Μέσα στη βαθιά σιωπή της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά και η ψυχή στέκεται γυμνή ενώπιον του Θεού, η Εκκλησία δεν μας καλεί να μιλήσουμε πολύ· μας καλεί να συντριβούμε. Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και Ποιον πλησιάζουμε.Και τότε, σαν ψίθυρος καρδιάς, αναδύονται τα λόγια του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου. Όχι ως τυπική ευχή, αλλά ως κραυγή εσωτερική, ως εξομολόγηση που δεν φοβάται να αποκαλύψει την αλήθεια:«Από ρυπαρών χειλέων, από βδελυράς καρδίας… δέξαι δέησιν, Χριστέ μου».Δεν υπάρχει εδώ καμία επίδειξη αρετής. Ο άνθρωπος δεν στολίζεται· απογυμνώνεται. Δεν φέρνει έργα· φέρνει πληγές. Δεν προσποιείται· ομολογεί. Και μέσα σε αυτή την αλήθεια, τολμά να σταθεί. Γιατί η ελπίδα του δεν είναι η καθαρότητά του, αλλά η ευσπλαχνία του Θεού.Και συνεχίζει με μια τόλμη που μόνο η αγάπη γεννά:«Μη παρωσάμενός μου… μηδέ την αναισχυντίαν».Σαν να λέει: Κύριε, ακόμη και αυτή η τόλμη μου να Σε πλησιάσω είναι γεμάτη αδυναμία. Αλλά δεν έχω πού αλλού να πάω. Εσύ είσαι η μόνη μου καταφυγή. Αν φύγω από Σένα, χάνω τα πάντα.Και τότε γεννιέται η πιο αληθινή προσευχή:«Δός μοι παρρησίαν… μάλλον δε και δίδαξόν με…».

Δεν ζητά μόνο συγχώρηση· ζητά μεταμόρφωση. Δεν αρκείται στο να λυτρωθεί από το παρελθόν· ποθεί να μάθει έναν νέο τρόπο υπάρξεως. Να σκεφτεί όπως ο Χριστός, να αγαπήσει όπως ο Χριστός, να ζήσει μέσα στο φως Του.Μπροστά του στέκεται η μορφή της αμαρτωλής γυναίκας. Εκείνης που δεν φοβήθηκε να πλησιάσει, να κλάψει, να αγγίξει. Εκείνης που αγάπησε πολύ, γιατί συγχωρήθηκε πολύ. Και η ψυχή ψιθυρίζει:Όπως εκείνη δεν αποστράφηκες, έτσι μη γυρίσεις το πρόσωπό Σου από εμένα.Τα δάκρυα τότε δεν είναι αδυναμία. Είναι βάπτισμα δεύτερο. Είναι μύρο που αναβλύζει από καρδιά συντετριμμένη. Είναι λόγος σιωπηλός που φτάνει κατευθείαν στον Θεό.«Πλύνον με τοις δάκρυσί μου…».

Και ο Χριστός δεν απορρίπτει αυτά τα δάκρυα. Τα δέχεται, τα αγιάζει, τα μετατρέπει σε καθαρμό.Γιατί Εκείνος γνωρίζει τα πάντα. Γνωρίζει τις πτώσεις μας, τις αδυναμίες μας, τα σκοτάδια μας. Αλλά γνωρίζει και κάτι ακόμη: την κρυφή επιθυμία μας να επιστρέψουμε. Τον πόθο μας για φως.Και τότε ανοίγεται μπροστά μας το Μυστήριο.«Ίνα καθαρά καρδία… των αχράντων σου Μυστηρίων μετάσχω».Η Θεία Κοινωνία δεν είναι συνήθεια· είναι φωτιά. Δεν είναι πράξη τυπική· είναι συνάντηση ζωής. Είναι ένωση με Εκείνον που είπε: «Ο τρώγων μου την Σάρκα και πίνων μου το Αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ».Και το παράδοξο της πίστεως αποκαλύπτεται:Μεταλαμβάνουμε πυρ, ενώ είμαστε σαν ξερό χόρτο·και όμως δεν καιγόμαστε, αλλά δροσίζομαστε.Όπως η βάτος που καιγόταν και δεν κατακαιγόταν, έτσι και ο άνθρωπος που κοινωνεί αληθινά δεν αφανίζεται· μεταμορφώνεται. Η χάρη δεν καταστρέφει· θεώνει.Και τότε η καρδιά αλλάζει. Από συντριβή περνά στην ευχαριστία. Από δάκρυ περνά στη δοξολογία.Γιατί η μετάνοια που συναντά τον Χριστό δεν τελειώνει στη λύπη· ανθίζει σε χαρά σιωπηλή, σε ειρήνη βαθιά, σε ευγνωμοσύνη που δεν εξηγείται.

Αδελφοί μου, μέσα σε αυτό το κατανυκτικό φως της Προηγιασμένης, ας μην φοβηθούμε να πλησιάσουμε. Όχι με ψεύτικη εικόνα, αλλά με αληθινή καρδιά. Όχι με δικαιολογίες, αλλά με μετάνοια. Όχι ως άξιοι, αλλά ως διψασμένοι.Ας αφήσουμε την καρδιά να μαλακώσει. Ας αφήσουμε τα δάκρυα να μιλήσουν.Ας αφήσουμε τον Χριστό να κατοικήσει μέσα μας.Και τότε, με φόβο Θεού, πίστη και αγάπη, χαίροντες και τρέμοντες μαζί, ας προσέλθουμε.Ίνα μη μόνοι μείνωμεν, αλλά ίνα μείνη εν ημίν ο Ζωοδότης και ημείς εν Αυτώ, νυν και εις τους αιώνας.Αμήν.

Δ.Τ.Θ