|
 |
Αρχική » Επίκαιρα κείμενα
Το Άγιο και Μέγα Σάββατο μάς εισάγει στο βαθύτερο ίσως μυστήριο της θείας οικονομίας: το μυστήριο της θείας σιωπής. Δεν πρόκειται για απουσία του Θεού, αλλά για την πλέον δραστική Του παρουσία. Ο Λόγος του Θεού σιωπά, γιατί ενεργεί. Σιωπά επάνω στον τάφο, αλλά εργάζεται στα βάθη του Άδη.Ο Χριστός, ο Ζωοδότης, καταδέχεται την ταφή. Η άχραντη σάρκα Του εναποτίθεται στο μνήμα, και η ψυχή Του, ενωμένη αδιαιρέτως με τη θεότητά Του, κατέρχεται εκεί όπου βασιλεύει ο θάνατος. Και όμως, ούτε ο τάφος Τον περιορίζει, ούτε ο Άδης Τον κρατεί. Διότι το μυστήριο αυτό δεν είναι πάθος απλώς, αλλά θεία συγκατάβαση· δεν είναι ήττα, αλλά η απαρχή της νίκης.
Εδώ φανερώνεται το παράδοξο της πίστεώς μας: ο Θεός πεθαίνει κατά σάρκα, για να νεκρώσει τον θάνατο· κατέρχεται στον Άδη, για να ανυψώσει τον άνθρωπο στον ουρανό. Η θεία κένωση φτάνει στο έσχατο σημείο της, για να γεμίσει τα πάντα με τη δόξα της ζωής. Δεν υπάρχει πλέον τόπος όπου να μην φτάνει η χάρη Του· ούτε ύψος, ούτε βάθος, ούτε ουρανός, ούτε Άδης.Και εκεί, στο σκοτάδι του Άδη, συντελείται το κοσμοσωτήριο γεγονός: ο Χριστός αναζητεί τον Αδάμ. Όχι ως δικαστής, αλλά ως Πατέρας· όχι για να καταδικάσει, αλλά για να ελευθερώσει. Αγγίζει τον πεσμένο άνθρωπο, τον σηκώνει από τη φθορά και τον επαναφέρει στην κοινωνία της ζωής. Έτσι, ο Άδης μετατρέπεται από τόπος αιχμαλωσίας σε τόπο συντριβής των δεσμών.
Αδελφοί μου,το γεγονός αυτό δεν είναι απλώς μια ιστορική ή δογματική αλήθεια. Είναι η ίδια η ζωή μας. Διότι ο καθένας μας γνωρίζει τον προσωπικό του Άδη: τον φόβο, την αμαρτία, τη μοναξιά, την απελπισία. Εκεί που ο άνθρωπος νιώθει ότι έχει τελειώσει, ότι δεν υπάρχει επιστροφή, εκεί ακριβώς κατέρχεται ο Χριστός.Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη είναι η βεβαίωση ότι καμία πτώση δεν είναι οριστική, καμία νύχτα δεν είναι ατελεύτητη, κανένα σκοτάδι δεν είναι ανίκητο. Ο Θεός δεν στέκεται μακριά από τον πόνο μας· εισέρχεται σε αυτόν. Δεν παρατηρεί τον θάνατό μας· τον συντρίβει εκ των έσω.
Γι’ αυτό και η σημερινή κατανυκτική ατμόσφαιρα της Εκκλησίας δεν είναι απελπισία, αλλά προσδοκία. Είναι μια σιωπή εγκυμονούσα. Μια ησυχία γεμάτη παρουσία. Όπως η γη πριν από την ανατολή, που φαίνεται σκοτεινή, αλλά ήδη προετοιμάζεται να δεχθεί το φως.Ας σταθούμε λοιπόν κι εμείς μέσα σε αυτή τη σιωπή με ταπείνωση και πίστη. Ας αφήσουμε τον Χριστό να κατέβει στα βάθη της καρδιάς μας. Να αγγίξει ό,τι είναι νεκρό μέσα μας, ό,τι είναι πληγωμένο, ό,τι είναι σκοτεινό. Να το μεταμορφώσει σε ζωή.
Διότι το Μέγα Σάββατο δεν είναι το τέλος. Είναι το κατώφλι της Αναστάσεως. Είναι η στιγμή που η ζωή εισέρχεται στο βασίλειο του θανάτου, για να το καταργήσει. Και ήδη, μέσα από τη σιωπή του τάφου, αρχίζει να ανατέλλει το ανέσπερο φως.
Δ.Τ.Θ
|
|
Πατήστε εδώ για να το δείτε