Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
Η ταπείνωση.
Μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι είναι.
Νόμιζα πως ταπείνωση είναι να λες
«δεν αξίζω τίποτα».
Και τελικά έμαθα πως είναι να λες
«ότι έχω μου χαρίστηκε».
Δεν είναι να σκύβεις το κεφάλι
για να σε λυπηθούν.
Είναι να σκύβεις την καρδιά
για να χωρέσει ο άλλος.
Ο ταπεινός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη
να φανεί, να συγκριθεί,
να αποδείξει,να νικήσει.
Γι' αυτό έχει ειρήνη.
Είναι αυτός που μπορεί να μην απαντήσει
ενώ αδικείται.
Να πει «συγγνώμη» πρώτος.
Να χαρεί αληθινά με τη χαρά του άλλου, χωρίς ζήλια.
Να ευχαριστήσει για τα λίγα,
σαν να είναι πολλά.
Να μην υψώνει εγωισμό
εκεί που χρειάζεται σιωπή
και να μην κρατάει θυμό
εκεί που χρειάζεται συγχώρεση.
Η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία.
Είναι η μεγαλύτερη δύναμη.
Δεν σε ρίχνει. Σε ανεβάζει. Σε λυτρώνει.
Είναι το κλειδί που ανοίγει όλες
τις κλειδωμένες πόρτες της ψυχής.
Και εκεί μέσα στην ησυχία
της ταπεινής καρδιάς,
έρχεται και κατοικεί ο Θεός.
Γιατί μόνο μια καρδιά που αδειάζει
από το «εγώ» μπορεί
να γεμίσει από Χάρη.
Θεέ μου
κάνε με άνθρωπο που δεν πληγώνει.
Που δεν χρειάζεται να υψώσει
τη φωνή του για να ακουστεί,
αλλά χαμηλώνει τον εαυτό του
για να ακούσει τον άλλο.
Που δεν ζητάει να τον θυμούνται όλοι,
αρκεί να μην ξεχάσει Εκείνος.
Μάθε με να αγαπώ χωρίς να μετράω,
να δίνω χωρίς να περιμένω ανταπόδοση,
να υπάρχω χωρίς να θέλω να φαίνομαι.
Αυτό είναι η ταπείνωση.
Αυτό είναι η αγάπη.
Η ταπείνωση δεν θα σε κάνει
να σε χειροκροτήσουν οι άνθρωποι.
Θα σε κάνει όμως
να σε αναγνωρίσει ο ουρανός.
Πάτερ Γεώργιος Σχοινάς
|
Πατήστε εδώ για να το δείτε