Κάθε απόγευμα του Αυγούστου, καθώς συγκεντρωνόμαστε στον ιερό ναό για να ψάλουμε την Παράκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου, αισθανόμαστε πως αφήνουμε για λίγο πίσω μας τον θόρυβο και την αγωνία του κόσμου. Ερχόμαστε κουρασμένοι από τους αγώνες της ζωής, φορτωμένοι με προβλήματα, με αρρώστιες, με θλίψεις, με ερωτήματα που ακόμη δεν έχουν απάντηση. Και τότε, μέσα στη γλυκύτητα της υμνωδίας, η Εκκλησία βάζει στα χείλη μας μια προσευχή τόσο μικρή, αλλά τόσο βαθιά: «Λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον».Πόσο μεγάλη είναι αυτή η παράκληση! Δεν ζητούμε πλούτη, δεν ζητούμε δύναμη, ούτε να εξαφανιστούν ως διά μαγείας όλες οι δυσκολίες της ζωής μας. Ζητούμε το φως. Εκείνο το φως που μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ύπαρξή μας. Το φως που διώχνει όχι μόνο το σκοτάδι γύρω μας, αλλά κυρίως το σκοτάδι που πολλές φορές φωλιάζει μέσα στην καρδιά μας.Και το φως αυτό δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα. Είναι Πρόσωπο. Είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο Οποίος είπε: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Η Παναγία δεν είναι η πηγή του φωτός, αλλά η Μητέρα του Φωτός. Είναι εκείνη που κράτησε στην αγκαλιά της τον Ήλιο της Δικαιοσύνης και συνεχίζει να Τον δείχνει σε κάθε άνθρωπο που αναζητά ελπίδα.

Γιατί, αδελφοί μου, υπάρχουν σκοτάδια που κανένα ανθρώπινο φως δεν μπορεί να διαλύσει. Είναι το σκοτάδι της ενοχής, όταν η συνείδηση βαραίνει. Είναι το σκοτάδι της μοναξιάς, όταν αισθανόμαστε πως κανείς δεν μας καταλαβαίνει. Είναι το σκοτάδι της ασθένειας, της απώλειας, της απογοήτευσης, όταν όλα γύρω μας μοιάζουν να γκρεμίζονται. Είναι εκείνες οι στιγμές που το χαμόγελο σβήνει από τα χείλη και η ψυχή αναρωτιέται: «Πού είναι ο Θεός;»Και όμως, ακριβώς τότε ακούγεται η φωνή της Εκκλησίας: «Λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον». Σαν να μας λέει: «Μη φοβάσαι. Δεν χάθηκε το φως. Ίσως το σύννεφο της θλίψεως να το κρύβει για λίγο, αλλά ο ήλιος δεν έσβησε ποτέ.»Το φως που ζητούμε είναι χαρμόσυνο. Δεν είναι απλώς μια λάμψη που φωτίζει τον δρόμο μας. Είναι το φως της Αναστάσεως. Είναι εκείνη η χαρά που γεννιέται όταν ο άνθρωπος νιώθει ότι ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε. Είναι η ειρήνη που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις της ζωής, αλλά από τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός βρίσκεται μέσα στο καράβι της ζωής μας, ακόμη κι όταν η θάλασσα φουρτουνιάζει.

Και ποια μπορεί να καταλάβει περισσότερο τον ανθρώπινο πόνο από την Παναγία; Εκείνη γνώρισε την προσφυγιά, την φτώχεια, την απόρριψη, την αγωνία. Και κορύφωσε τον πόνο της κάτω από τον Σταυρό του Υιού της. Είδε τον Αναμάρτητο να σταυρώνεται, χωρίς να πάψει ούτε στιγμή να πιστεύει στο σχέδιο του Θεού. Γι' αυτό γίνεται η πιο τρυφερή Μητέρα κάθε πονεμένης ψυχής. Δεν απομακρύνει τον σταυρό μας με ένα θαύμα κάθε φορά· μας δίνει όμως τη δύναμη να τον σηκώσουμε μαζί με τον Χριστό, μέχρι να ξημερώσει η Ανάσταση.Ίσως κάποιος από εμάς απόψε να ήρθε στον ναό με δάκρυα που κανείς δεν γνωρίζει. Ίσως να προσεύχεται για ένα άρρωστο παιδί, για έναν άνθρωπο που χάθηκε, για μια οικογένεια που δοκιμάζεται, για ένα αδιέξοδο που μοιάζει αξεπέραστο. Η Παναγία δεν ζητά να της εξηγήσουμε τον πόνο μας. Τον γνωρίζει πριν ακόμη ανοίξουμε τα χείλη μας. Και σαν στοργική μητέρα μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί στον Υιό της, γιατί γνωρίζει ότι μόνο Εκείνος μπορεί να φωτίσει την ανθρώπινη ψυχή.

Ας γίνει, λοιπόν, αυτή η φράση η πιο αληθινή προσευχή μας αυτές τις άγιες ημέρες του Δεκαπενταύγουστου. Όχι μια φράση που απλώς ψάλλουμε, αλλά μια κραυγή της καρδιάς μας: «Λάμψον μοι τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον». Φώτισε τον νου μου να διακρίνει το θέλημά Σου. Φώτισε την καρδιά μου να αγαπήσει εκεί που μέχρι σήμερα κρατούσε πίκρα. Φώτισε τα μάτια μου να βλέπουν τον αδελφό μου όπως τον βλέπει ο Θεός. Φώτισε τα βήματά μου να μην απομακρυνθούν ποτέ από τον δρόμο του Ευαγγελίου.Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι να αλλάξουν αμέσως οι συνθήκες της ζωής μας. Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να αλλάξει η καρδιά μας. Να κατοικήσει μέσα της ο Χριστός, το ανέσπερο Φως. Γιατί όπου υπάρχει ο Χριστός, ακόμη και η πιο σκοτεινή νύχτα γίνεται αυγή, ακόμη και το πιο βαρύ δάκρυ γίνεται προσευχή, ακόμη και ο σταυρός γίνεται δρόμος που οδηγεί στην Ανάσταση.

Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, με όλη τη δύναμη της ψυχής μας την Παναγία: να μη μας αφήσει ποτέ να χάσουμε αυτό το χαρμόσυνο Φως. Γιατί όποιος κρατήσει μέσα του το φως του Χριστού, δεν θα χαθεί ποτέ, αλλά θα βαδίζει από τη γη προς την αιώνια Βασιλεία, όπου δεν υπάρχει πια νύχτα, αλλά μόνο το ανέσπερο φως της αγάπης του Θεού.

Δ.Τ.Θ