Αδελφοί μου, σήμερα η Εκκλησία δεν στέκεται μπροστά στην Κοίμηση της Παναγίας με λύπη, αλλά με δοξολογία. Γι’ αυτό και η εορτή αυτή ονομάστηκε από τον λαό μας «Πάσχα του καλοκαιριού». Πάσχα σημαίνει πέρασμα, και σήμερα η Παναγία περνά από τον θάνατο στη ζωή, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, από τη γη στον ουρανό. «Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς». Η Μητέρα της Ζωής οδηγείται στη ζωή και γίνεται για όλους μας η μεγάλη μαρτυρία ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Ο Χριστός, που με την Ανάστασή Του συνέτριψε τον θάνατο, ανοίγει και για τον άνθρωπο τον δρόμο της αιωνιότητας. Γι’ αυτό σήμερα ο ναός μας δεν είναι τόπος πένθους, αλλά τόπος πανηγυρισμού, γιατί η Κοίμηση της Θεοτόκου φανερώνει το μεγάλο μυστήριο της δικής μας ελπίδας.

Και μέσα στη Θεία Λειτουργία αυτό το μυστήριο γίνεται ακόμη πιο βαθύ. Εδώ, γύρω από το Άγιο Θυσιαστήριο, ο ουρανός και η γη ενώνονται, η Εκκλησία της γης συναντά την Εκκλησία του ουρανού και η Παναγία βρίσκεται ανάμεσά μας όχι ως μια μορφή του παρελθόντος, αλλά ως ζωντανή Μητέρα. Η Κοίμησή της δεν σημαίνει απουσία και εγκατάλειψη· σημαίνει μετάβαση και παρουσία κοντά στον Υιό της. Εκείνη που στάθηκε με πίστη κάτω από τον Σταυρό και έζησε όλο το μυστήριο της σωτηρίας, τώρα γίνεται για εμάς εικόνα της ζωής που δεν τελειώνει. Γι’ αυτό δεν την αποχαιρετούμε σήμερα, αλλά την μακαρίζουμε, την δοξάζουμε και ζητούμε τις πρεσβείες της. Και μαζί της δοξάζουμε τον Θεό, γιατί μέσα στη Θεοτόκο βλέπουμε ήδη να προβάλλει μπροστά μας ο προορισμός κάθε ανθρώπου που εμπιστεύεται τη ζωή του στον Χριστό.

Ας γίνει, λοιπόν, η σημερινή πανήγυρη αφορμή να αλλάξει και ο δικός μας τρόπος ζωής. Η Κοίμηση της Παναγίας μάς καλεί να μη φοβόμαστε τόσο τον θάνατο, ώστε να ξεχνούμε τη ζωή, ούτε να προσκολλούμαστε τόσο στα πρόσκαιρα, ώστε να χάνουμε τα αιώνια. Όταν έρχονται οι δοκιμασίες, οι στενοχώριες και οι φόβοι, ας θυμόμαστε ότι ο δρόμος του ανθρώπου δεν τελειώνει στον τάφο. Το «Πάσχα του καλοκαιριού» μάς καλεί να περάσουμε κι εμείς από τον φόβο στην εμπιστοσύνη, από την απελπισία στην ελπίδα, από τη φθορά στην αφθαρσία και από τον θάνατο στη ζωή. Ας δοξάσουμε, λοιπόν, σήμερα τον Θεό για την Παναγία μας και ας την παρακαλέσουμε να μείνει πάντοτε κοντά μας, να σκεπάζει τις οικογένειές μας, να στηρίζει τους πονεμένους και να πρεσβεύει για όλους μας, ώστε, όταν έρθει η ώρα της δικής μας μεταβάσεως, να αξιωθούμε κι εμείς να συναντήσουμε τον Χριστό, Εκείνον που είναι η αληθινή και αιώνια Ζωή.

Δ.Τ.Θ