Πορευόμαστε ήδη βαθιά μέσα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή· μία πορεία που δεν είναι απλώς μια περίοδος νηστείας, αλλά ένα προσκύνημα της ψυχής προς το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού. Είναι ένας δρόμος εσωτερικός, ένας δρόμος επιστροφής. Δεν βαδίζουμε απλώς προς το Πάσχα ημερολογιακά· καλούμαστε να βαδίσουμε προς το Πάσχα υπαρξιακά.Η Εκκλησία, σαν στοργική μητέρα, μας έδωσε όλον αυτόν τον καιρό ως ευκαιρία. Ευκαιρία να σταθούμε, να δούμε τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε την πτώση μας, αλλά κυρίως να πιστέψουμε ότι μπορούμε να σηκωθούμε. Γιατί η Σαρακοστή δεν είναι θρήνος χωρίς ελπίδα· είναι κατανυκτική χαρμολύπη. Είναι πόνος που γεννά φως.

Ακούσαμε τόσες φορές αυτές τις ημέρες το «Κύριε, ελέησον». Δεν είναι μία τυπική φράση. Είναι κραυγή. Είναι η φωνή του ανθρώπου που συνειδητοποιεί ότι μόνος του δεν μπορεί. Ότι χρειάζεται τον Θεό όχι ως ιδέα, αλλά ως Ζωή. Ένα αληθινό «Κύριε, ελέησον» μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Γιατί ανοίγει την καρδιά στον Θεό.Και η Εκκλησία μας έδειξε δρόμους. Μας μίλησε για μετάνοια μέσα από το παράδειγμα της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Μια ζωή βυθισμένη στην αμαρτία που μεταστράφηκε σε αγιότητα. Τι μας λέει αυτό; Ότι δεν υπάρχει άνθρωπος χαμένος. Δεν υπάρχει κατάσταση χωρίς ελπίδα. Μόνο μία προϋπόθεση υπάρχει: να θελήσουμε να στραφούμε προς τον Θεό. Μας μίλησε για την κλίμακα των αρετών, για την άνοδο της ψυχής. Δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι αγώνας. Είναι πτώσεις και σηκώματα. Είναι μικρά βήματα. Αλλά κάθε βήμα προς τον Θεό έχει αξία αιώνια.Και μέσα σε αυτή την πορεία, δεσπόζει ο Σταυρός. Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταυρό. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο μήνυμα για τον σύγχρονο άνθρωπο. Θέλουμε χαρά χωρίς κόπο, ζωή χωρίς θυσία, αγάπη χωρίς πόνο. Αλλά ο Χριστός μας δείχνει άλλον δρόμο: τον δρόμο της θυσιαστικής αγάπης.

Ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι απλώς ένα σύμβολο πόνου. Είναι αποκάλυψη αγάπης. Εκεί βλέπουμε μέχρι πού φτάνει η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Μέχρι τον θάνατο. Και μάλιστα θάνατο σταυρικό.Αλλά αδελφοί μου, υπάρχει και ένας άλλος σταυρός: ο δικός μας. Οι δοκιμασίες μας, οι δυσκολίες μας, οι πληγές μας. Αυτά που πολλές φορές προσπαθούμε να αποφύγουμε ή να κρύψουμε. Η Εκκλησία δεν μας λέει να τα αρνηθούμε, αλλά να τα μεταμορφώσουμε. Να τα ενώσουμε με τον Σταυρό του Χριστού. Γιατί τότε ο πόνος δεν είναι αδιέξοδο. Γίνεται δρόμος. Οδηγεί στην Ανάσταση.Και καθώς πλησιάζουμε προς τη Μεγάλη Εβδομάδα, η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο κατανυκτική. Οι ακολουθίες μάς εισάγουν στο μυστήριο. Δεν είμαστε θεατές. Είμαστε συμμέτοχοι. Ζούμε τα γεγονότα. Συμπορευόμαστε με τον Χριστό.

Την Μεγάλη Τετάρτη θα δούμε την αμαρτωλή γυναίκα που προσφέρει το μύρο. Δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει, μόνο την καρδιά της. Και αυτό αρκεί. Ο Χριστός δεν ζητά τελειότητα· ζητά αλήθεια.

Την Μεγάλη Πέμπτη θα σταθούμε μπροστά στο Μυστικό Δείπνο. Εκεί όπου η αγάπη γίνεται Σώμα και Αίμα. Εκεί όπου ο Χριστός προσφέρεται «υπέρ της του κόσμου ζωής».

Την Μεγάλη Παρασκευή θα σταθούμε μπροστά στον Εσταυρωμένο. Εκεί σιωπούν τα λόγια. Μένει μόνο η καρδιά. Και ίσως εκεί να γεννηθεί μέσα μας το πιο αληθινό «Κύριε, ελέησον».

Αλλά δεν τελειώνουν όλα στον τάφο. Γιατί ο τάφος δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Η Ανάσταση έρχεται. Και είναι βεβαία. Όμως αδελφοί μου, ας προσέξουμε: δεν μπορούμε να φτάσουμε στην Ανάσταση χωρίς να περάσουμε από τη Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν μπορούμε να γιορτάσουμε το Πάσχα επιφανειακά. Χρειάζεται να το ζήσουμε. Και αυτό σημαίνει κάτι πολύ πρακτικό: να αλλάξουμε. Να συγχωρήσουμε. Να αγαπήσουμε. Να στηρίξουμε τον συνάνθρωπο. Να κάνουμε πράξη την πίστη μας. Γιατί τι αξία έχει η νηστεία αν δεν συνοδεύεται από αγάπη; Τι αξία έχει η προσευχή αν δεν μεταμορφώνει τη ζωή μας; Η Σαρακοστή μάς καλεί να ανοίξουμε τα μάτια μας. Να δούμε τον άλλον. Τον πονεμένο, τον μόνο, τον αδικημένο. Εκεί συναντάμε τον ίδιο τον Χριστό. Ας κάνουμε λοιπόν αυτό το βήμα. Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να είναι αληθινό. Ας πούμε από καρδιάς: «Κύριε, ελέησον».Και ας αφήσουμε τον Θεό να ενεργήσει.Και τότε, όταν έρθει η νύχτα της Αναστάσεως, δεν θα είναι απλώς ένα έθιμο. Θα είναι εμπειρία. Θα είναι φως μέσα μας. Τότε το «Χριστός Ανέστη» δεν θα είναι μόνο λόγια. Θα είναι ζωή.

Θ.