Κατά τή σημερινή Κυριακή ἔχουμε τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Πρίν ἀπό ὀκτώ ἡμέρες ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα ὑποκλίθηκε μπροστά στό ἱερότερο δημιούργημα τοῦ σύμπαντος. Σήμερα, αὐτήν τήν ἔνατη ἡμέρα ἀπό τή μεγάλη γιορτή, ξαναγιορτάζουμε τό γεγονός πού στέκεται ἡ ἀκατάβλητη παρακαταθήκη τοῦ ἀνθρώπινου γένους στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Χαιρόμαστε, διότι ἡ Μάνα τῆς ἀνθρωπότητας βρίσκεται πάρεδρος τῆς Ἁγίας Τριάδας. Στέκεται ὡς ἡ ἀρχηγός τῆς σωτηρίας, ὡς ἡ αἰτία τῆς θέωσης τῶν ἀνθρώπων, ὡς ἡ πλησιέστερη στή Θεότητα ὕπαρξη πού ὑπάρχει, ὡς ἡ ἀνοικτή καί αἰσθητή ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, ὡς ἡ ἀεί προσευχόμενη γιά ὅλους μαζί καί γιά τόν καθένα χωριστά στόν Θεό πού ἔγινε παιδί της.Στέκεται ὡς ἡ ἐλπίδα τοῦ κόσμου, ὡς ἡ δικαίωση τοῦ δημιουργικοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ, ὡςζυγαριά ἀκριβοδίκαιη μεταξύ κτιστοῦ καί ἀκτίστου.

Ἀκούσαμε στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας μία ἄγνωστη γυναίκα νά φωνάζει στόν Ἰησοῦ: «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε»! Δέν ὑπάρχει πιό δυνατή ἀλήθεια ἀπό αὐτή. Πράγματι εἶναι μακάρια καί τρισευτυχισμένη ἡ κοιλιά πού βάσταξε τόν Θεό. Εἶναι μακάρια καί τρισευτυχισμένη ἡ ὕπαρξη πού κουβάλησε μέσα της τή φωτιά τῆς Θεότητας καί δέν κάηκε. Ἔκανε τό κορμί της θρόνο Ἐκείνου πού εἶναι ἀπροσμέτρητος καί ἄπειρος. Ἔκανε τή μήτρα της ὄχημα, στό ὁποῖο ἐπιβιβάστηκε ὁ Μεγάλος Εἰσβολέας τοῦ χωροχρόνου. Ὅλα τά «χαῖρε» τοῦ κόσμου δέν φτάνουν, γιά νά ἐκφράσουν τή χαρά τῆς Μαρίας, πού ἔγινε ἔμψυχος ναός τοῦ Θεοῦ, κατοικητήριο τῆς Τριάδας, μυσταγωγός τῆς θείας ἀποκάλυψης, δέκτης καί ἀποστολέας τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας.

Λέγει ἡ ἄγνωστη γυναίκα στόν Ἰησοῦ: «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε» καί τό φωνάζουμε κι ἐμεῖς μαζί της. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη εὐδαιμονία ἀπό τήν κυοφορία τοῦ Θεοῦ. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη εὐλογία ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐλπίδα ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θείου Λόγου. Ἐφόσον Ἐκεῖνος φόρεσε τή σάρκα μας, κάθε σάρκα μπορεῖ νά φορέσει καί Ἐκεῖνον. Κατοίκησε μέσα στή μήτρα τῆς Παρθένου, γιά νά μᾶς δείξει ὅτι μπορεῖ νά κατοικήσει μέσα στήν πνευματική μήτρα κάθε παρθένου ἀνθρώπου. Ἡ δική μας πνευματική μήτρα εἶναι ἡ καρδιά μας. Ἡ δική μας παρθενία εἶναι ἡ ζωή τῆς μετάνοιας. Κάθε καρδιά πού ἀνοίγεται στόν Θεό μέ τή μετάνοια, καθίσταται μήτρα πού κυοφορεῖ τόν Σωτήρα τοῦ κόσμου.Ὅλοι μαζί φωνάζουμε στόν Χριστό: «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε», ὄχι ἐπειδή ἁπλῶς τιμοῦμε τήν Κυρία Θεοτόκο ὡς ἕνα ἱερό πρόσωπο. Μακαρίζουμε τήν Παναγία, ἐπειδή ἐκείνη εἶναι τό δικό μας πρότυπο. Ἐκείνη εἶναι ἡ ζωή μας. Μᾶς δίνει ζωή, μᾶς ὁδηγεῖ στή Ζωή, μᾶς σώζει τή ζωή, μᾶς δικαιώνει στή ζωή καί κυρίως ἀκυρώνει γιά τό χατίρι μας τόν θάνατο. Τό πρόσωπό της δέν εἶναι ἁπλῶς μορφή. Εἶναι τρόπος. Τό πρόσωπό της εἶναι ὁ τρόπος πού καλούμαστε νά ζήσουμε ἐδῶ, γιά νά μπορέσουμε νά ζήσουμε γιά πάντα.

