δρόμος πνευματικού αγώνα. Είναι δρόμος νηστείας, προσευχής, εγκράτειας, ταπεινώσεως και μετανοίας.Και πολλές φορές ο άνθρωπος κουράζεται.

Η ψυχή βαραίνει. Η προσπάθεια φαίνεται δύσκολη. Ο άνθρωπος αρχίζει να λέει μέσα του: «Δεν μπορώ άλλο, είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος».Και ακριβώς τότε η Εκκλησία υψώνει μπροστά μας τον Σταυρό. Σαν να μας λέει:«Μην απογοητεύεσαι. Κοίταξε τον Χριστό και πάρε δύναμη».Οι άγιοι Πατέρες παρομοιάζουν τη Σαρακοστή με έναν μακρύ δρόμο. Ο οδοιπόρος που περπατά πολλές ώρες κουράζεται. Όταν όμως βρει ένα δέντρο στη μέση του δρόμου, κάθεται για λίγο στη σκιά του, παίρνει ανάσα και συνεχίζει.Έτσι και η Εκκλησία μας τοποθετεί τον Σταυρό στο μέσον της πορείας για να μας ξεκουράσει πνευματικά και να μας δώσει δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση.Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει:«Ο Σταυρός έγινε για μας αιτία αμέτρητων αγαθών· μας συμφιλίωσε με τον Θεό, κατέλυσε την έχθρα και άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου».Εκεί όπου φαινόταν ότι κυριαρχεί ο θάνατος, εκεί ακριβώς γεννήθηκε η ζωή. Εκεί όπου φαινόταν ότι υπάρχει ντροπή, εκεί φανερώθηκε η δόξα του Θεού.

Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος λέγει:«Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Ο χριστιανός δεν ντρέπεται για τον Σταυρό. Αντίθετα, καυχάται για αυτόν, γιατί είναι το σημείο της σωτηρίας του.Στο σημερινό Ευαγγέλιο ο Χριστός απευθύνει σε όλους μας έναν λόγο που είναι βαθύς αλλά και απαιτητικός:«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».Με αυτά τα λόγια ο Κύριος μας καλεί να καταλάβουμε κάτι πολύ σημαντικό: ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνά μέσα από τον σταυρό.Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του σταυρό.Άλλος κουβαλά τον σταυρό μιας ασθένειας.Άλλος τον σταυρό μιας οικογενειακής δυσκολίας. Άλλος τον σταυρό της μοναξιάς. Άλλος τον σταυρό της απογοήτευσης. Άλλος τον εσωτερικό αγώνα με τα πάθη του.

Και πολλές φορές ο άνθρωπος αναρωτιέται:«Γιατί να υπάρχει πόνος στη ζωή; Γιατί να υπάρχει αυτός ο σταυρός;»Η απάντηση βρίσκεται στον ίδιο τον Σταυρό του Χριστού.Ο Θεός δεν έμεινε μακριά από τον ανθρώπινο πόνο. Δεν μας παρακολούθησε από τον ουρανό. Έγινε άνθρωπος και μπήκε ο ίδιος μέσα στον πόνο του κόσμου.Ανέβηκε στον Σταυρό. Και έτσι ο πόνος άλλαξε νόημα. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει:«Η οδός του Θεού είναι σταυρός καθημερινός· και κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό ζώντας με άνεση».Όταν ο άνθρωπος σηκώνει τον σταυρό του μόνος του, πολλές φορές λυγίζει. Όταν όμως τον σηκώνει μαζί με τον Χριστό, τότε βρίσκει δύναμη που δεν φανταζόταν ότι έχει. Τότε ο πόνος γίνεται προσευχή. Η δοκιμασία γίνεται μάθημα πίστης. Η θλίψη γίνεται δρόμος αγιασμού.

Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος λέγει:«Ο Σταυρός είναι η ελπίδα των χριστιανών, η ανάσταση των νεκρών, η παρηγοριά των θλιβομένων».Η σημερινή ημέρα μάς θυμίζει μια μεγάλη αλήθεια: ο Σταυρός δεν είναι το τέλος.Είναι πέρασμα. Πέρασμα προς την Ανάσταση. Γι’ αυτό και η Εκκλησία ψάλλει σήμερα: «Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την Αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν».Δεν σταματά στον Σταυρό. Αμέσως μιλά για την Ανάσταση.Γιατί ο Σταυρός χωρίς την Ανάσταση θα ήταν απελπισία. Αλλά ο Σταυρός μαζί με την Ανάσταση είναι ελπίδα.Όλοι έχουμε έναν σταυρό στη ζωή μας. Κανείς άνθρωπος δεν περνά τη ζωή χωρίς δοκιμασίες. Άλλος πονά στο σώμα, άλλος στην ψυχή. Άλλος κουβαλά βάρη που δεν τα βλέπει κανείς. Αλλά σήμερα η Εκκλησία μάς θυμίζει κάτι πολύ σημαντικό:

Δεν κουβαλάμε τον σταυρό μόνοι μας. Ο Χριστός περπάτησε πρώτος αυτόν τον δρόμο.Και όταν ο άνθρωπος ενώνει τον σταυρό του με τον Σταυρό του Χριστού, τότε συμβαίνει κάτι θαυμαστό: ο πόνος δεν γίνεται απελπισία, αλλά ελπίδα.Ο Σταυρός δεν γίνεται σκοτάδι, αλλά φως.Ας πλησιάσουμε λοιπόν σήμερα τον Τίμιο Σταυρό με πίστη. Ας αφήσουμε μπροστά του τις αμαρτίες μας, τις θλίψεις μας, τους φόβους μας. Και ας συνεχίσουμε τον πνευματικό αγώνα της Σαρακοστής με περισσότερη πίστη, περισσότερη ταπείνωση και περισσότερη αγάπη.Γιατί πίσω από τον Σταυρό ήδη λάμπει το φως της Αναστάσεως.

Δ.

Αμήν.