Μέσα στην ιερή σιγή και την κατανυκτική ατμόσφαιρα των ημερών η Εκκλησία μάς οδηγεί απαλά, αλλά σταθερά, προς τα πρόθυρα των μεγάλων και αγίων ημερών. Βρισκόμαστε λίγο πριν από το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων· λίγο πριν από την είσοδο στο άγιο στάδιο της Μεγάλης Εβδομάδος. Και η ψυχή καλείται να ξυπνήσει, να σταθεί, να αφουγκραστεί το κάλεσμα του Θεού.Δεν είναι απλώς μία ακόμη περίοδος του εκκλησιαστικού χρόνου. Είναι η ώρα της εσωτερικής εγέρσεως. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να κατέβει στο βάθος της καρδιάς του και να δει τι είναι ζωντανό και τι νεκρό μέσα του. Διότι το θαύμα του Λαζάρου δεν είναι μόνο ένα γεγονός του παρελθόντος· είναι μία πρόσκληση για το παρόν μας.

Στέκεται ο Χριστός μπροστά στον τάφο του φίλου Του και δακρύζει. Συμμετέχει στον ανθρώπινο πόνο, σκύβει πάνω από τη φθορά, αγγίζει την οδύνη. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή του θανάτου ακούγεται η φωνή της ζωής: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Είναι η φωνή που διαπερνά τους αιώνες και φθάνει μέχρι την καρδιά του καθενός μας. Είναι η φωνή που καλεί και εμάς να εξέλθουμε από τους προσωπικούς μας τάφους — από την αμαρτία, την αδιαφορία, την πνευματική νάρκη.Αλλά για να ακουστεί αυτή η φωνή μέσα μας, χρειάζεται να ανοίξουμε τον λίθο της καρδιάς. Να αφήσουμε τον Χριστό να εισέλθει εκεί όπου πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δεν τολμούμε να κοιτάξουμε.

Και ευθύς αμέσως, η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στην είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα. Θρίαμβος, χαρά, βάια, ζητωκραυγές: «Ωσαννά!». Και όμως, πόσο εύθραυστη είναι αυτή η ανθρώπινη έκφραση! Πόσο γρήγορα μετατρέπεται σε άρνηση και εγκατάλειψη! Ο ίδιος λαός που σήμερα Τον υποδέχεται, σε λίγες ημέρες θα Τον απορρίψει.Και τότε γεννάται μέσα μας το ερώτημα, βαθύ και ανυπόκριτο: ποια είναι η δική μας στάση; Είμαστε και εμείς άνθρωποι της στιγμής, της συγκίνησης, της επιφανειακής πίστης; Ή είμαστε διατεθειμένοι να ακολουθήσουμε τον Χριστό μέχρι τον Σταυρό;

Η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, με τη λιτότητα και τη σιωπή της, μάς εισάγει ακριβώς σε αυτό το μυστήριο. Δεν έχει τον πανηγυρικό χαρακτήρα· έχει όμως το βάθος της μετανοίας. Μας διδάσκει να στεκόμαστε ενώπιον του Θεού με συντετριμμένη καρδιά, με ταπείνωση, με επίγνωση της αδυναμίας μας αλλά και με ελπίδα στο άπειρο έλεός Του.Είναι η ώρα να ετοιμάσουμε την ψυχή μας. Να συμφιλιωθούμε. Να συγχωρήσουμε. Να αφήσουμε πίσω κάθε βάρος που μας κρατά δεμένους. Να στραφούμε προς τον Θεό με απλότητα και αλήθεια. Να μάθουμε να αγαπάμε έμπρακτα, γιατί εκεί δοκιμάζεται η πίστη.

Αδελφοί μου, ας μην εισέλθουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα ως θεατές ενός θρησκευτικού δράματος. Ας εισέλθουμε ως μέτοχοι του μυστηρίου. Ας επιτρέψουμε στον Χριστό να μας οδηγήσει από τον τάφο στην ανάσταση, από το σκοτάδι στο φως, από τον φόβο στην ελπίδα.Και μέσα από τη σιγή αυτής της ιερής στιγμής, ας υψωθεί από την καρδιά μας μία ταπεινή αλλά αληθινή προσευχή:Κύριε, έλα και σε εμένα. Φώναξέ με με το όνομά μου. Λύσε τα δεσμά μου. Βγάλε με από ό,τι με κρατά μακριά Σου.Και αξίωσέ με να Σε ακολουθήσω, όχι μόνο στα βάια της δόξης, αλλά και στην οδό του Σταυρού, για να γίνω κοινωνός και της Αναστάσεώς Σου.

Δημήτριος Τζαφέρης Θεολόγος

Λαμπάδάριος Ιερού μας Ναού