Λέμε στόν Κύριο: «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε», ὄχι ἐπειδή ἡ Παναγία δέν πόνεσε καί δέν ὑπέφερε. Τήν καρδιά της τήν πέρασε δίκοπο μαχαίρι, ὅταν ἔβλεπε τόν Γιό της νά ἀνεβαίνει ἄδικα στό ἀπάνθρωπο ἰκρίωμα τοῦ Σταυροῦ. Τό παρθενικό καί πανέμορφο πρόσωπό της χαρακώθηκε ἀπό τά δάκρυα, καθώς ἔβλεπε τόν πόνο βάναυσα νά σπαράζει τό κορμί τοῦ Παιδιοῦ της. Αὐτό τό κορμί, πού θά ἔτρεφε ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, μάτωνε, γιά νά ξεπλύνει μέ τό Αἷμα Του ὅλη τήν ἁμαρτωλότητα. Ἡ Παναγιά ἔζησε τό δράμα ἀλλά μέ τήν ἐλπίδα τοῦ θριάμβου. Ἔζησε τόν πόνο μέ τήν παρηγοριά τῆς ἄκτιστης χάρης. Βίωσε κάθε δυσκολία μέ τή βεβαιότητα τῆς πρόνοιας τοῦ Κυρίου, πού δέν ἐγκαταλείπει κανέναν ἄνθρωπο. Πόνεσε ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἀλλά τόν πόνο της τόν θεράπευε μέ τήν ἀγάπη καί τήν ἐμπιστοσύνη πού εἶχε στόν Θεό. Εἶναι μακάρια καί τρισευτυχισμένη τούτη ἡ κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἐπειδή παρουσίασε ὡς λυτήριο τοῦ πόνου τό ἐλιξίριο τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, πού εἶναι ἡ κοινωνία μέ τόν Θεό.

Ποτέ δέν θά πάψουμε μέ τό στόμα μιᾶς ἄγνωστης γυναίκας νά φωνάζουμε στόν Ἰησοῦ: «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε». Ζηλεύουμε αὐτή τήν κοιλιά. Ζηλεύουμε αὐτή τή χαρά. Ζηλεύουμε αὐτή τήν εὐλογία, πού εἶναι ὑπέρλογη καί ἀδιανόητη. Μακάρι νά συνεχίσουμε νά ζηλεύουμε. Μακάρι ἡ ζήλια μας νά γίνει ἔνθεοςζῆλος. Μακάρι νά ζηλέψουμε γιά νά ζηλώσουμε. Νά ριχτοῦμε στόν ἀγώνα τῆς ἀρετῆς μέ εἰλικρίνεια καί φιλοτιμία. Νά ριχτοῦμε στό μονοπάτι τῆς μετάνοιας. Νά ἀνέβουμε τήν ὡραία σκάλα τῆς θεογνωσίας. Νά μιμηθοῦμε τήν Παρθένο Μαρία στήν ποιότητά της, γιά νά ἀξιωθοῦμε κι ἐμεῖς νά γίνουμε μικροί θεοτόκοι. Νά ἀνοίξουμε τά φυλλοκάρδια τῆς ὕπαρξής μας, γιά νά κυοφορήσουμε τόν Θεό. Νά προσλάβουμε τό Σῶμα καί τό Αἶμα Του, γιά νά γινόμαστεμητέρες, ἀδέλφια καί παιδιά Του, ἐξ αἵματος συγγενεῖς Του καί διά τοῦτο φυσικοί κληρονόμοι τῆς Βασιλείας Του.

I.M.Δ